terug

Op een bumperbankje

woensdag 4 september 2019

We aten appelpannenkoekjes op een glimmend metalen bankje, mijn dierbare nicht en ik. Zij had zichzelf via haar phone verloren in een boreling van nog geen uur oud, zodat het aan mij was om de mannen te woord te staan. Twee tevreden ogende vrouwen (met gebruinde blote benen, dat ook) op een bankje gemaakt van autobumpers is nu eenmaal een gedroomde kans om grappig te zijn, nietwaar?

Het bankje stond bij de entree van museum Beelden aan Zee in Scheveningen, bij het voorzichtige begin van dit gebouw. Zandkleurig beton, hout, glas, mos, trappen die geen rode loper nodig hebben voor een filmsterren-tred en een zaal met uitzicht op de zee. Zet een kookeilandje in die zaal en het is mijn thuis.

Eeuwen lang moeten mannen aan elkaar hebben verteld hoe hun wereld in elkaar steekt. Waar de paarden lopen, waar de zalm zwemt en waar het moeras begaanbaar is. Vertellen hoe zijn wereld in elkaar steekt, dat is wat de man nog steeds doet - maar nu ook aan zijn geliefde, zijn echtgenote en aan iedere vrouw die hem langer dan twee seconden aankijkt. Wat zo'n man in het voorbijgaan aan mij vertelde op mijn bumperbankje, was: Dat bankje is van autobumpers gemaakt; je moet er juist naast gaan staan. Wat hij van mij wilde weten was: Zit het niet te hard, die bumper? Te koud? Te bobbelig? En wat hij even vergat, was dat de vrouw eraan kwam met de gezamenlijke rugtas.
Dat bankje zat trouwens prima - al bleek het geen bankje te zijn maar een sculptuur. Gemaakt door kunstenaar Yubi Kirindongo, de ´bumperman´ uit Curaçao, die hier een paar jaar geleden een tentoonstelling had. En wij, mijn geliefde nicht en ik, wij moeten behoorlijk door de mores van deze tijd zijn beïnvloed: we gingen immers als vanzelfsprekend op het bankje zitten. Als was het een trendy industrieel ontwerp, toonaangevende gebruikskunst in de openbare ruimte. Woorden, woorden, woorden… sorry, bumperman.

Binnen in het museum stonden de metershoge vrouwengezichten van Jaume Plensa. Zwart glanzend, de ogen gesloten, de steen waaruit zij was ontstaan nog zichtbaar. Aanraken mocht - en ik streek over haar neusbrug, van boven naar beneden zoals ik over de neusbrug van een kind strijk om het te laten slapen. ´Het gezicht is een geschenk aan de ander,´ stond er in één van de teksten aan de muur. Die zin trof me in al zijn eenvoud. De mens kan zijn eigen gezicht immers niet zien als hij de ander aankijkt, met de ander praat, vrijt. (Evenmin als zijn eigen rug. Nou ja, zijn rug.)

Al met al herinner ik mij met griezelige precisie de laatste zin van mijn eerste blog ooit, een paar jaar geleden op de zustersite: ´…Wij zullen elkaar vinden, jij en ik. Het liefst voordat ik vrede heb met een leven vol boeiende kunst.´

geplaatst door RodeJas - 5097 keer gelezen