terug

Verzamelwoede

maandag 23 september 2019

We zijn van jongs af aan gewend om voor iets te sparen. De supermarkten laten ons zegeltjes sparen voor korting op bijv. messen, pannen of handdoeken. Een bekend koffiemerk heeft al decennia lang uitknipbare spaarpunten op de verpakking staan, om een koffiezetapparaat bij elkaar te sparen. Bij tankstations kun je sparen voor een gratis auto-wasbeurt en bij mijn kapper krijg ik bij elke knipbeurt een stempel, om te sparen voor gratis shampoo. Je kunt airmiles sparen, voetbalplaatjes, dierenplaatjes etc. Het is leuk om het verzamelalbum helemaal rond te krijgen. Dus worden er in de supermarkt ruilbeurzen georganiseerd en kan je daarna de nog ontbrekende plaatjes krijgen voor een luttel bedrag.

Anders wordt het als er thuis een verzameling wordt aangelegd van iets, waar veel soorten of kleuren van zijn. Dan komt er een vitrinekast om alles ten toon te stellen of wordt een kamerwand volgehangen met bijv. fotolijstjes. Niks mis mee, kan heel gezellig staan. Vervelender wordt het als een verzameling de pan gaat uitreizen. Bij kunstroutes heb ik huizen vol met onverkochte schilderijen zien staan,  andere creatieve zelfmaaksels door het hele huis. Prachtig gedaan allemaal, ik doe het ze niet na, maar je kunt er soms amper nog tussendoor lopen. Moeten ze zelf weten, als zij gelukkig worden van deze hobbies, en ze er ook nog wat aan kunnen verdienen, mijn zegen hebben ze. Problematisch wordt het als iemand geen huisraad of kleding kan wegdoen, of erg koopziek is. De slaapkamers worden dan opgeofferd voor alle spullen, de zolder staat tjokvol en soms wordt er zelfs een extra schuur neergezet, om alles maar kwijt te kunnen. Ziekelijke verzamelwoede bestaat ook en kan je zien in tv-programma's zoals "mijn leven in de puin". Deze mensen kunnen niet eens meer normaal zitten op een stoel of bank, daar liggen kleding, tijdschriften of kranten, Het aanrecht staat vol en soms is er alleen nog een smal paadje over naar het bed en/of de tv.  Dan kan je niemand meer thuis ontvangen.

Ik kreeg onlangs een telefoontje van een goede vriendin, dat ze mijn telefoonnummer had gegeven aan een weduwnaar die ze goed kende (niet van onze datingsite) en die ook nog in de buurt woonde. Een hele aardige man zei ze, misschien iets voor jou. In 1e instantie was ik daar niet zo blij mee, had ze eerst wel even aan me mogen vragen, dacht ik. Maar mijn nieuwsgierigheid won het en er kwam een afspraak bij een leuk restaurant bij het Alkmaardermeer. Hij was een aardige man en na een kop koffie met gebak gingen we dan ook nog een stuk wandelen langs het meer. Eenmaal weg uit de drukte begon hij aarzelend, "er is wel een probleem, mijn huis is helemaal dichtgeslibd met spullen die ik heb gekocht. Ik heb veel dingen wel 3 dubbel, dus er zou van alles wegkunnen. Mijn zus heeft in het verleden me meermaals geholpen met opruimen en wegdoen, maar elke keer ga ik weer in de fout : ik ben koopziek. Ik kan je dus thuis echt niet ontvangen. En er is nog iets, zei hij zacht "ik kan van alleen de AOW dit luxe leven niet betalen, dus rijd ik 6 x in de week 2 dagkranten naar de verzamelpunten voor de krantenjongens. Dat betekent dat ik in elke nacht om 3 uur opsta en om 6 uur weer terug ben.  Op Vakantie gaan wordt daarom ook moeilijk, want ik moet zelf vervanging voor die periode zien te regelen.

Oei, hoe vertel ik netjes, dat ik hier niet aan ga beginnen, dacht ik. Hij zag mijn aarzeling en zei : ik weet dat ik thuis eerst zelf drastisch aan de gang moet om mijn huis leefbaar te maken, voordat ik een leuke vrouw kan krijgen, dus ik begrijp je aarzeling. We liepen gearmd terug naar onze auto's. Vriendschap dan? stelde ik voor. Nee, zei hij, ik heb vrienden genoeg, ik wil een relatie. Veel succes dan met je huis opruimen, zei ik en gaf hem een dikke knuffel bij het afscheid.

geplaatst door sixty - 4544 keer gelezen