Daten kan op elke leeftijd
zondag 6 oktober 2019
Eergisteren was het Nationale Ouderen dag en dan vooral gericht op eenzaamheid. Volgens een krantenartikel voelen steeds meer ouderen zich eenzaam. Inmiddels is dit opgelopen tot de helft van de ouderen. Dat betekent dat in iedere Nederlandse straat meer dan één eenzame oudere woont. Vrijdag werd in Den Haag door minister Hugo de Jonghe en Jhonny de Mol voor allerlei activiteiten het startschot gegeven. Het is een goed initiatief om van alles aan te bieden om aan deel te nemen, zoals walking football, walking honkbal, Oldstar tennis om vooral het bewegen onder de aandacht te brengen.
Wat ik verafschuw is, dat men ons vooral beelden van getoonde eenzame ouderen voorschotelen, zittend voor een raam, of allemaal oudjes in een grote kring rond een grote tafel in een recreatiezaal. Doorgaans zijn dat mensen van hogere leeftijd. Dat zijn ook de beelden die ons geheugen oproept, wanneer men het heeft over eenzame ouderen. Wat hebben deze mensen aan walking football, walking honkbal, enz.? Ja zeker zullen voor hen wel aangepaste bewegingsoefeningen voor worden aangeboden, maar dat is enkel mogelijk wanneer men gezamenlijk in een tehuis woont. Ouderen waarvan de mobiliteit is afgenomen, zijn aan huis gebonden en afhankelijk van een mantelzorger, of iemand anders die hen vervoert. Het aantal alleenstaande ouderen (veelal alleenstaand door overlijden van een partner) zal de komende tien jaar alleen maar toenemen tot 1,3 miljoen in 2030. Door bovendien na te streven, dat mensen op oudere leeftijd zo lang mogelijk zelfstandig blijven wonen, neemt volgens mij de kans vereenzaming steeds meer toe, mede door het afnemen van de mobiliteit.
In een eerdere blog heb ik al geschreven over eenzaamheid. Ook al heeft men voldoende contacten en doet menigeen aan aangepaste sporten voor ouderen, wil nog niet zeggen, dat daardoor de eenzaamheid is opgelost. Eenzaamheid zit in de mens zelf en die zijn niet zomaar op te lossen met gevoerde acties tegen die eenzaamheid. Overigens, het zijn niet alleen ouderen die kunnen wegkwijnen. Talloze jongeren ervaren een gevoel van eenzaamheid.
Wanneer ik hier op 50plus match de profielen lees, kom ik tot de conclusie, dat velen die zich hier bevinden nog behoorlijk fit zijn. De leeftijdscategorie is hier natuurlijk ook behoorlijk breed. Vanaf de leeftijd van 55, die beslist nog niet onder de ouderen geplaatst kunnen worden, tot aan toch wel de respectabele leeftijd van 80 tot 90 jaar. Het bewijst wel door hier te vertoeven, dat die laatste leeftijdscategorie het belang van vriendschap, of een partner vinden nog steeds op het verlanglijstje heeft staan, niet alleen, of eventueel niet eenzaam wensen te blijven. Zij zijn waarschijnlijk, door hun goede geestelijke en fysieke conditie, in staat hieraan gevolg te geven. Blijven vooruitkijken naar de toekomst, ook al ligt het einde van het leven korter in het verschiet.
Maar bewegen doen we haast allemaal. We fietsen, wandelen, varen, reizen, sommigen zijn avontuurlijk, zingen, schilderen, of houden van een goed boek. Of al deze aanwezigen hier in dit plaatje een afspiegeling zijn van de maatschappij? Ik zou het willen geloven en naar aanleiding van het gebodene in de profielen zou dit ook waar moeten zijn. Of bevinden zich enkel de ‘daters’ zich in die uitstekende condities? Een enkele keer, maar dan ook maar een enkele keer, lees ik dat iemand eerlijk vertelt over zijn handicap. Ik respecteer die eerlijkheid, maar tevens brengt die eerlijkheid de kans van slagen wel terug.
Een leuke story om even te vertellen. Een half jaar geleden sprak ik mijn vriendin. Zij had een oom (75) die een rouwadvertentie had gelezen. Hij herkende daarin de naam van zijn jeugdvriendinnetje, die weduwe was geworden. Hij had de advertentie bewaard en na enkele maanden durfde hij toch contact met haar op te nemen. Samen zijn ze nu al enige tijd een stel. Het bewijst maar weer eens, dat een lief, of het geluk vinden niet altijd via een datingsite hoeft plaats te vinden. Van zulke verhalen word ik blij en ik riep dan ook op dat moment tegen mijn vriendin: “Dat wil ik het ook!”
Liefs,
Monique
geplaatst door monique3 - 4758 keer gelezen
Vorige berichten
Kom je zondag ook weer?
Spontane ontmoetingen met een onbekende hebben voordelen boven een date via een datingsite, nadeel is wel, dat je voordien vrijwel niets van de ander weet. Omdat je vanuit je luie stoel kunt lezen, wat iemand bezig houdt en wat zijn of haar achtergronden zijn. Ik vraag me af welke vorm het meeste kans biedt op een geslaagd oftewel duurzaam contact.
Ook is het mogelijk dat je spontaan iemand ontmoet, die je wel oppervlakkig of al heel goed kent, en dat die ontmoeting resulteert in iets moois.
Eind februari dit jaar was ik een kleine week druk met het bezorgen van folders over de verkiezingen voor de nieuwe gemeenteraad van mijn stad. Omdat ik dit jaar zelf als lijstduwer ook op een kandidatenlijst sta en er op een van beide folders ook foto’s van mij staan was ik extra gemotiveerd om een paar duizend folders in die brievenbussen te doen, waar geen nee - nee of nee – ja stickers op geplakt waren. Tijdens die actie ontmoet ik af en toe ook bijzondere mensen.
Voor mij staat een vrouw – vrij klein van stuk, ik zou er zo over heen kijken – en kijkt mij aan. “Kom je zondag ook weer in Amsterdam dansen?” Opeens herinnerde ik mij haar, en ik vinkte in gedachten mijn agenda af. “Jazeker, ik kom!” Bijzonder dat ze zo dicht bij mij in mijn stadsdeel woont, en haar tot nu toe nooit onderweg ben tegen gekomen.
Een halve week later zag ik haar binnenkomen, we hebben en paar keer een dansje gemaakt. Hoewel zij met haar auto was gekomen en ik met het OV heb ik er niet op aangestuurd om een lift te krijgen. Dat zou er te dik bovenop liggen, alleen als ze dat had aangeboden had ik daar dankbaar gebruik van gemaakt.
Ik ben niet iemand die wanneer hij onderweg iemand tegenkomt “urenlang” aan de praat blijft. Liever druk ik mijn gevoelens uit op papier of via de mail. Niettemin heeft zo’n gesprekje mij een fijn gevoel. Ook als iemand mij zomaar op straat groet of bedankt, dat ik hem of haar voorliet gaan bij het passeren op een smalle stoep is een opsteker voor mijn humeur.
Bij de “spontane” ontmoetingen met mensen uit mijn eigen omgeving – eigenlijk bedoel ik daarmee elke ontmoeting met uitzondering van die, die via een datingsite tot stand kwamen – besef ik mij goed, dat ik van velen weinig afweet, hoewel ze al in mijn “inner circle” verkeren. Zeker als mijn gesprekspartner en ik in een groter gezelschap verkeren ga ik niet snel de diepte in. Gevaar is dan dat er meeluisteraars zijn en in het ergste geval dat die zich met ons gesprek bemoeien.
Het valt mij wel op dat spontane ontmoetingen in deze leeftijdsfase minder frequent voorkomen. Of zou er een verschil zijn tussen het wonen in een stad of een dorp of tussen de regio waar we wonen? Hebben mensen op het platteland nog meer aandacht voor elkaar dan stedelingen? Mogelijk ligt het juist aan het karakter, sommigen zullen wat gemakkelijker iemand zomaar aanspreken dan mensen, die zich in het openbaar niet zo gemakkelijk spontaan uiten.
Wellicht is voor die laatste categorie daten via internet dé weg naar een serieuze relatie.
Overigens heeft het contact met het danseresje uit mijn eigen woonomgeving geen vervolg gekregen. Soms denk je dat het geluk binnen handbereik ligt, maar dat is doorgaans “wishful thinking”. Dat betekent dat je dingen graag ziet zoals je hoopt dat ze zijn, in plaats van hoe ze écht zijn. En een ultra korte woonafstand is op zich genomen dus geen garantie voor een duurzaam contact.
Mist
Al een paar dagen vrij mistig, maar het duinbos waar ik direct op uitkijk heb, is nog kaal, dus de vogels kunnen hun voortplantings- en nesteldrift niet verbergen; hebben ze ook helemaal geen behoefte aan.
Mijn aandacht wordt vooral getrokken door twee duiven die verschrikkelijk omslachtig en ingewikkeld om elkaar heen hippen en wippen. Ik word er ongeduldig van en maak onwillekeurig ook een vergelijking met (online) dating, dus besluit mij te verdiepen in het paringsritueel van de duif.
Sekseverschillen zijn bijna niet zichtbaar, het vrouwtje is meestal iets kleiner en slanker dan het mannetje.
Die vergelijking laat ik onbeslist.
De eenvoudigste manier om het geslacht te bepalen is door het gedrag te observeren.
Dat klopt als een bus
Tijdens de balts, en zelfs na het vormen van een koppel, neemt het mannetje een typische houding aan: hij zwelt zijn hals op, tilt de iriserende veren iets op, beweegt ritmisch op en neer, draait om zijn as en maakt een kenmerkend geluid.
Sorry mannen, dit klopt ook wel, zij het niet letterlijk
Wanneer het koppel gevormd is, wrijven ze hun wangen tegen elkaar en vertonen ze heel teder gedrag. Ze zijn monogaam, hun band duurt een leven lang en eindigt pas bij de dood van een van de twee. Alleen dan besluit de overlevende om wel of niet een nieuwe partner te zoeken.
Dit aspect bevindt zich helaas buiten het blikveld van deze site, maar ik zie toch met enige regelmaat duiven terugkeren op dit nest.
Tijdens de paring houden de duiven elkaar vast bij de snavel en buigen ze hun nek herhaaldelijk naar links en rechts, totdat het vrouwtje door de knieën zakt om door het mannetje bevrucht te worden.
Ik kan alleen uit eigen ervaring spreken. Doorgaans verloopt het dan iets anders.
Het is inmiddels donker. Ik doe de gordijnen maar toe, net als mijn snaveltje.
Kan ik dichtbij je zijn...
Afgelopen week dacht ik na over een onderwerp om een blog te schrijven. Ik kan natuurlijk schrijven over de disasters, of de leuke momenten welke ik heb meegemaakt tijdens mijn datingperiode. Ik kan het hebben over liefde, maar ook haat in relaties. Over het wel, of niet geloven in horoscopen, over het laten lezen van koffiedik betreffende de liefdesverwachtingen in de toekomst. En nog zoveel meer onderwerpen. Echter, de gedachten aan al die onrust in de wereld laten mij niet los. Zeker in deze periode moet ik weer denken aan wat mijn ouders en grootouders vertelden over de tweede Wereldoorlog. Hoe ze, na gevlucht te zijn, weer terugkeerden bij hun beschadigde woning. De winkelpui was er uitgeblazen en er hingen twee overleden Canadese soldaten over de toonbank. Soldaten die misschien ook een partner hadden, die ouders en familie hadden. Zoveel verdriet en pijn wat oorlog veroorzaakt.
Kan ik dichtbij je zijn
De maan wordt versluierd door stof en rook,
sirenes loeien door stille straten,
waar is nog te schuilen
nu de aarde trilt door bommen.
Ik wil alleen maar dichtbij je zijn.
Tussen huizen met kapotte daken
is de oorlog rood en zwart.
Scheuren in muren waar stenen los van raken,
waarachter eerder werd gelachen.
Ik wil alleen maar dichtbij je zijn.
Maar je bent er niet,
ergens, ergens ver weg beland,,
strijdend aan verre grenzen
voor je cultuur en je vaderland.
Ka ik dichtbij je zijn.
Kan ik nog geloven in wat raketten beloven,
dat door deze waarheid
de wereld op vrede wordt voorbereid,
en dat verschroeide aarde weer groen wordt,
nu we op deze wijze tot hoop op vrede worden verleid.
Dus zeg me: kan ik dichtbij je zijn,
als raketten beloven, dat ik je hand weer kan vasthouden
je hart weer kan voelen kloppen
en ik het verlangen naar vrede kan behouden.
Laat tussen onze adem een kleine vrede heersen.
Ik wil alleen maar dichtbij je zijn.
Liefs,
Monique