terug

Op het spoor - het spoor bijster

dinsdag 29 oktober 2019

Als verwoed treinreiziger kan ik er niet omheen te kijken naar de geschiedenis die het treinwezen heeft beleefd. Daar word ik heel sterk bij bepaald omdat in 1839 de Arend, de eerste trein in Nederland, tussen mijn woonplaats Haarlem en Amsterdam reed.
Mijn grootvader woonde in een dienstwoning van NS in Uithoorn; hij was in de eerste helft van de twintigste eeuw overwegwachter bij de spoorlijn, die daar toen nog bestond. Het vervoervirus is later overgeslagen naar mijn zoon; die is ook zeer geïnteresseerd in het spoorwezen, en hij heeft korte tijd gewerkt bij NS.

Onlangs kreeg ik opnieuw de kans mij te vergapen aan allerlei prachtige oude locomotieven door een uitnodiging voor een reünie van leden van een werkgroep, waar ik ruim 20 jaar als notulist in actief was. De organisatoren hadden gekozen voor een dagje Spoorwegmuseum in Utrecht. Lekker centraal gelegen, leuk was, dat er een potje met geld opgemaakt moest worden, zodat die hele dag gratis was inclusief lunch en een heerlijk diner, elders in Utrecht. In het Spoorwegmuseum was het ontzettend druk, de woensdag in de herfstvakantie, allemaal gezinnen met kinderen.

Toch was het belangrijkste aspect die dag de ontmoeting, het liedje van Lodewijk van Avezaath uit 1984 “Verrek, zeg kerel ben jij dat” uit 1984 (!) komt me nu voor de geest, als ik zo’n bijeenkomst heb. Ik hoorde hoe het iedereen in de afgelopen jaren was vergaan. Twee personen waren nog betaald werkzaam, de anderen waren net als ik langere of kortere tijd gepensioneerd.

Ik vond het jammer, dat enkele leden van de werkgroep verhinderd waren. Graag had ik de toenmalige voorzitter uit Zeeland weer de hand willen drukken, speciaal voor hem had ik me weer eens getooid met de bedrijfsstropdas, die hij me ooit had verstrekt.

Het raakte me toen ik hoorde, dat iemand, die jarenlang heel inhoudelijk met het doel van deze werkgroep bezig was geweest (en met wie ik veel ook persoonlijk contact had onderhouden) niet op het appél was. Zijn vrouw had gemaild, dat hij kort geleden door Alzheimer was getroffen. Bizar, dat je dan niet spoort of het spoor bijster bent als er iets wordt georganiseerd in het spoorwegmuseum. We onderhielden nog jarenlang contact via de kerstgroeten, ik had me er juist op verheugd hem in levende lijve nu te zien. Hiervan leerde ik, dat je niet lang moet wachten met het opnieuw benaderen van iemand, van uitstel kwam nu echt afstel.

Iedereen gaat in zijn leven ergens naar toe, naar een bestemming. We zijn onderweg, waar en wat is het einde? Ik denk vaak dat ik mijn leven nu wel weer op de rails heb, maar is dat zo?
Er zijn wel eens werkzaamheden van Prorail, zodat ik mijn reis moet aanpassen, soms wordt er een wissel omgezet en dan word ik een andere kant uitgestuurd. Helpt het om me daar tegen te verzetten? In het leven gebeuren die dingen ook..

De man met Alzheimer was 15 jaar eerder gescheiden, de vrouw uit zijn eerste huwelijk had hem verlaten omdat zij met een vrouw ging samenwonen. Hij ontmoette toen zijn tweede partner, met wie hij een heel fijne relatie kreeg. Nu krijgt hun huwelijk een opdoffer door zijn ziekte. Er wordt veel van haar gevraagd, vooral liefde. Ik weet dat er onder de lezers van de blogs mensen zijn die ook hiermee geconfronteerd werden. Dan blijkt wat ware liefde is…

Soms ben ik het spoor een beetje bijster. Zowel hier in datingland, daar moet je er goed op letten dat je de juiste route volgt, maar ook op andere momenten kan dat gebeuren. Er is dan vaak een conducteur die mij en mogelijk ook anderen weer op het goede spoor zet. Met andere woorden, een beetje feedback, ook bij het daten, kan geen kwaad.

geplaatst door Aktivo1 - 4162 keer gelezen