Pretletters
donderdag 10 oktober 2019
Als je iets koopt is het leuk, wanneer je het voor meer dan een doel kunt gebruiken.
In de schappen met zoutjes is veel variatie: chips, paprikachips, kaasvlinders, zoute stengels en nog veel meer hartige snacks. Een bijzondere variant zijn zakken met pretletters.
In die zakken zitten zoutjes in de vorm van alle letters van het alfabet, je kunt ze op een schaaltje of bord neerzetten, waarbij iedereen zich zelf kan bedienen. Een andere optie is er eerst een spel mee te laten doen. Kinderen kunnen aangemoedigd worden van de letters woorden te maken door letters te ruilen en – bijvoorbeeld – iemand te belonen als hij / zij een leuk woord heeft gevormd. Daarna kunnen de letters geconsumeerd worden.
Een pretletter heeft nog een andere betekenis. Het is iemand die plezier maakt in het leven. Willen we dat niet allemaal?
Een bekend oud liedje van Johnny Hoes en Tony Bass geeft dit aan:
Wij zijn de jongens van plezier
Ons kan niks meer schelen
We doen zoals zo velen
Drinken op tijd ons pintje bier
De zorgen zijn voor morgen
Niet voor hier…
Ik weet niet of dit een goede levenshouding is. Het doet een beetje onverschillig aan. Zoveel jaren nadat dit liedje is uitgebracht merk ik dat de tijdgeest doorspekt is van het pret maken. Daar is op zich niets mis mee. Als je daar blij van wordt moet je het vooral doen! Je wordt nu eenmaal blijer van een bezoek aan de kermis dan van het bijwonen van een uitvaart van een geliefde.
Wanneer plezier maken gaat ten koste van iemand anders krab ik me achter mijn oren, of dat wél kan. Door veel grappen en cabaretvoorstellingen worden vaak individuelen of bepaalde groepen in de samenleving behoorlijk gekwetst. Met weemoed denk ik terug aan iemand als Wim Kan of Wim Sonneveld. Ook zij staken de draak met personen of groepen, maar dat ging steeds op een milde manier. Veel huidige cabaretiers trappen bewust op tenen van mensen, die zich hier niet tegen kunnen verweren. Ik hoor, dat lezers van deze blog zeggen: Pech gehad, dit is artistieke vrijheid. Pardon?
Een pretletter is een luchtig zoutje.. Er zijn snacks waar je echt je tanden in moet zetten, als je daarentegen een pretletter op je tong hebt smelt-ie als het ware vanzelf weg. Veel menselijke pretletters zijn ook luchtige tiepjes.
Mijn stad wordt doorsneden door een gekanaliseerde rivier, die de stad in een westelijk en oostelijk stuk verdeelt. Om die twee delen te verbinden zijn er acht bruggen. Die worden op min of meer vast tijden geopend om het scheepvaartverkeer te laten passeren, voor zover het niet onder de bruggen door kan varen (masten, hoge kajuit). Over een van die bruggen loopt een spoorlijn. Het scheepvaartverkeer bestaat uit beroepsgoederenvervoer, en voor een niet onaanzienlijk deel uit pleziervaart. Het is opvallend hoe vaak voor één of twee bootjes uit de laatste categorie een brug open moet. Op de boeg staat dan een blij kijkende schipper, waarvan je vaak kunt zien dat hij niet meer in het betaalde arbeidsproces hoeft te participeren. Hij geniet zichtbaar van zijn bekijks en van zijn vrijheid. Op zich is dat prachtig. Maarrr…
Aan weerszijden van de brug staat een forse file. Automobilisten, fietsers en voetgangers, die deels naar hun werk moeten of na een werkdag naar huis gaan. Soms zijn ze gejaagd, ze hebben een bepaalde afspraak. Ik kan mij levendig voorstellen, dat veel weggebruikers op z’n zachts gezegd niet delen in de vreugde van de schippers. Mag ik de schippers en mede opvarenden van plezierjachten ook als pretletters kwalificeren? Soms gaan de bruggen open, als de ochtend – of avondspits nog volop aan de gang is. Het is dan voor velen een bron van dagelijkse irritatie..
geplaatst door Aktivo1 - 5838 keer gelezen
Vorige berichten
Tegenpolen
Tegenpolen trekken elkaar aan wordt alom beweerd. Maar is dat wel altijd zo ? Het kan heel fijn zijn als je daar echt naar zoekt . Voorbeeld : als jij van nature onzeker bent en daar soms zenuwachtig en druk van wordt, kan een rustige partner die niet gauw in de stress schiet een rots in de branding zijn. Maar hoe zit het met dingen die heel erg belangrijk voor je zijn?
Ik kan me goed voorstellen dat een man of vrouw die helemaal opgaat in de verzorging en liefde van de eigen huisdieren, het liefst een partner vindt die daar ook affiniteit mee heeft. Hetzelfde geldt voor normen en waarden, hoe je omgaat met het milieu kan veel invloed hebben op een relatie. Maar ook binnenshuis is de manier van omgaan met elkaar belangrijk Zeker als je van liefdevolle seks,houdt, met veel intimiteit, zal je toch een monogame partner zoeken. Zo zijn er nog veel meer dingen te bedenken.
Maar om even terug te komen op die tegenpolen. Wat je eerst zo aantrekkelijk vond, kan op de lange duur ook tegen gaan staan. Als die rustige partner later zo introvert blijkt te zijn dat je het gevoel krijgt dat hij of zij in een eigen wereld leeft en jou daar eigenlijk niet zo bij nodig heeft, kan dat de relatie bergafwaarts doen gaan. Omgekeerd : de spontaniteit en gevoeligheid die je partner bij jou zo leuk vond in het begin, kan ook gaan irriteren, als de rust in huis daar teveel door verstoord wordt. Dat zijn toch dingen waar je vaak veel later pas achter komt.
Daarom vind ik het belangrijk dat je elkaar goed aanvult. Als hij handig is en graag klust, laat hem lekker zijn gang gaan. Als jij graag leest, of je favoriete serie op tv wilt zien, so be it ! Maar alles valt of staat door dingen niet te overdrijven. Het bekende gezegde ; hier vindt je wat en daar laat je wat, is volgens mij nog steeds van toepassing. Een goede communicatie is daarbij onontbeerlijk. We zijn nu eenmaal niet hetzelfde en de gulden middenweg werkt meestal toch het beste...
Een toekomst zonder zorgen
De gemiddelde leeftijd van de deelnemers aan deze site zal 70 jaar zijn, schat ik. Vanaf de kleuterschool kan ik me dingen nog goed herinneren. Daarvoor zijn het nog vage momentopnames die af en toe door mijn hoofd flitsen, maar zo’n 65 jaar aan concrete herinneringen is er wel verzameld.Herinneringen aan vreugde en verdriet, ontmoeting en afscheid, succes en falen, gezondheid en ziekte, trots en schaamte, hulp en bedrog, geluk en pech. Ieder van ons heeft hetzelfde in meer of mindere mate meegemaakt.
Soms is het bitterzoet. Wat waren er veel fijne dingen en wat is het jammer dat ze nooit meer terugkomen! Toch prijs ik me gelukkig dat het per saldo een enorme rijkdom in mijn hoofd heeft opgeleverd. Rijkdom, die niemand me meer kan afpakken.
Ik vraag me ook niet meer af of ik het beter of anders had kunnen doen. Ongetwijfeld, maar zou mijn leven dan wel zonder vallen en opstaan zijn verlopen? Natuurlijk niet. Terugkijken doe je op onze leeftijd waarschijnlijk vaker, dan een half leven geleden. Ik zelf -en dat gun ik iedereen- kan zo’n moment van bezinning steeds afsluiten met een gevoel van tevredenheid en dankbaarheid.
Maar meer nog dan dat: het geeft ook vertrouwen in de toekomst. Het leven is nog niet voorbij en waarom zou er niet nog een mooie reis in het verschiet liggen? Ongetwijfeld met hier en daar een spannende hobbel, maar veel minder dan tot nu toe. Met minder bewijsdrang, minder lawaai en minder strijd en daarentegen meer tevredenheid, rust en vrede wordt de weg een stuk eenvoudiger en vriendelijker.
Het is nog niet voorbij, in tegendeel.
Machiel van der Schoot
Buitenland
Mijn leraar Frans, lang geleden op de middelbare school, vertelde eens een verhaaltje over een gebeurtenis ergens in Frankrijk. Hij was bij een viskraam gekomen en had wel trek in een rolmops. Dat is een zure haring om een augurkje heen gerold, met een paar cocktailprikkers erdoorheen. Maar hij wist niet hoe je dat noemde in het Frans, dus hij begon het te omschrijven: hareng, rouler, cornichon, bâtonnet… De visboer begreep het : Ah! Un rollmops! Dat vond ik erg grappig. Daarbij kwam ook het ontzag van dorpsjongens voor iemand die over Frankrijk kon vertellen. Onze wereld was klein, zelf was ik toen nog nooit in het buitenland geweest. Afgezien dan van het schoolreisje naar Trier, dat zo rond die tijd moet hebben plaatsgevonden – nadat de traditionele Rome-reis ons, wegens de economische malaise van die jaren, door de neus was geboord.
Buitenlandse reizen waren in onze familie meestal beperkt tot de bedevaartsreis naar Lourdes. Wie zich die pelgimage kon permitteren kon rekenen op een verhoogde status, want blijkbaar werd er goed geboerd. Vol trots kwamen ze dan ook terug met flesjes gewijd Lourdeswater voor iedereen. Een eeuwenoude lokroep waar buitenland synoniem was van bedevaart. Iets anders had je er niet te zoeken. En die traditie is nog steeds levend, er is een neef die tot op de dag van vandaag Lourdes-reizen organiseert.
Mijn ouders hoorden niet bij de uitverkorenen, zij zagen Lourdes alleen op de stereofoto’s uit de souvenirshop. Maar gelukkig hadden wij in Roermond, de stad die tegenwoordig vooral bekend is van de Designer Outlet, onze eigen Maria-bedevaart. Dat is de Kapel-in-’t-Zand, ook met een legende en bijpassend mirakel, iets met een beeldje in een put. Water uit die put is dus ook gewijd en werkzaam tegen kwalen en ongelukkige toestanden. Minder heilig natuurlijk dan het water uit Lourdes, dus we hoefden er niet mee aan te komen bij familie. Maar als die familie bij ons op visite kwam, dan namen ze vaak toch wel een flesje mee… voor de zekerheid.
De Kapel-in-’t-Zand (de naam is bedrieglijk, het is een forse neogotische kerk van de 19e eeuw) heeft ook, net als Lourdes en andere bedevaartsoorden, wanden vol devotietegeltjes. Daarop uiten mensen hun dankbaarheid jegens Maria, wegens verleende gunsten, of ze vragen Maria om voor hen te bidden in moeilijke tijden, of om genezing van een ziekte. Om een link te leggen, bidden om een lieve man/vrouw te vinden, of dankbaarheid voor een geslaagde verbintenis hoort ook tot de mogelijkheden.
Daarvoor is het nu dan wel te laat, dacht ik, want elke centimeter is bedekt. Maar op de site (laatst bijgewerkt 2024) lees ik tot mijn verbazing, dat er ruimte voor nieuwe tegeltjes is gecreëerd. Tegen een bijdrage van honderd euro per tegel kunnen we voor iedere wens de hulp van Maria inroepen. Overigens mag bidden natuurlijk altijd, dus mocht de de lezer(es) na een bezoek aan de Designer Outlet nog een paar uurtjes te besteden hebben, dan is een bezoekje aan de Kapel in ‘t Zand zeker aan te bevelen. Het is een wonderlijke plek, echt.
Wat Lourdes betreft, ik ben daar vele jaren later nog wel eens langs gekomen, meermaals zelfs, op de route naar de Pyreneeën. Ik kan persoonlijk geen deel uitmaken van die wereld en ik werp een cynische blik werp op de bedevaartsindustrie met gewijd water plastic jerrycans als dieptepunt. Maar tegelijk heeft het ook iets ontzagwekkends, die mensenmassa die daar uit de hele wereld samenkomt, verenigd in een gezamenlijk verhaal. Dat is wonderbaarlijk.