De honger

"Als ondernemer heb ik mijn leven lang projecten gemanaged. Nu ben ik met pensioen en heb ik een nieuw project: vrije tijd. En zoals altijd vraagt dat om een doelmatige én doelgerichte aanpak.”

“De harde realiteit van dit project? Voor het eerst in ruim 40 jaar is mijn agenda leeg. Ik noem dat een suboptimaal gebruik van beschikbare resources. En dat steekt. Daarom is de efficiënte invulling ervan een strategische prioriteit, die ik voor het gemak heb opgedeeld in deelprojecten.”

“Deelproject 1: een partner vinden. Maar de respons is tot nu toe nul. Met ook nog eens een reeks nullen achter de komma. Terwijl mijn profiel toch echt een zorgvuldig samengestelde feitelijke opsomming van assets en gerealiseerde targets is.”

“Drie bedrijven succesvol verkocht, een portfolio waar je niet omheen kunt. Ik ben een A-merk. Betrouwbaar, met een bewezen vermogen om waarde te creëren. In theorie zou mijn inbox moeten uitpuilen van de enthousiaste berichtjes, maar de instroom is nihil. Ik snap er niets van.”

“Mijn voorlopige aanname is dat de doelgroep mijn propositie niet begrijpt. Als ik door potentiële kandidaten scroll, zie ik een patroon: foto's met honden, wandelingen op het strand en vage teksten als ‘ik geniet van de kleine dingen’. Ik geniet niet van kleine dingen. Ik geniet van dingen die iets doen. Een project dat goed loopt. Een proces zonder bottlenecks. Dát is genieten.”

“Ik zoek een partner. Geen ‘vrouwtje’ of ‘vriendinnetje’. Een partner. We beginnen samen aan een project voor de rest van ons leven. En het doel is simpel: maximaal welzijn met minimale frictie. Ik zoek synergie. Iemand die complementair is aan mijn skills. Ik breng de planning, het geld en de uitvoerende vaardigheden mee. Wat brengt zij dan in? Dat is de kernvraag. Wat is haar unieke waarde? Niets mis met zo’n directe vraag.”

“Ik analyseer de data; de profielen van die vrouwen. Het is één en al 'gevoel'. Ze schrijven over 'onderbuikgevoel', 'een vonk voelen', 'samen de zonsondergang ervaren', ‘dezelfde diepe beleving’… Dat zijn geen KPI's. Dat zijn geen succesfactoren. Dat zijn irrelevante variabelen. Het zijn vage, niet-meetbare wensen die elke businesscase ondermijnen.”

“Ze vragen om een emotioneel product zonder specificaties, terwijl ik een waterdicht plan met gegarandeerd rendement aanbied. De conclusie is onvermijdelijk: de vraag en het aanbod sluiten niet op elkaar aan. Mijn doelgroep zoekt een lot uit de loterij. Ik bied een 100 procent veilige staatsobligatie aan.”

“Evengoed ga ik mijn profiel niet aanpassen. Het klopt gewoon, woord voor woord. Je gaat het chassis van een Porsche toch ook niet verlagen omdat de drempels in een Vinex-wijk te hoog zijn? Dan is de infrastructuur het probleem, niet de auto. Als de markt het niet snapt, ligt het probleem bij de markt. Niet bij het product.”

“Een collega-pensionado vroeg me laatst: ‘Heb jij een vaste openingszin op die datingsites waar jij jouw risico’s spreidt?’ Die heb ik zeker! Tot nu toe heb ik die nog niet gebruikt, maar wel alvast geoptimaliseerd voor het gewenste resultaat.”

“Ik sla de nutteloze praatjes over en kom direct ter zake: ‘Geachte mevrouw; na analyse van uw profiel concludeer ik dat er op papier voldoende overlap is voor een potentieel partnership. De logische volgende stap is een korte, oriënterende belafspraak. Wanneer heeft u een timeslot van 15 minuten beschikbaar?’ Beter kan het echt niet.”

Deze Single Story is fictief. Het verhaal is 'opgetekend' in Grand Café 'De Nieuwe Kans', dat alleen op digitaal papier bestaat. Dat het allemaal verdacht veel op de werkelijkheid lijkt, is puur toeval. Maar misschien ook niet...

Ik vertelde pas in een blog al over het Jaar van het Vuurpaard. Dat je dan meer geneigd bent actie te ondernemen, erop uit te gaan, contact te maken enzovoorts.
Zelf heb ik daar ook wel zin in!
Misschien is dat nog extra omdat ik zelf een Vuurpaard ben volgens Chinese astrologie.
Maar ik heb wel behoefte aan nieuw, weggaan, leuke dingen doen!

Ik ben nog niet weggeweest, grotendeels omdat het weer tot voor kort naadje hopeloos was.
Maar ik ben wel begonnen om aankondigingen op Facebook van leuke dingen op te slaan in een map op de PC.

Eentje is het gezamenlijk vieren van de Internationale Vrouwendag op 7 maart. Dat is nu ineens overmorgen al?!
En dan denk ik nu toch alweer, “Hmmzzz, kweet het nog niet.”
Dan loop ik tegen die denkbeeldige drempel aan van weggaan, vreemde mensen, misschien leuk, misschien helemaal niet, bladibla.
En ook omdat het ’s avonds is en je tegenwoordig toch via-via rare verhalen hoort dat het niet meer veilig is voor vrouwen en meisjes. Dat is toch in mijn achterhoofd blijven hangen.

Dan heb ik nog 2 uitjes deze maand maar dan binnen 1 weekend op twee achtereenvolgende dagen.
De ene is de Feel Good Lente Fair, de andere is de open dag bij de brandweerkazerne hier in het dorp.
Het laatste lijkt me erg leuk. Ook geen grote tijdsinvestering perse. En het is 400 meter bij me vandaan. Er is dan een brand demonstratie, een rondleiding door de kazerne en een kijkje in een brandweerwagen.
Dat lijkt me best wel eens tof!

Vanmiddag heb ik ook de knoop doorgehakt over een training die de SMWO aanbied. Ik heb daar al eens vaker naar zitten kijken, ze hebben best leuke dingen. Maar meestal was het altijd in de ochtend en dat werkt voor mij gewoon niet.
Nu echter was het begin van de middag.
Voor ik daar ook weer over ga twijfelen, ben ik meteen in de telefoon geklommen.
Aanstaande maandag heb ik een intake gesprekje. Ik ben benieuwd!

Nou nog door blijven gaan met uitjes verzamelen, én erheen gaan natuurlijk. In ieder geval toch geregeld.
Ik weet op zich dan wel dat het belangrijk is zulke dingen te doen, maar punt is dat je met een klein budget snel uitgeboerd bent.
Maar anderzijds moet ik toch weer wat meer gaan ondernemen. Eerst ging ik geregeld uit naar een leuk muziekcafé. Helaas gooide de pandemie roet in het eten.
Een tijd leek het er op dat het café ook permanent gesloten werd, dat was ook aangekondigd, omdat ze te lang inkomsten hadden moeten mislopen en het niet bol konden werken.
Maar wonder boven wonder gingen ze een tijd na de pandemie toch weer open.
Ik blij, alleen moest je toen ineens kaartje reserveren online. En daar hou ik dan weer niet van. Het was altijd gratis, gewoon een leuk muziekcafé met elke keer een andere band. Nu moest je dan én boeken én betalen.
Ik hou altijd graag de vrijheid om als ik onverhoopt geen zin heb of moe ben of… of… toch niet te gaan. Als je dan wel een kaartje hebt gekocht, heb je die vrijheid niet meer.
En zo ben ik sinds de pandemie begon niet meer uitgeweest.

Hoog tijd om weer wat meer mijn neus buiten de deur te gaan steken. Pest is altijd dat die comfort-zone ze verrekte comfortabel wordt, haha.
Dus moet ik mezelf dan echt een schop onder mijn achterste geven om ook daadwerkelijk te gaan.

Wat daar niet bij meewerkt is het feit dat ik in tegenstelling tot veel mensen extreem goed alleen kan zijn.
Ik ben heel leuk en goed gezelschap, hihi.

En nog iets wat wel meespeelt, is het alleen overal naar toe moeten gaan. Als je een partner hebt, doe je dat toch makkelijker. Kun je zeggen dat het niets uit maakt, of niet uit zou moeten maken, maar dat doet het gewoon wel. Tenzij je misschien een mega sociaal fuifnummer bent, maar zoals ik zei kan ik heel goed alleen zijn. Dan ben ik in prima gezelschap!
Dus voor mij maakt het wel of niet hebben van een partner absoluut verschil. Dan komt soms de een aan met een leuk idee of de zin om ergens heen te gaan, dan de ander.

Een ander iets als je een partner hebt, is dat ik me dan veel veiliger voel. Ik ga alleen niet het bos in. En nadat ik toch hier en daar rare verhalen hoor over meisjes en vrouwen die aangevallen worden als ze alleen in het donker buiten zijn, voel ik me dan ook niet meer 100% veilig.
Ik ben geen angsthaas, maar het speelt toch een rol merk ik.
Het bos gaat vnl. omdat er veel mensen hun hond los laten lopen en ik ben bang voor honden. Opgegroeid met grote waakhonden waar ik niet bang van was. Maar zelf ooit gebeten en mijn zoon 2x half aan gort thuis gekregen nadat ie aangevallen was door een hond. Word je niet vrolijk van.
Ik vergeet nooit meer dat ik de schoen van zijn voet moest halen om te kijken hoe erg het was, niet wetende of zijn tenen nog wel aan zijn voet vast zouden zitten. Of de voorkant van zijn voet. Zoiets wil je als moeder never nooit meemaken, zelfs niet als je doktersassistente bent en medisch niet voor een kleintje vervaard.

Tenzij ik een partner aan mijn zijde heb die niet bang is voor honden en mij ervoor beschermt, ga ik niet alleen ergens heen waar honden los lopen.
Ik kan daardoor helaas ook nooit gaan kijken of Kabouter Spillebeen heen en weer zit te wippen op een rode paddestoel met witte stippen. En die groeien hier wel in het bos!
Elke herfst wil ik erheen, maar ja… Altijd weer die honden.

Maar om op een vrolijke noot te eindigen… ik ben in ieder geval goed bezig. Wat dingen in het spreekwoordelijke vat en 1 ding vastgezet!

Het voorjaar staat voor de deur, nu ik dit schreef werd dagen later tot 18 graden door het KNMI voorspeld. Of dat bewaarheid zou worden bleef de vraag, we konden wel dubbele cijfers verwachten. De hogere temperaturen stimuleren voorjaarsbloeiers boven de grond te komen, hoewel ik de afgelopen weken terwijl het nog licht vroor toch al krokussen en sneeuwklokjes in de perkjes ontwaarde. De groei, de bloei en de teloorgang van de planten volgt de loop der seizoenen.

Ik hoop weer op veel kleurtjes in mijn kleine tuin, van de vaste planten en de bolbloemen. Voor mijn verjaardag had ik al enkele potjes met bollen gekregen, die hebben binnenshuis gebloeid, na de bloei gaan die de tuin in, vol spanning of ze volgend jaar ook buiten presteren. Misschien komt er weer een mooie oogst van frambozen en druiven zoals vorig jaar.
In de eerste 15 jaar groeien mensen ook, de een wat meer dan de ander. Er zijn reuzen bekend, zoals Cajanus en dwergen. Hoe lang iemand wordt kan een behoorlijke invloed hebben op zijn of haar leven.

Lange mannen hebben vaak minder moeite met het vinden van een partner dan vrouwen, die flink uit de kluiten geschoten zijn. Waarom zou dat zo zijn, biedt een relatie met een lange man bepaalde voordelen, of wordt nog steeds gedacht vanuit een zekere dominantie?
Ik vind het prettig, als een vrouw en ik elkaar vrijwel recht in de ogen kunnen kijken. Raar, als de dame slechts een paar centimeter langer is dan paar partner, vriend of date, dan wordt daar wat meesmuilend tegen aangekeken. Maar als een man een stukje of zelfs een flink stuk langer is, dan wordt het wél geaccepteerd. Als het verschil erg groot wordt spreekt men van jut en jul…Heeft het iets te maken met ons schoonheidsideaal?

Groei is niet alleen fysiek maar ook geestelijk een dingetje. Onze ouders stimuleren uiteraard de lichamelijke groei van hun kinderen, en als het goed is ook hun geestelijke groei. Dat noemen we opvoeden. Door scholing en door mensen, met wie we omgaan gaat deze laatste wasdom verder. Die groei gaat niet bij iedereen in hetzelfde tempo en ook niet met hetzelfde resultaat.

Het komt helaas ook voor, dat de geestelijke groei blijft steken op een bepaalde leeftijd. Dat kan komen door oorzaken, waar de persoon waar het om gaat zelf niets aan kan doen.
Een relatie kan ook een groei meemaken of juist een krimp. Soms is er sprake van ups en downs in de relatie. Een date kan ook uit hoogtepunten en dieptepunten bestaan. Dat weet je nooit van tevoren. Op grond van het profiel lijkt het allemaal heel veelbelovend. Totdat er iets boven komt drijven, waar de daters geen rekening mee hielden.

De ontwikkeling van een date tot relatie gaat niet als vanzelf. Dat traject moet je voedsel te geven, van dat voedsel hangt de duurzaamheid van de relatie af.
Wie gaat winkelen weet, dat goed voedsel belangrijk is voor de gezondheid. We moeten ons door de reclamecowboys niet alles laten aansmeren, en dat geldt ook bij het daten. Er wordt regelmatig geprobeerd door buitenstaanders invloed uit te oefenen op een relatie. De beste stuurlui staan aan wal, soms zijn het familieleden, soms kennissen. Welke waarde moeten we aan hun advies toekennen? Helaas kunnen die raadgevingen de relatiegroei juist in de weg staan.

Hopelijk kent de groei van een relatie veel kleuren, is die groei niet saai en niet voorspelbaar. Dat waren veel relaties vroeger wel. Zouden de huidige sociale media de groei in de weg staan of juist van nut zijn? Of, was de relatieontwikkeling vroeger – heel lange huwelijken met huisje boompje beestje, ouderwetse rolverdeling – tot de dood hen scheidt beter?