De honger

In het zuiden van het land maken ze zich weer op voor Carnaval,en ik lig weer met hoge koorts in bed. Niet voor het eerst, deze combi. In 2020, toen Covid de eerste dodelijke slachtoffers maakte in de ski gebieden in Italie, was er ook Carnaval & Koorts, wij waren niet in Oeteldonk maar in de Bommelerwaard, waar de mensen nog niet geaccepteerd hebben dat ze tijdens een potje kaarten aan de hertog van Gelre zijn toegevallen en zich Brabantser voelen dan de Brabanders!
Enfin, je doet eens wild en tja, de volgende ochtend niet alleen een kater, maar ook hoge koorts. Wij allemaal, een heel dorp dus!

Het jaar erna leek het me beter om de carnavalsvieringen te laten voor wat het was, maar er lag een veelbelovend pak sneeuw, zelfs in Den Haag was het ijs dik genoeg om een tocht te schaatsen via Delft naar Pijnacker! Dat ik de dag erna weer met hoge koorts in bed lag, was het helemaal waard geweest! Ook de jaren daarop ben ik steeds door koorts geveld geweest rond Carnaval. Met mijn koortsige hoofd schreef ik prachtige parabelen over de Vos Reinaerde, dus het kan ook wel creatief uitpakken bij mij, zo'n koortsaanval omdat ik dan verbannen ben naar de slaapkamer met closetrollen en thermoskan, maar schrijven kan liggend gelukkig ook:) Maar vorig jaar was ik voor het eerst niet ziek bij het uitbreken van voorjaarsvakantie en Carnaval. Een schitterend zonnige wandeling langs de Reeuwijkse Plassen maakten we en daarna natuurlijk een prachtige dansvoorstelling in de Goudse Stadsschouwburg!

Maar dit jaar dus weer gewoon Koorts met Carnaval blijkbaar. Al mijn collega's met schoolgaande kinderen gister uitgezwaaid, die gaan een weekje wintersporten. Ziekmelden is niet nodig want ja, werknemers die precies in het weekend en met kerst ziek zijn, welke werkgever wil dat niet?! Komt er al inspiratie om een parabel te schrijven? Niet echt, ik haal nog maar een thermoskan met heet water en honing uit de keuken beneden en pak een paar nieuwe boeken uit mijn kast. Kom ik ook eens aan lezen toe eindelijk! Ik mis wel iemand om mijn zelfmedelijden aan te ventileren, die uitgeperste sinasappelsap komt brengen en zegt dat het allemaal goed komt. Gelukkig krijg ik een appje van de buurman, dat hij naar de supermarkt gaat, of hij nog een zak aardappelen of iets anders moet meenemen? Graag paracetamol, kippenbouillon en perssinasappelen, app ik blij -ik heb dat eigenlijk al in huis, maar gelukkig begrijpt hij de hint gelijk:) Dus nu lig ik tevreden met koorts in bed met al mijn boeken, en komt de buurman straks verse soep brengen:) Eigenlijk best wel fijn, koorts:)

"Natuurlijk zijn mijn foto’s professioneel. Wat dacht je dan? Dat ik een selfie van mezelf met drie onderkinnen vanuit een verkeerde hoek post? Je verkoopt een droom, schat. Het begint met de verpakking.”“Kijk; als je een tas van Chanel koopt, krijg je die ook niet in een plastic zak van de supermarkt. Je krijgt een prachtige doos, een strik, vloeipapier. Dat is de ervaring. Mijn profiel is de etalage en die moet er onberispelijk uitzien."

"In mijn profieltekst staat niet voor niets 'man met stijl gezocht'. Dat is geen onderhandelbare wens, dat is een basisvereiste. Stijl is een taal op zich. Het laat zien dat je de codes begrijpt. Ik had een tijdje geleden een date met een man: aardig, succesvol, maar hij kwam opdagen in een paar… laten we het functionele wandelschoenen noemen. Nota bene bij een diner! Ik wist echt al meteen: dit wordt niks. Het is alsof je een hoofdrolspeler cast die zijn tekst niet kent. Zoiets verpest de hele scène."

"Mannen klagen weleens dat ik veeleisend ben. Nou, ik kan je vertellen: ik ben ab-so-luut niet veeleisend. Wat ik wél ben? Zie mij maar als de curator van een expositie. Ik stel zelf mijn eigen leven samen. De reizen, de restaurants, de kleding, de mensen. Alles moet kloppen. Het moet een coherent beeld zijn. En ‘mijn’ man moet in dat zorgvuldig door mij geschapen beeld passen. Ik zoek namelijk geen project om op te knappen, ik zoek iemand die ‘af’ is. Een plug-and-play model."

“Wat is dat toch, met die mannen. Niet alleen op datingsites, hoor; ook in het echte leven. Laatst was ik op een citytrip in Rome. Een man die ik daar in het wild ontmoette, nam me mee naar een ‘authentieke trattoria’ in een achterafstraatje. Geen design, TL-verlichting, papieren tafelkleedjes. Hij vond het 'charmant'. Ik vond het een gemiste kans.”

“Een paar straten verderop zat een rooftopbar met uitzicht op het Pantheon. Dát is dus een foto waard. Dát is een herinnering die je wilt delen. Hij begreep niet waarom ik met mijn telefoon geen foto van ons samen maakte; als aandenken. Simpel; ik vond het niet de moeite waard om het moment vast te leggen."

"Het gaat namelijk altijd om het creëren van momenten. Perfecte momenten. Een zonsondergang op een zeewaardig jacht, een exclusieve champagneproeverij in een vijfsterren boetiekhotel, een dakterras met uitzicht op de skyline van Singapore. Als de achtergrond niet klopt, klopt het moment niet. En als je partner niet snapt dat de lichtval voor de foto van levensbelang is, hoe kun je dan samen een toekomst opbouwen?"

“Gisteren vroeg een goede vriendin of ik een vaste openingszin had op mijn datingsite. ‘Die heb ik niet nodig’, zei ik. Ik stuur gewoon de naam van mijn favoriete bar en een tijdstip. ‘Bay Lounge, 020. Morgenavond, 21:00. Zorg maar dat je in het plaatje past.' Dat vind ik meer dan genoeg."

Deze Single Story is fictief. Het verhaal is 'opgetekend' in Grand Café 'De Nieuwe Kans', dat alleen op digitaal papier bestaat. Dat het allemaal verdacht veel op de werkelijkheid lijkt, is puur toeval. Maar misschien ook niet... ?

Twee vrouwen, twee verhalen. Beiden zijn zo-goed-als-buurvrouwen.
Ik zie net een filmpje van de ene, laat ik die Anne noemen, dat ze na een eerste drumles mee drumt op een liedje en dat nog behoorlijk goed doet ook. Ik zie ook niet echt zenuwen, meer dat ze het gewoon doet en het leuk vindt.
Ineens bedenk ik me wat het voor verschil maakt als je gedragen bent in liefde. Hoe dat helpt om jezelf te zijn, jezelf te ontwikkelen en te blijven groeien.

Toen we in 2009 begonnen met een gelegenheidsband om op Koninginnedag een optreden te doen, deed Anne mee. Dat was niet heel vreemd, het halve dorp wat een beetje aspiraties had om te zingen, deed mee. Er moest wel goed geoefend worden, want de bandleden waren allemaal semi-professioneel en hadden geen trek in een halfbakken show. Dus werd er maanden geoefend.
Anne vond dat altijd leuk, deed enthousiast mee. Ook toen had ze, zover ik kan heugen, geen problemen met onzekerheid. Of als ze het af en toe al had, belemmerde het haar niet. Ze genoot en had plezier!
Dat had ook een effect op andere mensen die op hun beurt genoten van haar.

Dan met het optreden zelf. Super spannend natuurlijk! Iedereen, behalve de band, was dan toch wel nerveus. Ineens moest je het doen met publiek!
Anne’s man kwam altijd kijken. Hij was zo’n 15 jaar ouder, ze waren al langere tijd samen, hadden twee kids, en ze waren nog altijd gek op elkaar.
Hij zat met zijn rug, dus de hele avond blijven kijken zat er niet in. Maar hij kwam altijd kijken naar zijn vrouw. Dan stond hij te glunderen tot en met! Supertrots en het was overduidelijk dat hij heel veel van haar hield.
Een paar jaar later leerde Anne saxofoon spelen wat ze met het jaarlijkse optreden ook deed. En altijd was haar man er om zijn vrouw te bewonderen.

Toen we stopten met de optredens, begonnen een paar voormalige deelnemers een klein bandje. Anne was de zangeres.

Zo deed ze eigenlijk altijd van alles en nog wat. Ze zat in de dorpsvereniging die allerlei leuke dingen organiseerde, ze ging naar leuke avondjes hier en daar. Allemaal zonder haar man want die hield daar niet zo van terwijl zij het juist nodig had om gelukkig te zijn.
Maar ze lieten elkaar vrij om te doen wat ze nodig hadden.
Nou ken ik niet alle ins & outs van hun relatie, maar ondanks die verschillen én nog eens substantieel leeftijdsverschil, hielden ze veel van elkaar.

Misschien heeft Anne nooit bijzonder last gehad van denken dat ze iets niet kan of denken dat ze voor gek staat als ze iets nieuws probeert. Dat weet ik niet.
Maar ik weet wel dat het zoveel makkelijker is om zelfverzekerd te zijn als je gedragen wordt in liefde!

Dat begint al in je hele jonge jaren. De eerste 6 jaren van je leven heb je nog geen filters en neem je alles op wat je voelt, hoort en ziet. Ook als dat niet goed voor je is.
Dat alles is bepalend voor hoe je later in je leven staat. En ook voor wat voor mensen je aantrekt, wie je aanspreken en wie niet. Inclusief partners.

Gelukkig kun je heel veel daarvan bijsturen als het nodig is.
En een partner hebben die echt helemaal voor je gaat en van je houdt, helpt absoluut!
Als ik kijk naar alles wat Anne allemaal doet en heeft gedaan in de jaren dat ik haar zo een beetje ken… Geweldig!
Gedragen in liefde heeft zij zichzelf ontwikkelt en ontplooit, genoten, allerlei dingen geleerd en gedaan.

Niet alles is van een leien dakje gegaan voor haar. Ze heeft zo’n anderhalf jaar terug haar man verloren.
Toch zie ik haar doorgaan, ondanks het verlies en verdriet. Ze is vlak na het overlijden van haar man workshopjes gaan geven in het houten schuurtje in haar tuin.
Dan denk ik, zij redt het wel al is ze haar man verloren.

De andere vrouw… ook haar man zo’n 1,5 jaar terug verloren. Maar zij is heel anders. Tijdens de ziekteperiode van haar man liep ze geregeld in de ochtend al stomdronken over straat te zwalken. Op zich misschien te begrijpen omdat ze op het punt stond voor de 2e keer haar man te verliezen, het hele ziekteproces door te moeten lopen enzovoorts.
Vlak na zijn overlijden moest ze een zware operatie en kwam een vriend van haar en haar man in huis om te helpen. Die is niet meer weggegaan. Ze is van de ene relatie in de andere gestapt.
Zo stond ze in mijn armen te huilen dat ze haar man zo miste, zo zat ze in relatie met deze nieuwe man.
Terwijl ze daarmee samen was, heeft ze ook een hersenbloeding gehad.

Binnenkort vertrekken ze samen naar Spanje. Daar heeft ze eerder gewoond. Ze gaat daar een huis kopen en een restaurant zodat haar vriend zijn werk kan doen. Haar man heeft haar financieel heel goed achtergelaten.
Ik denk… meisje, you’re shooting yourself in the foot!
Oké, ik ken niet het hele verhaal, maar ik betwijfel sterk dat hij van haar houdt.
Zij is labiel, onzeker, zwak, ziekelijk. Ondanks dat haar man haar wel droeg in liefde want hij was gek op haar.

Het begint allemaal met zelfliefde.
Jezelf dragen in liefde.
Dan kun je vol zelfvertrouwen groeien en ontwikkelen en daarvan genieten!
En dan kun je ook gedragen worden in liefde door een partner. Dan kun je dat ontvangen.