terug

De slobbertrui

maandag 9 december 2019

Zojuist terug van een vrolijk Sinterklaas-reces, zou ik zomaar kunnen vergeten dat ik zoekende ben. Pas toen ik over die muur-banaan van Cattelan las, keek ik om mij heen en zag ik dat ik alleen was. Alleen met de krant van vrijdag en de wetenschap dat die banaan werd verkocht voor 130.000 dollar en ik onbetaalbaar ben.

Het lepeltje lag op het schoteltje onder m´n glas café latte en het had een knikje in de steel. Peinzend streek ik over het knikje, zag in mijn gedachten een dwingende man met het lepeltje tussen zijn vingers. Sterke vingers. De vrouw tegenover hem kijkt door haar wimpers naar die vingers. Hun kracht doet er allang niet meer toe: ze wil naar huis. Alleen. De vriendin naast mij gelooft in een ander verhaal: een vrouw heeft met het lepeltje gespeeld tijdens zo´n gesprek dat één van de twee geliefden wél wil voeren en de ander niet. Ze is te jong, bloednerveus, en de bierviltjes heeft ze allemaal al aan stukjes gescheurd. Een lepelsteeltje met een knikje. Wij zaten gezessen aan een tafel op een Leids terras en naast onze glamour-vrouw kwam een man staan. ¨Ik zoek vrouw,¨ zei hij. Waarop zij opkeek en antwoordde ¨Ik zoek geen man.¨ Waarop hij vertrok. Hoe eenvoudig kan het zijn? Ach, het zijn altijd de mensen die we niet kennen die een ongecompliceerd karakter lijken te hebben, die een prettig overzichtelijk leven lijken te leiden. Ik zoek man? Het moet zo onderhand Mijn Eigen Schuld zijn, toch? ´Inmiddels hebben we overal recht op, behalve om niet gelukkig te zijn,´ volgens Pascal Bruckner in ´Gij zult gelukkig zijn!´ Filosofie in dagelijkse brokjes, opgediend door de filosofiekalender op mijn toilet. Gelukkig zijn is moeilijk. Twee samenwonende vriendinnen hebben jarenlang een hond in huis gehad. Niet dat ook maar één van de twee van honden hield: ze meenden allebei dat de ander van honden hield en ze hielden immers van elkaar. Ja, gelukkig zijn is moeilijk. Gelukkig is het niet meer verplicht. Al zou ik ooit nog wél eens willen bilspleetzonnen.

De man en de vrouw liepen verdwaasd tussen het beddengoed, dicht bij elkaar maar niet bepaald samen. ¨Daar liggen nog meer hoeslakens,¨ zei hij. En, toen zij de andere kant opliep: ¨Je zal ook eens een keer luisteren.¨ Ik vermeed zijn blik. Ik was in deze chaos op zoek naar het ultieme witte overhemd en zijn frustratie zou mijn mogelijk toekomstige geluk kunnen verstoren. Op straat zag ik het stel weer - of was het een ander stel? Hij: ¨Moeten we die straat niet in, anders kunnen over een paar weken terug om alsnog die straat in te gaan.¨ En, tegen mij: ¨Mevrouw, wat moeten we hier nog meer zien?¨ ¨Bent u al op de Burcht geweest?¨ ¨De Burcht? Zijn we daar al geweest?¨ Een blik naar zijn vrouw, een vermoeide zucht.¨ Ja, daar zijn we al op geklommen.¨ ¨De uitverkoop van Hudson''s Bay?¨ De vrouw veert op, de man knijpt zijn ogen tot spleetjes. Ik stel hem gerust, ze kunnen ook wijn gaan drinken op zo´n fijn Leids terras. Ik heb makkelijk praten. Ik ben alleen en ik woon hier; ik kan maandag weer naar de uitverkoop. Sneakersokken kopen, gebreid in het kleurenschema van de slobbertrui uit mijn tienertijd. Drie kleuren blauw, twee kleuren grijs, breipennen als honkbalknuppels en een hele winter lang hip. De goede Sint heeft mij, op mijn verzoek, met een mutsje verblijd, gebreid van zeven kleurtjes dunne merinowol. Ik ben weer jaren klaar voor de kou, ook al moest ik de vraag ´Is je huid klaar voor de kerst?´ ontkennend beantwoorden. Ik ben namelijk nog niet klaar met de zomer. Nog lang niet.

geplaatst door RodeJas - 4064 keer gelezen