terug

De hoofdprijs

zaterdag 4 januari 2020

Doet u / doe jij wel eens mee aan een loterij? Vanuit het idee: ik win toch nooit wat blijft mijn knip dicht als ik een aansporing langs zie komen zie om mee te doen aan de jacht op de miljoenen. En dan het televisieprogramma waar ene Gaston aanbelt bij de gelukkige winnaars van de postcodeloterij. Hij verblijdt de gelukkigen met een cheque en een bos bloemen.
Echt, ik ben toch niet jaloers op deze mensen.

In 2016 heeft hoogleraar Psychologie Ap Dijksterhuis een boek uitgebracht onder de niet mis te verstane titel:” Maakt geld gelukkig”. Onderzoek heeft uitgewezen dat het winnen van een loterij een positief effect heeft op iemands tevredenheid met het leven. Meer geld winnen maakt zelfs gelukkiger. Het lijkt er wel op dat Ap een open deur intrapt. Maar nu komt de keerzijde van het winnen. Andere onderzoekers stellen dat materialisme vergelijkbaar is met obesitas: Zodra je rijker bent geworden, treedt er gewenning op. Als iets je gemoedsrust verstoort, is het wel het streven naar rijkdom.

Aan de andere kant is armoede een oorzaak van veel problemen. In de Verenigde Staten is de welvaart weliswaar gestegen, maar het geluk niet. Alleen de rijken zijn nog rijker geworden, maar de mensen aan de onderkant van de samenleving hebben het niet beter gekregen.

Mag ik het wagen een vergelijking te maken tussen de geluksbeleving van mensen doordat ze al dan niet in een relatie verkeren en de winnaars van een loterij dan wel de mensen, die altijd buiten de prijzen vallen? Natuurlijk word ik blijer van een prijs van 10.000 euri dan wanneer ik een eigen geldje in de “Staats” heb gekregen.

Maar het is natuurlijk niet per definitie zo, dat ik gelukkiger zou zijn puur en alleen als ik een nieuwe relatie heb. Pardon, het gaat niet om “een” relatie” maar om diegene, die mijn hart in vuur en vlam weet te steken. Hoeveel mensen zijn trouwens in meer of mindere mate niet tevreden in hun huwelijk of ander contact?

Uit profielen maak ik op, dat een aantal ingeschrevenen niet zo dringend verlegen zit om een nieuwe relatie. Het hangt voor een deel af van hun huidige tijdbesteding; wie geen echt gevulde week heeft hoopt misschien meer op een partner dan iemand, die al een druk sociaal leven heeft. Iemand met veel activiteiten doordeweeks of in het weekend zit hier anders in.
Ik werd ook wel eens op de vingers getikt of ik wel genoeg ruimte heb voor een contact. Vrijwilligerswerk kan zomaar een relatie in de weg staan; aan de andere kant kun je met je partner ervaringen uitwisselen, je bent geen saai persoon…

Maar een ander aspect is niet te verwaarlozen: het alom bekende rugzakje. Hoe is iemand uit zijn of haar vorige relatie (s) gekomen? Ben ik er klaar voor? Daar kom ik pas achter nadat ik iemand heb ontmoet. Een paar keer kwam er geen tweede afspraak, omdat mijn gesprekspartner met het schaamrood op de kaken moest bekennen, dat ze er nog niet aan toe was. Verder is het natuurlijk zo, dat een beoogde partner niet maar alles hoeft te slikken van degene, die op zijn of haar pad komt. Je kunt nooit door iemand gedwongen worden om met hem / haar in zee te gaan. In Nederland is naast vrijheid van meningsuiting gelukkig ook vrijheid van partnerkeuze!

Hoop ik bij het daten op de hoofdprijs net als wanneer ik aan een loterij mee zou doen? En als die hoofdprijs mij niet ten deel valt, wat dan? Een misverstand wil ik graag uit de weg ruimen, wie dit leest moet nu niet zichzelf in een hokje gaan plaatsen en waarderen, zo van: ik ben al dan niet de hoofdprijs. Ik en u, iedereen heeft zijn of haar kwaliteiten, charmes en bijzondere eigenschappen, waarom een ander voor hem of haar kan kiezen. Dat alles is anders dan bij een loterij niet meetbaar. De ultieme klik is een blijft iets van het gevoel. Tegen die klik kan Gaston met zijn cheque en bloemenboeket, hoe mooi ook niet op…

geplaatst door Aktivo1 - 3852 keer gelezen