terug

Vanwege de regen

dinsdag 25 februari 2020

Het is een diep grijze maandagmiddag. Buiten heersen de regen en de storm. Ik wilde niet naar buiten om brood te gaan kopen, waardoor ik kliekjes moest opbakken om m'n honger te stillen. De kleurige bolletjes op de vitrage kijken me spottend aan: Ik zou buiten bij de zee zijn vandaag, met een oude vriend. Eerst naar de Nana´s in museum Beelden aan Zee en dan naar de zee. Hij belde op het laatste moment af wegens wat ook weer? Niet vanwege de regen. Straks zal hij me uitnodigen om bij hem te komen eten. Ik schijn dichter bij hem te wonen dan hij bij mij.

Al met al is het alweer even geleden dat hij een middag, een avond, een nacht en een halve ochtend bij me zou logeren maar op het laatste moment besloot om thuis te blijven. Waarom ook weer? Ook niet vanwege de regen. Waarom dan wel? Ach, ik heb nu eenmaal al die jaren zijn talloze argumenten om thuis te blijven minder letterlijk genomen dan zijn ene argument om wel naar mij toe te komen. Hij was, zoals blonde Anna uit ´All about Anna´ het zei, een drie-in-één-man: Geschikt voor én het avontuur en het plezier, én om stimulerende gesprekken mee te voeren, én voor goede seks. We werden niet verliefd op elkaar, zodat we het op vriendschap plus hielden. We peuteren als vanzelfsprekend niet ongevraagd in elkaars ziel. We benoemen elkaars gedachten, de zon, de haartjes op zijn onderarmen, de smaak van mijn huid, de regen, de wind. We accepteren dat we elkaar niet kennen en werden stilaan steeds nieuwsgieriger naar elkaar. Hij kocht seksie lakhakken voor me waar ik geen stap op kon zetten, kousen die ik nooit aantrok omdat we haast hadden. Ik ging dus, om mijn honger naar hem te stillen, 'de buurt op,' naar de grootste kledingwinkel van het grote dorp waar ik toen woonde. En terwijl ik desperaat de jasjes paste die een winkelmevrouw mij aanreikte, paste een andere vrouw jurken. Vijf jurken hield ze in haar armen en ze had tranen in haar ogen. "Ik wil hier helemaal niet zijn," zei ze, "Ik wil hier weg." "Ik wil ook weg," zei ik. En het spijt mij nog altijd dat ik niet de tegenwoordigheid van geest heb gehad om inderdaad samen de winkel uit te lopen en ergens koffie te gaan drinken. Troostkoffie. Nu gingen we alle twee door met wat we juist niet wilden doen. Het grijze jasje dat de verkoopster mij zo fantastisch vond staan, heb ik vrijwel ongedragen weer verkocht. Mochten deze man en ik ooit besluiten tot een gezamenlijke toekomst, dan kon die wel eens bestaan uit steeds weer opnieuw beginnen.

Ik kan ook blij zijn met deze regen, domweg omdat het afgelopen zaterdag niet regende. We (niet hij en ik) liepen over modderpaden en asfalt weggetjes rond het stadje waar ik ben opgegroeid, en dat mij nog altijd dierbaar is. Het laatste weggetje volgde kronkelend de Hollandse IJssel. De zendmast in de verte, geflankeerd door twee kerktorens, stond dan weer links, dan weer rechts van het weggetje - om tenslotte te verdwijnen achter de nieuwbouw. Het regende niet maar het woei nogal, en ik vroeg de gids of hij veel afmeldingen had gehad vanwege de voorspelde regen. Hij lachte. Zelfs bij zoiets eenvoudigs als deelname aan een wandeling blijkt het voor last minute-thuisblijvers moeilijk om het werkelijke argument van afmelden te gebruiken: de storm en de regen. Hoe lastig moet het dan zijn als het om zoiets ingewikkelds gaat als deelname aan het leven van een menselijk wezen?

geplaatst door RodeJas - 3521 keer gelezen