Mijn hoed

^{Jaren geleden leerde ik via Abraham Hicks hoe je je vibratie op kon krikken. Dat doe je heel makkelijk met een focuswiel. In het begin is dat even wennen en kan het toch even duren eer je je beter gaat voelen. Maar op den duur gaat dat steeds sneller.}

Wat is een focuswiel vraag je? Ik zal het uitleggen.
Je begint met iets positiefs opschrijven wat je op dat moment echt voelt. Als je je niet zo blij voelt kan dat even zoeken zijn, maar er zijn altijd dingen waar je toch dankbaar of blij voor kunt zijn.
Bijvoorbeeld dat je mooi haar hebt, of lange slanke vingers, fijne gordijnen die lekker dik zijn, een lekkere warme trui aan je lijf. Maar je kunt ook starten met blij zijn dat de zon schijnt en je een vogeltje hoort fluiten.
Het handigste werkt het als je de stellingen kort houdt en liefst beginnend met ‘ik ben...’ of ‘ik hou van’, al is dat niet met elke stelling mogelijk.
Om een idee te hebben, zal ik er een paar doen:
Ik ben blij dat de zon schijnt
Ik hou van mijn haar
Ik geniet van buiten wandelen
De vogeltjes heerlijk horen fluiten
Ik voel me dan zo blij
Ik zou liefst huppelen en dansen door het bos!
Heerlijk op blote voeten
Ik geniet!

Als je voelt dat je blijer gaat worden, kun je meer naar dingen over jezelf gaan schrijven. Niet perse alleen van je lichaam, maar vooral van je persoonlijkheid.
Prijs jezelf de wereld in, maar alleen met dingen die echt waar zijn, waarvan jij voelt dat het zo is. Als je ergens niet helemaal achter staat, zelfs al is het eigenlijk de waarheid, dan moet je het achterwege laten.
Als je zou schrijven “ik ben gelukkig” terwijl je daarbij van binnen voelt dat je je niet echt gelukkig voelt, dan moet je dat niet op gaan schrijven. Daarmee haal je je goede gevoel namelijk weer naar beneden. Dat schiet niet op!

Het kan heel goed dat je in het begin pagina’s achter elkaar vol moet schrijven, maar op het laatst was ik er soms al met slechts 3 zinnen!
Het is net als spieren trainen: hoe meer je het doet, hoe makkelijker het gaat.
Het werkt het beste als je dit elke dag doet, liefst aan het begin van de dag. Dan begin je de dag al met een heerlijke vibe.
Je kunt het ook tussendoor nog doen als je even een opkikker nodig hebt.
En wat ik al zei, op den duur ben je vaak met een paar zinnen schrijven alweer “op peil”.
Het is niet iets wat je uren kost, het levert je wel heel veel op!

Nou is er een soortgelijk iets wat je kunt doen om je oestrogenen te verhogen. Dit is dus alleen voor vrouwen.
In tegenstelling tot het goed gevoel focuswiel, begin je nu met dingen waar je je niet goed over voelt én dan in verband met het niet hebben van een man in je leven.
De reden hiervan is dat vrouwen vaak niet echt helder hebben waarom ze een man nodig hebben of zouden willen in hun leven, want velen menen alles zelf te kunnen doen.
Maar ook omdat het niet prettig is om te voelen wat je allemaal mist doordat je geen man hebt in je leven. Dat gemis wordt onderdrukt. Het gaat doorgaans om een stukje verdriet, onzekerheid, pijn, angst.
Wat precies, zal niet bij iedereen hetzelfde zijn, maar vaak is het angst om nooit meer iemand te vinden en dus altijd alleen te gaan blijven. Of onzekerheid omdat je deep down denkt dat je niet goed genoeg bent. Of je hebt de overtuiging dat er geen goede mannen meer zijn enzovoorts.

Het is belangrijk om het gemis te voelen, zodat je weer helder hebt waarom je een man in je leven wilt, maar ook omdat je oestrogenen hierdoor al omhoog gaan.
Oestrogeen is namelijk niet alleen het leuk, lief en aardige, maar alle gevoelens. Ook angst, verdriet, boosheid.
Het werkt dan ook door dat je meer open wordt om een man in je leven toe te staan als je niet meer in dat onderdrukken zit en dat “ik kan het zelf wel”. Mannen voelen dat, het trekt niet aan.

Nadat je al die dingen opgeschreven hebt die je mist omdat je geen man hebt, ga je over naar positieve dingen die je wel hebt. Natuurlijk ook met betrekking tot relatie en liefde, want anders schiet je weer in “ik kan het zelf wel!”
Daarbij kun je denken aan dingen als:
Er zijn genoeg leuke mannen
Ik ben leuk/aantrekkelijk/jong/etc. genoeg
Ik heb de vrijheid om te gaan daten
Ik kan genieten van contact met mannen
Ik vind het leuk nieuwe mensen te ontmoeten
Ik kan zo ook makkelijk een fijne man tegenkomen

Of wat je zelf ook maar kunt bedenken wat voor jou van toepassing is.
Ook dingen die je makkelijk kunt doen die je vrouw-zijn koesteren, kun je erbij schrijven.
Dat kan heel simpel zijn. Misschien elke dag die heerlijk geurende bodylotion of eau de toilette gebruiken waar jij je zo vrouwelijk door voelt. Of fijne muziek opzetten om op te dansen. Of een keer een leuke jurk aan doen.
Heel persoonlijk, dus iedereen moet dat zelf invullen natuurlijk.
Oh, wat ook heel goed is, en ook je oestrogenen verhoogt: een massage!

Ik heb zelf de oefening om oestrogenen te verhogen gedaan en het voelt echt heel fijn! Buiten dat heb je weer helder waarom je ook weer die leuke man zoekt.
Nog een reden: mannen ruiken oestrogenen (feromonen) en daardoor ontstaat aantrekkingskracht. Zonder oestrogenen valt dat weg. Als je nog vruchtbaar bent, gaat dat vanzelf. Na die jaren mag je er actief aan werken.

Hij was een lange, al wat oudere heer. Beige overjas met geruite voering, geruite sjaal. Hij overzag de supermarkt als een legeroverste: hij moest hulp hebben, zijn kassa werkte niet. De zelfscankassa’s stonden in een rij op weg naar de uitgang, en ik liep er langs met mijn boodschappen. Broccoli, melk, kefir, havervlokken, bananen, elastiekjes, linzenwafels met cacao. Zelf had ik afgerekend bij een praatgrage werkstudent. De heer keek mij aan. ‘Misschien kan ik u helpen’, zei ik. Nou nee, hij had liever een winkelbediende want de kassa werkte niet. ‘Dus als ik u kan helpen ligt het aan u, en dat heeft u liever niet?’ Dat vond hij wel grappig; hij liet mij dus zien dat de kassa echt niet werkte. Hij duwde hard op het broodje van zijn keuze, en nog een keer en nog een keer. ‘Het is een touchscreen, misschien werkt dat wel als u het plaatje heel licht aanraakt?’ Hij raakte het plaatje heel licht aan. De kassa werkte wel - wat hij gelukkig ook grappig vond. Je weet het niet, hè? Ik ben immers getrouwd geweest met een man die in zo'n geval razend zou worden.

De narcissen bloeiden uitbundig in het gras langs de singel, en de straatdichter zat weer op zijn plek in het park. Zwarte donsjas, pet met grote klep. Zijn ‘gekust worden door de kust’ zingt door mijn hoofd, het gedicht dat hij twee keer speciaal voor mij heeft voorgedragen. Waarom voel ik mij nu ongemakkelijk? Zelf ben ik immers netjes omgegaan met zijn teksten? Hij zit geconcentreerd te typen en ik loop door. Thuiskomen met een zak kleikorrels, dat is mijn missie; de goudpalmen hebben een grotere pot nodig en ik zweer bij een laagje nieuwe kleikorrels onderin de pot. Op de stoep voor de tweede supermarkt (bij de eerste was de kar met zakken kleikorrels leeg) spreekt een jongeman mij aan. Sleetse tweed winterjas, collectebus. ‘Bent u een hondenmens?’ ‘Nee, ik heb de pest aan alle honden behalve aan hulphonden.’ ‘Dan bent u een mensenmens.’ Slim gezegd, jongeman, ook mensenmensen geven immers gul voor blindengeleidehonden? Maar ik weet niet wat dat inhoudt, een mensenmens zijn, hoe kan ik dan weten of ik zo’n mens ben? Ik heb zelfs nog nooit een date gehad met een mensenmens! Een collecte-mens ben ik niet, dat weet ik zeker. Gevalletje gereformeerde jeugd? We zeggen elkaar vriendelijk gedag, de jongeman en ik.
Ook in deze supermarkt is de kar met zakken kleikorrels leeg. Uiteindelijk kom ik thuis zonder kleikorrels, via de inmiddels gesloten bouwmarkt en nog een supermarkt met een lege kar. In de schuur sla ik met een hamer twee stenen bloempotten aan stukken. Prima kleikorrels! Ik ben, negen kilometers lang, lopend op weg geweest naar perfectie, en eenmaal thuis neem ik genoegen met scherven…

Mijn reeks wandelingen op weg naar de grote finale krijgt een herstart, begin mei. ‘OK THP anterieur klinisch - narcose’ heet de herstart. Een nieuwe heup, toch. Drie maanden van betrekkelijke rust heb ik daarna nodig, en dan mag ik nieuwe schoenen kopen van mezelf en ga ik weer aan de wandel. Hoop ik. Denk ik. Naast het fysieke, is er immers het mentale herstel - en misschien wil ik na die operatie juist liever een kluizenaar zijn. Lezen, tekenen, schrijven, kleuren, Netflix, mezelf gedichten voorlezen. Het kan maar zo. Ik ben nu een wandelaar (en een schrijver, volgens de straatdichter), en dat is ook niet de vrouw die ik ooit dacht te zijn.

Ze zijn er weer. In groten getale wel te verstaan.
En ze gaan als idioten tekeer. Je zou denken, ze doen wat alle vogels doen rond deze tijd: verkrachten en verkracht worden, nesten en dan maar hopen dat er wat uit zo'n ei komt en dat het kroost niet bij de eerste vliegles ter aarde stort om daar tot meeuwenpuree te worden vermalen door een juist passerende auto. Wij van Scheveningen denken dan: mooi, weer een minder. Maar dat geheel terzijde.
Ja, ze doen hetzelfde. Ook voor de meeuwen is de paringsperiode begonnen en het broedseizoen aanstaande, maar ze doen het wel opvallend anders.
Ze vliegen met zijn allen als gekken door de lucht. Ze achtervolgen elkaar, halen daarbij de meest acrobatische toeren uit en dat allemaal vergezeld door luid geschreeuw. Het doet niet onder voor een film uit de Tweede Wereldoorlog waar de fouten en de goeien elkaar in het luchtruim bevechten en elkaar uit het zwerk proberen te schieten.
Bij die meeuwen is het dubbel. Het is een combinatie van hofmakerij en territoriale strijd. Ze maken heel veel ophef om een andere meeuw te imponeren, maar ze doen het ook om hun territorium af te bakenen en een plek te claimen.
Ja, ik ben geen meeuw, dus ik heb geen flauw idee wanneer ze het een en wanneer ze het ander doen. Misschien doen ze het wel allebei tegelijkertijd.
Nu ik er zo eens over nadenk, het lijkt hier soms net een meeuwenkolonie.