terug

Single zijn...

dinsdag 31 maart 2020

Een reactie op mijn gedicht “Het is lente…” heeft mij geïnspireerd om deze blog te schrijven. De opmerking van Activo; “Als single doet het je wat, als je stelletjes nu wel gearmd, of hand in hand ziet lopen.” heeft precies de gevoelens bij mij naar boven gebracht, zoals ik het ook ervaar, maar stiekem bij mijzelf nog niet aan de oppervlakte durfde brengen, omdat ik het ergens ook egoïstisch vindt. Maar het voelt wel zo. Het single zijn wordt in deze bizarre tijd dan ook wel extra benadrukt. Bovendien realiseer ik mij nu, dat het gegeven van het ouder worden een extra stempel drukt op het single zijn. Mijn wereldje is nu wel heel erg klein geworden door alle activiteiten welke nu niet meer plaatsvinden. Boodschappen doen voor de buren, of een pannetje soep brengen bij een zieke alleenstaande buurvrouw gebeurt allemaal op afstand. En wat het gevoel van alleen zijn nog meer benadrukt is het feit, dat menselijk fysiek contact niet mogelijk is. Een bemoedigde hand op iemands arm, een knuffel geven om te laten voelen dat je meevoelt met die persoon, doet me steeds meer beseffen, dat ik die warmte als mens gewoon nodig heb. Elkaar aanraken, maar ja, er is niemand in mijn huis aanwezig om fysiek contact te hebben. Huidhonger! Een betere uitdrukking hiervoor kan ik niet vinden. Door elkaar aan te raken kun je ook voelen hoe die ander zich voelt. Een schouderklopje geven, of een aai over de wang kan troost geven, een gevoel van veiligheid geven, of laten voelen. Des te meer ervaar ik in deze periode van afstand houden dan ook wat het betekent om geen partner te hebben. Mijn tijd van gezinsleden om mij heen is voorbij. Mijn kinderen hebben nu hun eigen besognes. Zij hebben het extra druk en moeten alle zeilen bijzetten om, naast werk en schoolgaande kinderen met huiswerk te begeleiden, en alles in goede banen te leiden. Ben ik er jaloers op? Nee, maar het geeft mij nu wel een gevoel van heimwee. Raar eigenlijk dat dat nu in deze periode boven komt, terwijl ik voor deze hele situatie aan de gang was, blij was dat ik die periode achter mij had.

Gelukkig zijn er nu diverse digitale mogelijkheden om contact te hebben met kinderen, kleinkinderen en familie. Hoewel ik dikwijls die digitale berichtjes wel eens vervloekt heb, omdat schijnbaar een andere manier van met elkaar omgaan niet nodig werd geacht. Elkaar even bellen was te tijdrovend, leek het wel. Het gevolg van deze bijzondere periode is nu wel dat dat de digitale mogelijkheden volop benut worden. Mijn kleinzoon gebruikt dan videobellen om mij te spreken. Hartstikke leuk!

Op 50 plus match is nu ook mogelijkheid van videobellen geboden. Een goed idee, maar ik zal er nog niet zo gauw aan beginnen. Ik denk dat je toch eerst via mail, of telefoon al wel enigszins een gevoel van saamhorigheid bereikt moet hebben met elkaar, voordat ik tot die stap overga. Want dan kom ik in beeld en wil ik er wel goed uitzien natuurlijk! Niet zoveel anders als bij een afspraakje in een restaurant bijvoorbeeld. Dus eerst maar een afspraak maken om te videobellen, lijkt mij. En dan nog blijft lijfelijk ervaren, het voelen, het ruiken achterwege.

Morgen…
Morgen is niet zo ver weg,
een nachtje slapen en het wordt vanzelf weer licht.
Maar morgen is geen normale morgen.
Aan huis gekluisterd en uitgaansgelegenheden dicht.
Morgen is er nog steeds die afstand,
die anderhalve meter grens.
Zo ver weg en toch zo dichtbij,
een mens tegenover een mens.
Ik zie uit naar de morgen,
zoals het eens gisteren is geweest.

Liefs,
Monique

geplaatst door monique3 - 2972 keer gelezen