terug

Overwegingen van een vrouw met een stok

dinsdag 8 september 2026

De man boog zich naar mij over en zei zachtjes iets in mijn oor. Hij was nog jong, prettig groot - en hij stond achter de kassa van mijn favoriete supermarkt. Hij was blijkbaar nieuw hier; kon de paksoi niet vinden op het scherm met producten. Uiteindelijk sloot hij af, gaf mij de kassabon en hield daarbij zijn hoofd dicht bij het mijne. ‘De paksoi is niet afgerekend.’ Dat is wat hij toen zei. Ik had mijn wandelstok bij me, zou dat geholpen hebben?

Eindelijk. Het is wetenschappelijk bewezen dat zoenen evolutionair voordeel heeft voor de mens: de onderzoekers wonnen er zelfs een Ig Nobelprijs* mee! Werd zoenen in eerdere onderzoeken alleen maar als raadselachtig en risicovol bevonden, nu blijkt de uitwisseling van speeksel-bacteriën het immuunsysteem te versterken. En de zoeners kunnen, zij het onbewust, te weten komen of het genetisch gezien verstandig is om met deze partner kinderen te krijgen. Het zegt niets over zijn geschiktheid als geliefde, als echtgenoot, als vader. Dat is dan wel weer jammer.
En voor alle roddelaars: Een paar jaar geleden won een team van wetenschappers de Ig Vredesprijs voor ‘het ontwikkelen van een algoritme dat roddelaars helpt te bepalen wanneer ze wel of niet de waarheid moeten vertellen.’ Nu had ik altijd gedacht dat roddelen juist om de naakte waarheid gaat, om wat de persoon in kwestie denkt te kunnen verbergen. Of is dat geen roddelen, maar elkaar inlichten? En zou iemand die puur uit eigenbelang roddelt, wel besef hebben van wat waar is of niet waar? Of heet het dan gewoon kwaadspreken? Hoe dan ook, roddelen is goed voor het mentale welbevinden van de mens, blijkt uit weer een ander onderzoek. Goed voor de roddelaars dan, hè?

Ondertussen ben ik een al wat oudere vrouw die in een drukke omgeving bij voorkeur met een wandelstok loopt. Niet omdat ik juist dan zomaar zou kunnen omvallen, maar om dan juist de indruk te wekken dat ik zomaar zou kunnen omvallen. Vooral hondenbezitters blijken gevoelig te zijn voor die stok: ze halen de lijn van hun hond in, of nemen het dier bij de halsband. Eerder om hun hond tegen mij te beschermen dan om mij tegen hun hond te beschermen, vermoed ik. Het maakt niet uit, we geven elkaar een vriendelijk dank-u-wel-knikje, altijd. Het gevolg van mijn stok-strategie is wel, dat ik altijd mét stok door een winkel loop, en mét stok in de trein zit. Laatst zat er een al wat oudere dame-met-stok aan de overkant van het gangpad. Type barones; een jonge man had gedienstig haar rolkoffer naast haar stoel gezet. Ze was een weekje aan zee geweest, in een deftig Noordwijks hotel. Ik had toen nog een geleende stok bij me, was mij aan het verdiepen in het fenomeen wandelstok - en ik zag dat zij met één van de twee stokken van mijn keuze liep. Ik mocht hem even uitproberen, in het rustige gangpad van de eerste klas. Wat haar natuurlijke omgeving was, ik reisde met een verjaardags-eerste-klas-update. Haar nieuwe heup was al twintig jaar oud, van metaal, en versleten. En nee, ze had geen val-horloge om, ik moest niet alles doen wat mijn dochters graag wilden. Zei ze met fonkelende ogen. De jonge man kwam haar koffer weer ophalen toen ze moest uitstappen.

Mijn pas-op-die-mevrouw-heeft-een-stok-strategie mag dan in Leiden werken, in Den Haag werkte het niet, en op Scheveningen ook niet. Terwijl Leiden toch echt geen stad vol warme, betrokken mensen is.
Zou iemand mij dat kunnen verklaren?

*Ig Nobelprijzen worden een week voor de ‘echte’ Nobelprijzen uitgereikt. Het zijn prijzen voor wetenschappelijk onderzoek waar je aanvankelijk om lacht - en dat toch zinvol blijkt te zijn.

geplaatst door RodeJas - 47 keer gelezen