terug

Wederkerigheid

vrijdag 6 maart 2020

Een tijd geleden heb ik een vriendin ruim 5 maanden lang door een moeilijke periode heen geholpen. Veel moeite deed ik om haar op te beuren, op te zoeken, thuis uit te nodigen of regelmatig even een belletje, zodat zij haar verhaal aan mij kwijt kon. Toen de situatie een keer andersom was en ik wat problemen kreeg, bleef het akelig stil. Au!

Ik had kunnen weten dat dit zou gebeuren, ik ben een sterke vrouw, zowel geestelijk als lichamelijk, dus zou het zonder haar hulp ook wel klaren, heeft ze waarschijnlijk gedacht. Ik ben ook iemand die niet gemakkelijk om steun vraagt. Je moet uiteraard goed voor jezelf zorgen, maar ik had van haar toch wel wat medeleven verwacht. Een vriendschap ga ik uiteraard niet afwegen, maar een luisterend oor of  even een arm om me heen, vind ik ook weleens fijn. Er kwam dus niets. Ik ben erachter gekomen dat ze uitgaansvrienden had, die ze voor geen goud met haar problemen lastig viel, bang dat de uitnodigingen voor feestjes dan ophielden. Mij belde ze om stoom af te blazen, naar haar te luisteren of om advies, maar voor uitjes dus niet. Hoe ik dat wist? Dat hoorde ik via via, want daar vertelde ze mij wijselijk niets over. Dus ben ik eens ernstig over deze vriendschap gaan nadenken. Zij brengt wel erg veel negatieve energie met zich mee, dacht ik. Als dit niet snel verandert, stop ik met deze vriendschap, maar hoe pak ik dat aan?

Toen ik kort daarna werd gebeld over weer nieuwe sores, luisterde ik 10 minuten en zei toen " lieve schat, je zal die problemen toch echt met de persoon zelf moeten bespreken, misschien verandert er dan eens wat". En daarna zei ik : "sorry, ik moet nu weg, ik heb een afspraak, ik spreek je nog wel" en liet vervolgens niks meer van me horen. Ik hoopte dat er bij haar een lampje zou gaan branden of door deze opmerking van mij dit geklaag zou ophouden, maar helaas! Twee weken later later belde ze en werd me verweten dat ik niks meer van me had laten horen, dat was ze van mij niet gewend. Toen kon ik eindelijk zeggen dat haar medeleven en belangstelling naar mij ver te zoeken waren toen ik een keer in de puree zat, dat ik best wat meer aan mezelf mocht denken en daarom wat afstand had genomen van haar. Hard, om dat zo rechtstreeks te zeggen? Ja, maar soms is dat nodig om je grenzen aan te geven. Als er welgemeende excuses waren gekomen, was ik, zeker weten, aardiger tegen haar geweest. Zij bleef echter gepikeerd en herhaalde keer op keer dat ze heel erg teleurgesteld was in mij. Dat was de druppel en betekende het einde van de vriendschap.

Ik heb weleens gehoord, dat als er een deur sluit, na enige tijd vanzelf ergens een andere deur opengaat. Dan ontmoet ik vast een fijne vriendin, waar ik het wel leuk en goed mee heb, dacht ik. Ik ben dus positief gebleven en jawel : een vrouw die bij mij op tai-chi zat, werd korte tijd daarna weduwe en zij is een lieve vriendin van me geworden, waar ik nu regelmatig mee op stap ga. Misschien dat die leuke man van de zomer ook een keer om het hoekje van mijn deur wil komen kijken? Ik heb de deur in, gedachten, alvast een stukje opengezet. Hij is van harte welkom!

geplaatst door sixty - 4844 keer gelezen