Feromonen⦠overbrengen van opwinding
zondag 19 april 2020
Dieren hebben het in deze tijd van social distancy maar gemakkelijk, trouwens altijd wel. Ze gaan af op hun dierlijke instinct. Wij mensen benaderen elkaar op een beschaafder manier, dat is ons geleerd, zo zijn wij, omdat het bij ons mensen niet alleen gaat om de seksuele opwinding te onderzoeken. Honden doen dat door aan elkaar achterwerk te ruiken en te snuffelen. Wij willen bij een kennismaking met de sekse, waar wij ons goed bij voelen, na gaan of hij/zij op allerlei vlakken bij ons zal passen. Hoewel het geestelijke, het communiceren, de uitstraling, het gedrag overeen zal dienen te komen, is het fysieke ervaren van die ander ook van groot belang, waarbij de geur zeker aan zal moeten spreken. Ik heb voor mijzelf al zitten te bedenken hoe ik toch een date op afstand kan arrangeren. Het is mogelijk om een fietstochtje te gaan maken. In de fietstas een plaid, een thermoskan koffie, bekertjes, aangevuld met belegde broodjes. Of kleine flesjes wijn, met daarnaast toastjes en diverse kaasjes in de koeltas. Op dit moment van schrijven werkt in elk geval het weer mee voor deze manier van elkaar ontdekken. Allemaal te regelen, maar dan blijft nog altijd die afstand. Onmogelijk de kracht van een hand te voelen bij de kennismaking van het handen schudden, of… de huid te voelen van die ander te ervaren wanneer er ook gekust gaat worden. Maar door die anderhalve meter afstand is het onmogelijk de geur van iemand op te vangen. Voor aantrekkingskracht tussen seksen speelt geur een belangrijke rol. Onbewust worden we aangetrokken door de feromonen, ook al wordt dit als geur niet waargenomen. Elke mens heeft zijn eigen unieke geur met zijn eigen geuridentiteit.
Wij mensen zijn niet in staat om op afstand de geuren van een mens te ruiken, misschien als iemand een wind laat, die eventueel met de wind onze kant op waait…Die afstand zou de anderhalve meter kunnen overbruggen. Maar ik neem aan dat je dat achterwege laat bij een eerste afspraakje. Neem het wijfje van de zijdevlinder. Zij scheidt een feromoon af, waarbij mannetjes op een afstand van tien kilometer ruiken dat zij paringsbereid is. Nee, wij mensen zitten anders in elkaar. In de meeste gevallen van een eerste kennismaking zal het ons niet gaan om meteen te paren, of ons voort te planten. Toch zal, naast allerlei andere facetten van die mens, ook het lichamelijke deel met elkaar overeen dienen te komen. Een aanraking als prettig ervaren, de geuridentiteit bij jou moeten passen.
Al is het nu mogelijk elkaar digitaal af te tasten door middel van mails, videobellen, of telefoneren…, daten in deze periode maakt het onmogelijk het fysieke te ervaren. Het ontbreken van het ervaren van zintuigen, waaronder persoonlijke geuren, maken dat het volledig leren ontdekken van iemand onmogelijk is. Dus rest ons voorlopig voorbereidend werk te gaan en wachten op betere tijden om het plaatje compleet te kunnen maken.
“Liefde is in de eerste plaats van de geur van die ander houden.”
Pascal Quinard
Liefs,
Monique
geplaatst door monique3 - 3323 keer gelezen
Vorige berichten
Oude liefde roest niet
Soms hoor ik dat mensen die gescheiden zijn of waar de partner van is overleden, na hun verwerkingsperiode op zoek gaan hun vriend(in) uit hun jeugd. Die vinden ze dan terug via hun oude middelbare school maar ook facebook is een goede optie. Zo hoorde ik deze week dit verhaal van een gezellige, rasechte Amsterdamse taxichauffeur.
We reden weg van het AMC-ziekenhuis in Amsterdam terug naar huis en kwamen vrijwel meteen langs een plein waar 3 bekende fastfoodrestaurants vlak naast elkaar gebouwd zijn. Weet je hoe Amsterdammers dit plein noemen, vroeg hij mij? Ik zou het niet weten, antwoordde ik. Het "Obesitasplein" lachte hij en wreef over zijn buik, ik kom er ook regelmatig. Ik schoot ook in de lach en zei vrolijk : Dat is een goeie , die zal ik onthouden.
Toen we op de snelweg reden zag ik opeens een whatsapp bericht bovenin zijn navigatie verschijnen met een foto erbij van een knappe, donkerharige vrouw. Huh, hoe kan dit nou op je navigatiescherm verschijnen? zei ik verbaasd. Simpel, mijn navigatie is verbonden met mijn telefoon, antwoordde hij. Leuke vrouw heb je, zei ik waarderend. Jazeker, ik heb het enorm getroffen met haar, zei hij zacht.
Hij vervolgde, ik ben 7 jaar geleden gescheiden en een half jaar later ben ik mijn oude schoolvriendin weer gaan zoeken, waar ik stapelverliefd op was toen ik 14 jaar oud was. Ik vond haar op facebook. Zij was al enige tijd weduwe stond daar vermeld, dus heb ik de moed bij elkaar geraapt en contact met haar gezocht. We zijn nu alweer ruim 6 jaar een setje en hebben het bijzonder fijn met elkaar. Dan heb je echt geluk gehad, antwoordde ik hem.
Nou, niet helemaal hoor, zei hij serieus. Ik heb wel ZELF de actie ondernomen om haar weer te vinden. Als ik thuis had blijven zitten kniezen was ik waarschijnlijk nu nog alleen geweest. Met mijn drukke baan en wisseldiensten had ik weinig tijd om uitgebreid met allerlei vrouwen te gaan daten. Bovendien had ik het altijd jammer gevonden dat wij elkaar uit het oog waren verloren. Misschien was ik anders lang geleden al met haar getrouwd. Joost mag het weten...
De grote schoonmaak en opruiming in drievoud
Bij de term grote schoonmaak krijg ik een beeld voor ogen, dat in mijn jeugd en wellicht in de jonge jaren van velen op ons netvlies genesteld is: Maart, een moeder met haar schort, emmer, bezem en bleekwater, en het hele huis ging op zijn kop.
Er werd heel wat gesopt in het voorjaar in de naoorlogse jaren. Nu is het schoonmaken niet meer zo tijdgebonden. Bij schoonmaken hoort ook een ander, eveneens niet favoriet werkje: Opruimen.
Bij opruimen komen een paar basale karaktereigenschappen kijken. Een wil, inzicht, doorzettingsvermogen, netheid, maar ook gevoelens. Het is vaak razend lastig afscheid te nemen van spullen, die je ooit gekocht hebt of die je cadeau hebt gekregen. Ik las de volgende vuistregel om in vier stappen op te ruimen:
Alles uit de kast(-en) halen. Je krijgt wel een hoop rommel maar je zult er van versteld staan wat je in de loop van de jaren bewaard hebt. En het kan zelfs nog leuk worden!
Keuzes maken. Maak drie stapels: Wat je wel wilt bewaren, wat je sowieso weggooit en wat je misschien bewaart.
Afscheid nemen en bedanken. Dan bedank je de spullen die je niet meer wilt hebben en bedenkt wat er mee gaat gebeuren: Wegooien, weggeven of verkopen.
Opbergen. Wat je echt wil bewaren geef je nu weer een plekje.
Er is ook zoiets als digitale opruiming. Velen bewaren een ontstellende hoeveelheid digitaal materiaal op de harddisk van hun laptop, pc, op een stickie of op hun smartphone. Ik was in mijn werkzame leven lid van een commissie die zich druk maakte over de bewaartijd van papieren documenten, en in een later stadium ook over het bewaren van digitale bestanden. Daarmee ging ook een opruimactie gepaard; wat moet je doen om te voorkomen dat je computer dichtslibt? Als spook dreigt ook nog eens de duurzaamheid van de opslagmedia. Veel digitaal materiaal van de eerste generatie is nu niet meer te raadplegen… Er is ook van overheidswege het een en ander hierover geregeld. Je kunt niet zomaar een oud archief – wie zou daar nog in geïnteresseerd zijn? – in de kliko voor oud papier doen.
Als derde aspect van opruimen durf ik intermenselijke contacten aan te stippen. Vrijwel iedereen heeft een adreslijst van naaste verwanten, vrienden en kennissen, met telefoonnummers en tegenwoordig ook emailadressen en zelfs Skype Nicknames.
Zo’n lijst van mensen uit je leven hoort dynamisch te zijn. Mensen verhuizen, krijgen een ander telefoonnummer, overlijden, krijgen een relatie of verdwijnen uit je gezichtsveld door een conflict. Een adreslijst is er in wezen ook in je hoofd, in je hart!
Misschien is het opschonen, het aanpassen en aanvullen gevoelsmatig van de laatste “lijst” nog lastiger dan de acties bij het opruimen in huis en het opschonen van digitale bestanden. Dat kun je maar deels op grond van praktische overwegingen doen. Ik merk dat jaarlijks als ik de adreslijst voor het verzenden van nieuwjaarsgroeten ga doorlopen. Het beste is dan dezelfde driedeling als bij het opruimen van spullen te hanteren: Die mensen zal ik altijd op mijn lijst laten staan, die mensen gaan van de lijst af en over een andere groep moet ik nog even nadenken.
Zowel bij het opruimen van spullen, bij digitale opruimingen als bij het zich bezinnen over menselijke contacten moet ik toch afgaan op mijn gevoel. Ik vind dat knap lastig…
Spiegel
De eu van neuken in de keuken bezorgde mijn cursist nog slapeloze nachten, toen de volgende tongbreker zich alweer aandiende.
Mijn docent, begon hij, dat vind ik altijd iets ontroerends hebben, dat bezittelijk voornaamwoord, mijn housbaasmevrouw is boos op mij. Ik dacht direct, de ui en de ou/au zijn van later zorg, eerst maar even dit blog. Vertel maar, zei ik.
Ik zei, zei mijn cursist, ik betaal morgen die hoer.
Nee, zei mijn housbaasmevrouw, volgens zijn zeggen, je moet eerst de huur aan mij betalen.
Waarop mijn cursist zei, volgens zijn zeggen dan, dat zeg ik, ik betaal morgen die hoer.
Waarop zijn huisbazin, volgens zijn zeggen dan, zei, nee, eerst mij betalen, want morgen is het de eerste van de maand.
Dat zeg ik toch, zei mijn cursist, volgens zijn zeggen, ik betaal jou morgen mijn hoer.
Uit de rest van zijn verhaal begreep ik dat de huur inmiddels betaald is, maar dat de relatie ernstig verstoord is. Werk aan de winkel.
Kijk, bij de oe is je mond klein en rond en zijn je lippen strak getuit, zei ik, en bij de uu zijn je lippen meer gespreid en ligt je tong verder naar voren. Het is een kwestie van veel oefenen.
Met de huisbaasmevrouw, vroeg hij.
Nee, zei ik, alleen voor de spiegel.