terug

De stilte-date

maandag 25 mei 2020

En paar regeltjes in de krant, een lezersreactie - dus wat zegt dat nou? Toch steekt het: ´Hoe nu om te gaan met mobiliteit? Wat ook kan: iedereen onder de zestig lekker treinen. De rest blijft thuis of neemt de auto.´ De rest. Nu bezit ik geen te nemen auto, beste briefschrijver. En de rest van wie ik ooit was heeft de afgelopen week haar eerste treinselfie rondgestuurd. Staat er ergens in dit land nog een heilige eik waaronder wijsheid wordt gedeeld, een put die niet echoot maar antwoord geeft?

Er is thuis anders genoeg te doen voor wie persé genoeg te doen wil hebben. Zo is er het kettinggedicht via de mail (wat ik vriendelijk blijf weigeren), de tien boeken die het meeste invloed hebben gehad op je leven, de tien platen die het meest bepalend zijn geweest voor je muzieksmaak, en het ´plaats je meest dierbare jeugdfoto´, allemaal op Facebook. De geplaatste foto´s waren zo schattig dat ik ze heb geliked - waardoor ik, vooruit dan maar, mee moest doen: mijzelf als vierjarige in een flanellen pyjama voor het krijtbord dat in onze huiskamer hing. Ik kijk verbaasd achterom. Mijn vader heeft de foto gemaakt; hij moet mijn tekening op het bord mooi hebben gevonden. Meisjes die touwtje springen, meisjes met vlechten en strikken in het haar.

Er was één opdracht die mij direct aansprak: kies zeven boektitels uit je boekenkast die op deze tijd slaan en maak een selfie met het stapeltje boeken. Hoewel, alleen het kiezen van die boektitels sprak mij aan, niet het maken van de selfie. (Ik hoor immers al zo lang bij de rest…) De boeken die nu in mijn boekenkast staan, zijn een zorgvuldige selectie; ze vertegenwoordigen wat mij tijdens die laatste maanden in Drachten waardevol leek voor de rest van mijn leven. Hoe kan een mens dat trouwens ooit weten? Maar goed, de eerste titel die ik koos, was ´Vroeger was de toekomst beter´, van reisschrijfster Carolijn Visser. De tweede titel was ´Geluk is gevaarlijk´, van dichter Rutger Kopland, de derde ´De vrouw die ik nooit was´ van Majgull Axelsson. Toen pakte ik een boek dat ik vergeten leek te zijn, een dun boek met de titel ´The Poet´s Notebook.´ Stijlvol zwart met zilver, prettig formaat, fijn dik papier en helemaal leeg - op één citaat per bladzijde na. Een boek om weloverwogen woorden in te schrijven, met een goede vulpen. Ik zag het in gedachten op een tafel liggen, een tafel voor een minstens anderhalve meter brede bank. Op het ene uiteinde van die die bank zit een vrouw, op het andere uiteinde zit een man. Ze behoren onmiskenbaar tot ´de rest´ van de bevolking. Ze schrijven in het boek, kijken elkaar even onderzoekend aan, schuiven het dan naar de ander, die leest en terugschrijft. Zo af en toe nemen ze een slokje koffie uit hun eigen thermosfles. Ze hebben een date, die vrouw en die man. Een stilte-date. Spreken is immers gevaarlijk, misschien nog wel gevaarlijker dan geluk. Spreken spettert en spettertjes zijn de bron van alle ellende. De nieuwe titel van het boek wordt ´Corona volente´ en de regels zijn helder: Wat geschreven staat, is en blijft privébezit van degene die het boek heeft ingebracht. Mocht het geschrevene niet tot zalig samen nagenieten leiden, dan worden de bladzijden uit het boek gescheurd en ter plekke vernietigd. In stilte.

Ga je mee op zoek naar die heilige eik waaronder wijsheid wordt gedeeld? Naar de put die niet echoot maar antwoord geeft?

geplaatst door RodeJas - 4523 keer gelezen