Kassa-perikelen

Een blind date op tweede Kerstdag.
“Waar ben ik aan begonnen?!” mompelde Sigrid tegen zichzelf.
Ze dacht terug aan het moment dat Kellie, haar zus, met het idee te berde kwam.
Tijdens het samen koffie drinken was Sigrid’s vrijgezellenbestaan ter sprake gekomen. Ze was al een hele tijd aan het zoeken naar een leuke partner, maar op je 55e iemand vinden, was makkelijker gezegd dan gedaan.
Maar ze wilde toch die ene geweldige man ontmoeten en een fijne partner hebben.
Sigrid snapte niet dat het sommigen zo makkelijk af ging en dat zij maar niemand kon vinden.
En toen kwam haar zus met het nieuws dat ze iemand kende die echt heel leuk was. Een collega van haar man. 
“Perfect voor jou!” had ze geheimzinnig glimlachend gezegd.
Enerzijds was het spannend, een blind date! Anderzijds stond het idee haar helemaal niet aan. Ze wilde graag een beetje een beeld hebben van wie zie ging ontmoeten.
Met een “Oh, doe eens avontuurlijk!” van haar zus had Sigrid zich laten overhalen.

En nu stond ze voor haar kledingkast te staren.
Wat moest ze aantrekken? Ze ging liefst casual op een date. Maar ja, het was wel tweede Kerstdag wat inhield dat het ook feestelijker mocht zijn.
Ze neusde door haar kledingstukken om iets leuks te vinden. Misschien een leuk jurkje of rokje.
Dammit! Dit zit te strak, daar voel ik me niet prettig meer in.
Hoe waren die paar kilootjes er in vredesnaam bij aan gekomen rondom haar buik?
Ze was niet dik, maar ze had toch iets meer vulling dan een paar jaar terug.
“Waarom heb ik zoveel kleren die ik niet pas?!” mopperde ze.
Uiteindelijk ging ze voor een strakke zwarte jeans, een rode top en een mooi getailleerd jasje met ritsjes. Nog een paar leuke laarzen eronder en klaar.
Daarna besteedde ze extra aandacht aan haar make-up en haren. Na een laatste tevreden blik in de spiegel ging ze de deur uit.

Sigrid liep het restaurantje binnen waar ze hem zou ontmoeten. Er was een tafel gereserveerd onder “heart to heart”. Nog zo’n leuk idee van haar zus. Hoe doorzichtig was dat?!
Ze bloosde toen ze de ober erom vroeg.
De ober liep een stukje met haar mee en wees haar toen een tafeltje in een hoek bij het raam achterin. Een gezellig plekje, dat zeker. Vlakbij een grote Kerstboom, overal slingers met lichtjes langs de muren en kaarsjes op tafel.
En een man die zat te wachten. Met zijn rug naar haar toe.
Haar blind date.
Ineens hamerde haar hart in haar borst en haar knieën werden wiebelig.
“Oh my god, ik durf niet!” dacht ze. Ze overwoog om er snel vandoor te gaan.
Waarschijnlijk zou ze van de zenuwen haar nek breken over het opstapje waar ze net over was gelopen.
Daar moest ze dan toch wat om grinniken.
“Kom op, je bent een grote meid!” fluisterde ze, “Gaan!”
Met trillende benen liep ze naar het tafeltje.
Waarom zat ie eigenlijk met zijn rug naar haar toe? Rare man.

“Hallo, ik ben Sigrid,” stamelde ze.
Met een soepele beweging stond de man op en draaide zich naar haar toe.
Haar hart sloeg een slag over toen hij haar aankeek. Of twee slagen. Drie?
Enorm intense ogen. Blauw of hazelkleurig?
“Hallo, daar ben je dan! Ik ben Carl,” zei hij met een glimlach.
Een waanzinnig mooie man stond voor haar met een kort peper en zout baardje en snor, mooie mannenlippen.
Sigrid slikte. Haar brein werkte niet meer.
In een automatisme stak ze haar hand uit om de zijne te schudden.
Haar adem stokte toen hij voorover boog en een zoen op de rug van haar hand drukte. De haartjes van zijn snor kriebelden over haar huid. Prikkelend. Zinnenprikkelend.
Als in een roes liet ze zich door Carl naar een stoel brengen, die hij galant achteruit trok en weer aanschoof.

Sigrid was bloednerveus. Daar zat ze tegenover die aantrekkelijke man die ze niet kende.
Tegelijkertijd begonnen ze iets te zeggen en beiden schoten in de lach. Dat brak het ijs. Een beetje.
“Zullen we gewoon beginnen met een drankje bestellen?” stelde Carl voor.
Sigrid knikte. “Graag!”
Nog voor de ober kwam om hun bestelling te brengen, waren ze diep in gesprek verwikkeld.

Een paar uur later was het tijd om afscheid te nemen. Carl hielp haar in haar jas en ze glimlachte dankbaar naar hem. Ze hield van galante mannen.
“Vind je het goed als ik je naar je auto loop?” vroeg hij.
Sigrid knikte al voelde ze zich wel weer wat nerveus worden. Wat verwachtte hij ten afscheid? Een hand? Een zoen op de wang? Een echte zoen?
Ze vond hem geweldig leuk en het was duidelijk dat dat wederzijds was. Maar ze wilde niet te hard van stapel lopen.
Eenmaal bij de auto friemelde ze zenuwachtig met haar handen.
Met zijn vinger tilde hij haar gezicht op zodat ze hem aan moest kijken.
“Ik zou je heel graag weer zien,” zei hij zacht.
Als vanzelf glimlachte Sigrid.
“Ik ook. Het voelt heel fijn,” antwoordde ze.
Carl streelde over haar wang en boog zich voorover om een zoen op haar lippen te drukken. Stevig en toch zacht. Warm en verleidelijk, zijn snor licht kriebelend.
“Nieuwjaarsdag?” fluisterde hij hees.
Sigrid knikte en nadat ze afgesproken hadden, reed ze weg met de heerlijke druk van zijn lippen nog op haar mond.
Het beloofde een mooi nieuw jaar te worden.
Toch leuk, een blind date!

De huidige tijden van schaarste op de arbeidsmarkt zorgen ervoor dat de factor mens eindelijk weer hoger gewaardeerd wordt dan de investeringen in anorganische spulletjes.Al op mijn twaalfde stroomde ik in op de arbeidsmarkt en zoals velen van jullie ook meegemaakt kunnen hebben, werd er niet erg respectvol met mensen omgegaan, waardoor ik op mijn dertigste mijn eerste eigen bedrijfje opzette.

Om mensen te binden aan de organisatie moet inmiddels heel wat uit de kast getrokken worden, want iedereen met ondernemingslust en eigenwaarde is inmiddels zzp-er. En dus kwamen er twee dertigers helemaal naar ons project afgereisd met drie kerstpakketten, waardebonnen en een persoonlijke omhelzing. Daar ben ik niet helemaal ongevoelig voor, de meeste jaren schuif ik mijn kerstpakket ongezien in de doorgeefkast, maar vandaag Boxing Day dus toch maar eens opengemaakt want: zij hadden de inhoud persoonlijk voor ons uitgekozen.

En wat blijkt? In mijn pakket figureren diverse "Herboren Smaakhelden" en "Kromme Strijders", duidelijk dat hier mensen met fantasie en idealisme achter zitten:) Of het lekker is, dat moet ik nog gaan testen, maar duidelijk een initiatief dat ik kan waarderen! Op elk potje staat ook bij welke boer het is opgehaald en waarom hij met kleine muskaatpompoen bijft zitten omdat men grote wil hebben. Zit je nou net zoals ik wel redelijk in de slappe was, geef dan eens zo'n pakket kado, kan ook met Pasen of op een doordeweekse dinsdag natuurlijk!

Iedereen wens ik een jaar vol Smaakhelden en idealisme toe, fijn 2026!

Moeder zijn

Je hebt mij negen maanden gedragen.

Je was alles voor mij,

mijn steun, mijn toeverlaat.

Je was niet in paniek toen ik gestoken werd door een bij,

je droogde mijn behuilde gelaat.

Je plakte een pleister op mijn gewonde knie,
en luisterde naar mijn verhalen.

Je telde de nachtelijke uren
toen ik als tiener onderweg was naar avonturen.

Onopvallend begeleidde je mij naar de volwassenheid.

Zag mij verliefd worden en je wist,
dat je op loslaten werd voorbereid.

Je vertrouwde mij toe aan het leven
en liet mij, soms aarzelend, maar met liefde gaan.

Eens dat kleintje in je armen, schreiend geboren,
dat schepseltje was ik, ook moeder geworden van twee zonen.

Daardoor heb ik je leren begrijpen.

Leven geven aan een kind is willen vasthouden en moeten loslaten.

Liefs Monique

Ik wens alle lezers sfeervolle Kertdagen toe.