terug

Oefen treinreis met mondkapje

vrijdag 22 mei 2020

In het grijze verleden heb ik ooit een ov-tram/buskaart gekocht om te kunnen reizen binnen Amsterdam, omdat mijn zwager daar 3 maanden in een hospice lag. Daarna heb ik nooit meer met bus of tram gereisd en die kaart heb ik weggegeven voor de geldigheidsdatum afliep. Met de trein ging je toen nog met papieren retourkaartjes. Later kreeg je de dagkaarten van Kruidvat, AH of de Hema of je had een e-ticket om met de trein te kunnen meereizen met iemand die een NS-abonnement had. Hooguit 2 tot 3 keer per jaar ging ik daarmee met de trein ergens heen. Mijn 2 zonen wonen midden in Amsterdam en komen altijd naar mij toe.

Mijn oudste zoon was dat beu of gaf me dit jaar een naamloze OV-kaart voor mijn verjaardag met genoeg saldo erop. Hij zei tegen me met een glimlach : als het in mei Moederdag is geweest kom je op een mooie zonnige doordeweekse dag met de trein naar station Sloterdijk in Amsterdam. Ik haal je daar met de auto op en dan gaan we varen met mijn bootje. Ik bied je een grachtenrondvaart aan als moederdagcadau. Door de lockdown en het verbod op niet noodzakelijke treinreizen, dreigde dit dus niet door te gaan. We bedachten een compromis. Ik zou een mondkapje ergens scoren en opzetten en om 12.18 uur de trein naar Amsterdam nemen. Hij zou me dan na de bootreis met de auto terugbrengen naar huis, zodat ik niet in de drukke spitsuren hoefde te reizen met de trein.

Mijn fietsvriendin had 10 mondkapjes gekocht bij de supermarkt en gaf me er eentje om te oefenen. Bovenin zit een metalen draad en die moet je om je neus heen vastklemmmen, zei ze. Afgelopen dinsdag was het zover en ging ik, veel te vroeg, naar het NS-station in mijn woonplaats om op het perron het mondkapje op te zetten. Ik raakte in gesprek met 2 aardige studenten. Wat was dat kapje benauwd voor je gezicht met dat mooie weer. En door het praten met die 2 jongens werd het nog erger. In de trein zaten amper 8 mensen en ik was de enige met zo'n kapje op mijn gezicht. Gelukkig hoefde ik niet te praten, want er zat niemand bij me in de buurt. In Sloterdijk stond mijn zoon me op te wachten en hij deed in de auto zelf ook een mondkapje op, omdat we dichter dan 1,5 meter naast elkaar zaten. In zijn bootje kon die handel gelukkig af en ik heb met volle teugen genoten van de rondvaart door Amsterdam.

We voeren eerst een tijdje door Amsterdam West en later een stuk door oud Zuid, onder de mooie ijzeren bruggen van architect Piet Kramer door, met daar bovenop de prachtige stenen brugbeelden van Hildo Krop. Ik wees mijn zoon op alle mooie overblijfselen van de Amsterdamse School Architectuur-periode. Als kers op de taart voeren we langs het prestieuze arbeiderswooncomplex De Dageraad, waar aan de buitenmuren ook prachtige beelden van Hildo Krop bevestigd zijn. Mijn zoon was diep onder de indruk dat ik dat allemaal wist. Nooit geweten dat jij zo van architectuur hield, zei hij stomverbaasd. Het was een dag om in te lijsten. Nadat we om 18.00 uur weer terug waren bij de aanlegsteiger van zijn bootje, kreeg ik nog een afscheidscadeau van hem. Het was een uitwasbaar mondkapje van katoen met een prachtig modieus dessin aan de zichtbare kant. Hier mam, zei hij, hoef je niet meer met die benauwde weggooi mondkapjes te reizen...

geplaatst door sixty - 3296 keer gelezen