terug

De duiventil - kom maar in mijn hokkie?

maandag 1 juni 2020

Ik woon al 14 jaar in een beneden appartement. Naast mij woont een jonge onderwijzeres, en boven haar appartement en mijn woning zijn nog twee etages. Mijn buurvrouw en ik zijn de enige eigenaar-bewoners van het complex, de bovenetages zijn eigendom van twee andere personen die de woonruimte verhuren.

De bewoners van de etage boven mijn appartement zijn vrijwel zonder uitzondering starters. Stelletjes, die voorheen na in hun tienertijd jarenlang apart bij hun ouders gewoond hebben, daarna als tussenfase vaak in een studentenhuisvesting bivakkeerden en nu voor het eerst hun eigen stekje konden huren. Hoewel deze jongelui, twintigers er qua privacy een stukje op vooruitgaan vraag ik me af, of dit ook geldt voor het wooncomfort.. Met z’n tweetjes eenzelfde oppervlakte delen als waar ik zelf in mijn uppie over beschik lijkt me op den duur vrij ongemakkelijk. Uiteraard, als ik zo’n situatie vergelijk met de huisvesting van gezinnen in derde wereldlanden valt dit nog mee..

Het is eigenlijk heel begrijpelijk dat zo’n stelletje niet echt lang op zo’n etage blijft wonen. Ze gebruiken een paar jaar om als tweeverdiener te sparen, waarna er een eigen behuizing elders wordt gekocht. Om die reden vergelijk ik de etages boven mijn appartement vaak met een duiventil. Met dit verschil, dat in zo’n hok voor koerende vogeltjes nog wel eens eieren gelegd worden, die tot jonge tortelende gevederde vriendjes leiden; daarvan is boven mij geen sprake. Gelukkig is het contact met de bovenbuurtjes door de band genomen redelijk, afgezien van die keer, dat van hun balkon een geopende verfpot in mijn tuin en op mijn terras viel (het duurde maanden voordat alle gele strepen weg waren) en een ander moment, dat de kat van een van de bovenburen ongemerkt mijn huis ingeslopen was. De ravage die ik ontdekte bij thuiskomst was aanzienlijk…

Er zijn andere situaties denkbaar, die ook met een duiventil te vergelijken zijn. Het is een beetje een ontwikkeling in de tijd. Langdurige dienstverbanden bij een bedrijf zijn steeds meer not - done. Het is goed voor je c.v. als je meer dan eens een carrièreswitch maakt tijdens je werkzame leven. De tijd van dienstverbanden van 40 of zelfs 50 jaar, die in de eerste jaren bij het bedrijf waar ik werkte heel gewoon waren behoort tot het verleden. De bijbehorende feestelijke recepties van die jubilea waren overigens heel gezellig..

In het verlengde hiervan is mij en waarschijnlijk ook u als lezer opgevallen, dat ook langdurige verbintenissen in de vorm van een huwelijk of geregistreerd partnerschap tegenwoordig minder vaak voorkomen. Er zijn veel meer eenpersoonshuishoudens dan pakweg 30 jaar geleden, het aantal echtscheidingen is hoog.

Vooral mannen laten het er na zo’n verbroken relatie niet bij zitten. Ze maken tegenwoordig gebruik van de gewone mogelijkheden om weer met een dame in contact te komen, maar vooral van de digitale wereld. Een fenomeen als Tinder biedt perspectieven, en dan komt de vergelijking met een duiventil om de hoek sluipen. Want Tinder is snel maar meestal ook lichtvoetig, voor veel mannen geldt dan: In ieder stadje een ander schatje. De verbintenissen zijn vaak geheel anders dan serieuze relaties. Overigens kan dat ook gebeuren als iemand een partner ontmoet via een reguliere datingsite..

In een duiventil vindt de doffer (mannelijke duif), die komt aanvliegen niet alleen zijn liefje maar ook zijn natje en droogje. Uiteraard moet bij een echte duiventil de duivenhouder hiervoor zorgen. In het door mij geschetste hok vindt de aanvliegende duif zijn gedekte tafel en opgemaakte bedje vaak verzorgd door het duivinnetje. Tenminste, zo is het in veel duiventillen…

De zekerheid in een relatie is minder dan vroeger. Ik zag net een stukje van de conference “Je hebt ja gezegd” van Tineke Schouten, geplaatst in de algemene chat. Daarin vergelijkt ze mannen met Typex. Hoezo? Een man is eerst helemaal je type, en daarna is het je ex… Maar dat geldt ook voor vrouwen…

geplaatst door Aktivo1 - 2970 keer gelezen