De duiventil - kom maar in mijn hokkie?
maandag 1 juni 2020
Ik woon al 14 jaar in een beneden appartement. Naast mij woont een jonge onderwijzeres, en boven haar appartement en mijn woning zijn nog twee etages. Mijn buurvrouw en ik zijn de enige eigenaar-bewoners van het complex, de bovenetages zijn eigendom van twee andere personen die de woonruimte verhuren.
De bewoners van de etage boven mijn appartement zijn vrijwel zonder uitzondering starters. Stelletjes, die voorheen na in hun tienertijd jarenlang apart bij hun ouders gewoond hebben, daarna als tussenfase vaak in een studentenhuisvesting bivakkeerden en nu voor het eerst hun eigen stekje konden huren. Hoewel deze jongelui, twintigers er qua privacy een stukje op vooruitgaan vraag ik me af, of dit ook geldt voor het wooncomfort.. Met z’n tweetjes eenzelfde oppervlakte delen als waar ik zelf in mijn uppie over beschik lijkt me op den duur vrij ongemakkelijk. Uiteraard, als ik zo’n situatie vergelijk met de huisvesting van gezinnen in derde wereldlanden valt dit nog mee..
Het is eigenlijk heel begrijpelijk dat zo’n stelletje niet echt lang op zo’n etage blijft wonen. Ze gebruiken een paar jaar om als tweeverdiener te sparen, waarna er een eigen behuizing elders wordt gekocht. Om die reden vergelijk ik de etages boven mijn appartement vaak met een duiventil. Met dit verschil, dat in zo’n hok voor koerende vogeltjes nog wel eens eieren gelegd worden, die tot jonge tortelende gevederde vriendjes leiden; daarvan is boven mij geen sprake. Gelukkig is het contact met de bovenbuurtjes door de band genomen redelijk, afgezien van die keer, dat van hun balkon een geopende verfpot in mijn tuin en op mijn terras viel (het duurde maanden voordat alle gele strepen weg waren) en een ander moment, dat de kat van een van de bovenburen ongemerkt mijn huis ingeslopen was. De ravage die ik ontdekte bij thuiskomst was aanzienlijk…
Er zijn andere situaties denkbaar, die ook met een duiventil te vergelijken zijn. Het is een beetje een ontwikkeling in de tijd. Langdurige dienstverbanden bij een bedrijf zijn steeds meer not - done. Het is goed voor je c.v. als je meer dan eens een carrièreswitch maakt tijdens je werkzame leven. De tijd van dienstverbanden van 40 of zelfs 50 jaar, die in de eerste jaren bij het bedrijf waar ik werkte heel gewoon waren behoort tot het verleden. De bijbehorende feestelijke recepties van die jubilea waren overigens heel gezellig..
In het verlengde hiervan is mij en waarschijnlijk ook u als lezer opgevallen, dat ook langdurige verbintenissen in de vorm van een huwelijk of geregistreerd partnerschap tegenwoordig minder vaak voorkomen. Er zijn veel meer eenpersoonshuishoudens dan pakweg 30 jaar geleden, het aantal echtscheidingen is hoog.
Vooral mannen laten het er na zo’n verbroken relatie niet bij zitten. Ze maken tegenwoordig gebruik van de gewone mogelijkheden om weer met een dame in contact te komen, maar vooral van de digitale wereld. Een fenomeen als Tinder biedt perspectieven, en dan komt de vergelijking met een duiventil om de hoek sluipen. Want Tinder is snel maar meestal ook lichtvoetig, voor veel mannen geldt dan: In ieder stadje een ander schatje. De verbintenissen zijn vaak geheel anders dan serieuze relaties. Overigens kan dat ook gebeuren als iemand een partner ontmoet via een reguliere datingsite..
In een duiventil vindt de doffer (mannelijke duif), die komt aanvliegen niet alleen zijn liefje maar ook zijn natje en droogje. Uiteraard moet bij een echte duiventil de duivenhouder hiervoor zorgen. In het door mij geschetste hok vindt de aanvliegende duif zijn gedekte tafel en opgemaakte bedje vaak verzorgd door het duivinnetje. Tenminste, zo is het in veel duiventillen…
De zekerheid in een relatie is minder dan vroeger. Ik zag net een stukje van de conference “Je hebt ja gezegd” van Tineke Schouten, geplaatst in de algemene chat. Daarin vergelijkt ze mannen met Typex. Hoezo? Een man is eerst helemaal je type, en daarna is het je ex… Maar dat geldt ook voor vrouwen…
geplaatst door Aktivo1 - 2735 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.