Het groene blaadje en de ouwe bok of geit.
maandag 29 juni 2020
Leeftijd is een van de belangrijkste punten, waarop iemand beoordeeld wordt als er een nieuwe mogelijke vriend of vriendin in het vizier komt. Omdat een datingsite voor 50plussers zich sowieso niet richt op twintigers of dertigers is er hier al een voorselectie van de deelnemers aan het dategebeuren.
Soms lees ik in een profiel de quote : Leeftijd is maar een getal. Is dat waar? In sommige profielen staat onderaan bij wie men zoekt een heel ruime marge: 50 – 100 jaar. Dan gaat het wel om iemand die vriendschap zoekt en niet een relatie, of het nieuwe lid weet niet meteen, hoe je een zoekprofiel invult. Ook weten we, dat de leeftijd volgens de kalender vaak behoorlijk afwijkt van de biologische leeftijd. Het verouderingsproces voltrekt zich niet bij iedereen in hetzelfde tempo. Vaak zijn onderliggende kwalen er debet aan, dat iemand er veel ouder uitziet dan men op grond van zijn of haar leeftijd zou verwachten. Anderzijds kan iemand weer veel jonger ogen door een gezonde levensstijl en door het ontbreken van allerlei vervelende veelal chronische ziektes.
Ik betrap me er soms op, dat ik bij het klimmen der jaren mij niet de vraag stel: Wat wil ik in en van een relatie (nog)? En wat zou een ander nog met mij willen opbouwen?
Op het kantoor, waar ik gewerkt heb, werd ooit een leuke vrouw van ruim 30 jaar oud aangesteld. Omdat zij allebei ook op dezelfde afdeling werkte hoorde ik al gauw haar levensverhaal. Voor haar intrede in mijn bedrijf en op mijn afdeling was ze als secretaresse werkzaam in een medische instelling. Daar kreeg ze een relatie met haar baas. Omdat zo’n relatie niet “kon” op het werk werd ze genoodzaakt elders naar een baan te zoeken. Haar baas en later haar partner was evenwel 30 jaar ouder! Wat bleek? Hoewel ze met hem al een paar jaar samenwoonde was hun relatie enkel gebaseerd op hun gezamenlijke interesse, de klassieke muziek. Verder was hun samenzijn puur platonisch. Van kinderen was uiteraard geen sprake, die had hij wel uit een vorige relatie. Na ongeveer 20 jaar overleed haar partner . Deze dame moest toen opnieuw verhuizen naar een huisje achteraf, zijn kinderen hadden het grootste aandeel in de erfenis.
Jaren geleden ontmoette ik in het buurthuis, waar ik als vrijwilliger werkte een ietwat kleurrijke dame. Ze was 35 jaar jong, gescheiden na een huwelijk van vijf jaar. Anders dan haar ex-partner, die haar liever alleen thuis zou willen zien (het enige recht was haar aanrecht) hield zij juist van uitgaan en gezellige contacten.
Weer wat later nam ik haar een keer mee naar een dansclub voor alleengaanden, waar ze zichtbaar genoot van de belangstelling. Met één man had ze meteen een klik, en hij met haar.
Een week na deze dansavond kwam hij bij haar op de koffie en nog een week later woonde hij bij haar in. Hij was ruim 18 jaar ouder, woonde zelf op een woonboot en kon zich snel aanpassen aan haar en haar woonsituatie. Na twee jaar zijn ze getrouwd, terwijl ik ruim 10 jaar na hun ontmoeting gescheiden was, hield hun relatie stand. Naderhand heeft ze mij toevertrouwd, dat ze nog nooit zo’n goede man had ontmoet…
Af en toe zie ik haar bij de supermarkt of op straat. Bijna 10 jaar hebben ze beiden bij mij om de hoek gewoond. Hij loopt nu tegen de 80, maar hij verzorgt nog steeds de tuin van het huis met aanleunwoningen, waar ze in wonen. Ik merk, dat zij in hem iets als geborgenheid gevonden heeft.
Waarom heb ik het gewaagd hierover te schrijven? Omdat het bij alle wensen, die ik en ook anderen hebben ten aanzien van een partner er ook op aankomt, of er gerelativeerd kan worden. Relativeren bij een relatie? Of absolute grenzen bewaken? Ik weet niet, of ik dat kan… Het is ook tegenwoordig nog steeds zo, dat een relatie tussen een oudere man en een jongere vrouw geaccepteerd is, maar als het andersom is wordt de vrouw een cougar en de man een toy-boy genoemd. Daar wordt wat misprijzend op neergekeken. Waarom?
geplaatst door Aktivo1 - 4247 keer gelezen
Vorige berichten
Valentijnskaart
Dit jaar waren er geen digitale Valentijnskaarten naar andere leden te versturen via onze datingsite. Vraag ik me toch af, is dit niet meer van deze tijd? Uiteindeljk zijn velen van ons niet meer zo verlegen bij het daten. Als je iemand leuk vindt stuur je gewoon een interessebericht, of je geeft zijn of haar profiel een like.
Ik vind het jammer. Het is even een hart onder de riem en er hoeft helemaal geen bijbedoeling achter te zitten. Gewoon een kleine bevestiging dat je er nog toe doet. Een eigen, digitale, op internet gevonden Valentijnskaart naar iemand sturen via WhatsApp is natuurlijker persoonlijker, maar ik vind dit toch een gemiste kans.
Een via de post gestuurde kaart is natuurlijk het leukst. Dan staat er geen afzender op en ga ik het handschrift bestuderen van wie die kaart zou kunnen zijn. Vervolgens zet ik de kaart 2 weken op mijn schoorsteenmantel, zoals ik ook altijd doe met verjaardagskaarten of kerstkaarten.
Ik had geluk, ik kreeg een mooie kaart via de post Er stond zelfs een klein, persoonlijk gemaakt gedichtje op. Uiteraard kon ik uit de tekst opmaken van wie deze kaart afkomstig was. Het werd bijzonder door mij gewaardeerd. Fijn dat iemand de tijd en de moeite heeft genomen om via de post een Valentijnskaart te sturen, gewoon lief...
Koorts
In het zuiden van het land maken ze zich weer op voor Carnaval,en ik lig weer met hoge koorts in bed. Niet voor het eerst, deze combi. In 2020, toen Covid de eerste dodelijke slachtoffers maakte in de ski gebieden in Italie, was er ook Carnaval & Koorts, wij waren niet in Oeteldonk maar in de Bommelerwaard, waar de mensen nog niet geaccepteerd hebben dat ze tijdens een potje kaarten aan de hertog van Gelre zijn toegevallen en zich Brabantser voelen dan de Brabanders!
Enfin, je doet eens wild en tja, de volgende ochtend niet alleen een kater, maar ook hoge koorts. Wij allemaal, een heel dorp dus!
Het jaar erna leek het me beter om de carnavalsvieringen te laten voor wat het was, maar er lag een veelbelovend pak sneeuw, zelfs in Den Haag was het ijs dik genoeg om een tocht te schaatsen via Delft naar Pijnacker! Dat ik de dag erna weer met hoge koorts in bed lag, was het helemaal waard geweest! Ook de jaren daarop ben ik steeds door koorts geveld geweest rond Carnaval. Met mijn koortsige hoofd schreef ik prachtige parabelen over de Vos Reinaerde, dus het kan ook wel creatief uitpakken bij mij, zo'n koortsaanval omdat ik dan verbannen ben naar de slaapkamer met closetrollen en thermoskan, maar schrijven kan liggend gelukkig ook:) Maar vorig jaar was ik voor het eerst niet ziek bij het uitbreken van voorjaarsvakantie en Carnaval. Een schitterend zonnige wandeling langs de Reeuwijkse Plassen maakten we en daarna natuurlijk een prachtige dansvoorstelling in de Goudse Stadsschouwburg!
Maar dit jaar dus weer gewoon Koorts met Carnaval blijkbaar. Al mijn collega's met schoolgaande kinderen gister uitgezwaaid, die gaan een weekje wintersporten. Ziekmelden is niet nodig want ja, werknemers die precies in het weekend en met kerst ziek zijn, welke werkgever wil dat niet?! Komt er al inspiratie om een parabel te schrijven? Niet echt, ik haal nog maar een thermoskan met heet water en honing uit de keuken beneden en pak een paar nieuwe boeken uit mijn kast. Kom ik ook eens aan lezen toe eindelijk! Ik mis wel iemand om mijn zelfmedelijden aan te ventileren, die uitgeperste sinasappelsap komt brengen en zegt dat het allemaal goed komt. Gelukkig krijg ik een appje van de buurman, dat hij naar de supermarkt gaat, of hij nog een zak aardappelen of iets anders moet meenemen? Graag paracetamol, kippenbouillon en perssinasappelen, app ik blij -ik heb dat eigenlijk al in huis, maar gelukkig begrijpt hij de hint gelijk:) Dus nu lig ik tevreden met koorts in bed met al mijn boeken, en komt de buurman straks verse soep brengen:) Eigenlijk best wel fijn, koorts:)
Single Story: de Glamour Lady
"Natuurlijk zijn mijn foto’s professioneel. Wat dacht je dan? Dat ik een selfie van mezelf met drie onderkinnen vanuit een verkeerde hoek post? Je verkoopt een droom, schat. Het begint met de verpakking.”“Kijk; als je een tas van Chanel koopt, krijg je die ook niet in een plastic zak van de supermarkt. Je krijgt een prachtige doos, een strik, vloeipapier. Dat is de ervaring. Mijn profiel is de etalage en die moet er onberispelijk uitzien."
"In mijn profieltekst staat niet voor niets 'man met stijl gezocht'. Dat is geen onderhandelbare wens, dat is een basisvereiste. Stijl is een taal op zich. Het laat zien dat je de codes begrijpt. Ik had een tijdje geleden een date met een man: aardig, succesvol, maar hij kwam opdagen in een paar… laten we het functionele wandelschoenen noemen. Nota bene bij een diner! Ik wist echt al meteen: dit wordt niks. Het is alsof je een hoofdrolspeler cast die zijn tekst niet kent. Zoiets verpest de hele scène."
"Mannen klagen weleens dat ik veeleisend ben. Nou, ik kan je vertellen: ik ben ab-so-luut niet veeleisend. Wat ik wél ben? Zie mij maar als de curator van een expositie. Ik stel zelf mijn eigen leven samen. De reizen, de restaurants, de kleding, de mensen. Alles moet kloppen. Het moet een coherent beeld zijn. En ‘mijn’ man moet in dat zorgvuldig door mij geschapen beeld passen. Ik zoek namelijk geen project om op te knappen, ik zoek iemand die ‘af’ is. Een plug-and-play model."
“Wat is dat toch, met die mannen. Niet alleen op datingsites, hoor; ook in het echte leven. Laatst was ik op een citytrip in Rome. Een man die ik daar in het wild ontmoette, nam me mee naar een ‘authentieke trattoria’ in een achterafstraatje. Geen design, TL-verlichting, papieren tafelkleedjes. Hij vond het 'charmant'. Ik vond het een gemiste kans.”
“Een paar straten verderop zat een rooftopbar met uitzicht op het Pantheon. Dát is dus een foto waard. Dát is een herinnering die je wilt delen. Hij begreep niet waarom ik met mijn telefoon geen foto van ons samen maakte; als aandenken. Simpel; ik vond het niet de moeite waard om het moment vast te leggen."
"Het gaat namelijk altijd om het creëren van momenten. Perfecte momenten. Een zonsondergang op een zeewaardig jacht, een exclusieve champagneproeverij in een vijfsterren boetiekhotel, een dakterras met uitzicht op de skyline van Singapore. Als de achtergrond niet klopt, klopt het moment niet. En als je partner niet snapt dat de lichtval voor de foto van levensbelang is, hoe kun je dan samen een toekomst opbouwen?"
“Gisteren vroeg een goede vriendin of ik een vaste openingszin had op mijn datingsite. ‘Die heb ik niet nodig’, zei ik. Ik stuur gewoon de naam van mijn favoriete bar en een tijdstip. ‘Bay Lounge, 020. Morgenavond, 21:00. Zorg maar dat je in het plaatje past.' Dat vind ik meer dan genoeg."
Deze Single Story is fictief. Het verhaal is 'opgetekend' in Grand Café 'De Nieuwe Kans', dat alleen op digitaal papier bestaat. Dat het allemaal verdacht veel op de werkelijkheid lijkt, is puur toeval. Maar misschien ook niet... ?