terug

Eau de Cologne 4711

donderdag 9 juli 2020

Inherent aan mijn leeftijd en in het algemeen aan mijn medeprofielleden hier, is door de leeftijd die nu bereikt is, er vele herinneringen zijn. Bij de schoonmaakbeurt van mijn slaapkamer kwam ik het (bijna volle) flesje Eau de cologne, 4711, van mijn moeder tegen. Als kind kan ik mij nog herinneren, dat ze het in de (katholieke) kerk tijdens de dienst wel eens gebruikte. Ze druppelde dan wat op haar keurig gestreken gebloemde zakdoekje. Zo’n frivool klein doekje, niet te gebruiken als waarvoor een zakdoek gebruikelijk is. Ze hield het dan onder haar neus om er aan te ruiken. Overigens heb ik ook nog die pietepeuterige kleine zakdoekjes, welke nooit in haar tas mochten ontbreken. Zou ze het hebben gebruikt om diezelfde reden waarom dames in de 16e eeuw het vlugzout, oftewel reukzout gebruikten om flauwvallen te voorkomen? Of om iemand hierna weer bij te brengen? Bij openen van het flesje vlugzout, waarin het middel ammoniumcarbonaatoplossing, komt het sterk prikkelende ammoniakgas vrij. Niet zo aangenaam lijkt mij, dan ruikt eau de cologne toch beter. Ik ken de beweegredenen van mijn moeder niet, heb er nooit naar gevraagd en heb er ook nooit bij stilgestaan om het waarom te weten. Het hoorde gewoon bij haar en merkte als kind, dat vele “oude” mensen het gebruikten. Deze eenvoudige vondst brengt mij echter wel terug bij mijn herinneringen over mijn moeder. Waar een schoonmaakwoede al niet goed voor is. Ik ruik er nog eens aan en denk dan, zou het nog goed zijn? Het is al zo oud en staat al 24 jaar na haar overlijden bij mij in de kast.

Ik bewaar dingen, vooral als er een emotionele waarde aan vast zit. Ik denk zomaar, dat ik niet de enige hierin ben. Deze voorwerpen kom ik dan tegen wanneer alles eens van zijn plaats komt, om schoon te maken, of om op te ruimen. Eigenlijk weet ik dan al van tevoren, dat ik ergens op het bed, of op de grond beland met spullen, foto’s, of brieven rondom mij heen en er van werken niet veel terecht komt. Toch is het heerlijk, soms verdrietig om in het verleden terug te reizen. Soms word ik er ook wel eens melancholisch van. Al zoveel beleefd in een tijd die voorbij is. Uiteindelijk bestaat het hele leven uit vooruitzien. Oh, als ik maar 12 ben, dan mag ik…, als ik maar 16 ben, als ik maar 20 ben en als kind hoop je er op, dat je honderd wordt. Steeds maar naar die toekomst kijken, studeren, een relatie, eventueel kinderen… Nu dit alles achter de rug, maar nog steeds een toekomst, wel een vooruitzicht dat steeds korter wordt, met andere invulmogelijkheden, passend bij de bereikte leeftijd. Echter gevoelen veranderen niet. Verliefd worden behoort nog steeds tot de mogelijkheden.

Nu in deze coronatijd heb ik door het niet kunnen invullen van mijn vrijwilligerswerk een lege agenda. De digitale middelen die nu in deze tijd voorhanden zijn worden dan ook door mij en ik vermoed door menigeen, volop gebruik van gemaakt. Daardoor kwam onlangs een oud collega, wonende in het oosten van het land, mij op het spoor. Al schrijvende herinneringen opgehaald. Bovendien is hij zijn hele leven al geïnteresseerd in de geschiedenis van zijn woonomgeving. Ik heb in dat deel van het land 23 jaar meegemaakt. Het is leuk om gebeurtenissen, nu door hem belicht in de vorm van historische achtergronden, via correspondentie te vernemen. Een bijzondere vriendschap die op latere leeftijd iets toevoegt aan het verleden. Waar deze bijzondere tijd van het corona virus al niet toe leidt.

Ik zet het flesje Eau de cologne op mijn toilettafel.
Liefs,
Monique

geplaatst door monique3 - 4286 keer gelezen