terug

Tien manieren om drijfnat te worden

donderdag 30 juli 2020

Het was de hoogste tijd om de feiten onder ogen te zien. Ik zou niet, nee nooit meer kunnen gaan zwemmen in mijn oude vertrouwde zwarte speedo badpak. Zelfs niet in een bergmeertje waar niemand kijkt. Ik zou een tankini gaan kopen.

Tankini. het woord alleen al. Het is een woord dat zowel gevaarlijk als kinderachtig klinkt - al is het niet meer dan de onschuldige samentrekking van tank-top (een soort hemdje) en bikini. Mijn logica volgend, zou het woord ontstaan kunnen zijn in de tijd van de restaurette, de vaginaaldouche en het doemdenken. Maar nee, het blijkt zo'n twintig jaar jonger te zijn: In het blad ´Onze Taal´ staat ´tankini´ vermeld als nieuw woord in het jaar 2000. Samen met lollyen, zorgschaarste, klaptegel en minimawinkel. Er zit een tijdsprong van twintig jaar in mijn herinnering - geen wonder dat m´n zwarte badpak plotseling niet meer past. Dat er ineens geen rek meer in zit. Althans, niet genoeg rek. Niet genoeg rek op de plekken waar ik rek nodig blijk te hebben.

Het was trouwens ook de hoogste tijd om een nieuw regenjack te gaan kopen. Mijn oude nieuwe jack had ik al een jaar meegesjouwd in m´n rugtas voordat het eindelijk flink ging regenen tijdens een wandeling - en toen bleek het niet te doen wat het moest doen: mij droog houden. Kon geen enkele tankini de toets der kritiek doorstaan (wat mis ik de verkoopsters die ongevraagd het pashokje binnengluren en zeggen dat ik een mooie cupmaat heb en dat ze even zullen kijken of er een andere maat hangt), een nieuw regenjack had ik binnen een uur. Plus een half uur omdat ik terug moest om hem te ruilen voor een andere maat. Van zacht ritselende, warm oranje stof was hij, met zo´n veel te grote capuchon die je kleiner kunt maken met een geheim trekkoordje. Om hem te vieren, liep ik de zaterdag daarop drie uur lang in de drensregen. Gelukkig moesten we drieëntwintig kilometer lopen en scheen het laatste uur de zon: mijn nieuwe jack had zich tijdens het eerste regen uur al dorstig volgezogen met water. ¨Breng dat jack maar terug. Het doet niet wat het moet doen: jou droog houden¨, zei de gids van de wandeling - en ik vond hem lief. Ik wilde wel met hem lollyen met één lolly maar ik hield mij in. Dat verrekte virus ook. We hadden allebei op trailrunning schoenen gelopen. We hadden de fonteintjes van water tussen onze tenen met elkaar besproken; bij elke stap een fonteintje tussen de grote teen en de teen ernaast. Hoe heet die teen? De wijsteen? We hadden de voordelen van het woord ´graspaden´ in de beschrijving van een wandeling opgesomd. Graspaden plus zomerzon is de prikkelende geur van lievevrouwebedstro, is een handdoek meenemen om even te kunnen gaan zitten. Graspaden plus regen is kiezen voor waterdichte schoenen, is een handdoek meenemen om de kuiten te kunnen drogen. Saamhorigheid. Misschien zei ik daardoor op de afsluitende borrel, bij alcoholvrij bier en cola, droog stomend in de namiddagzon: ¨Ik weet tien manieren om drijfnat te worden.¨

Het is de hoogste tijd om de koffer dicht te ritsen, m´n rugtas om te gespen en te vertrekken. Voor alles is en blijft een eerste keer, zelfs voor de zeventigjarige die ik ben, en deze vakantie is het de eerste keer dat ik in de bergen zal kunnen wandelen, het water van een bergmeertje zal voelen, de berglucht zal ruiken. Trein, trein, stadsbus, auto, autoslaaptrein, auto. Dan pas. Dag!

geplaatst door RodeJas - 3573 keer gelezen