terug

De bergen

zondag 16 augustus 2020

Droom. Een bol, hellend vlak van grijs graniet onder een brandend hete hemel. Linksonder de witte tesla van mijn dochter die helemaal geen tesla heeft. Ik ben uitgestapt om mijn fiets overeind te zetten. Stil komt de tesla in beweging, rijdt diagonaal het graniet over, recht de afgrond in. Een lemming-tesla. Hij was leeg. Het is mijn schuld. De reisleider roept, we gaan naar de trein fietsen. Hij heeft de zwart grijze krullenbol van de date met wie ik witte wijn heb zitten drinken op zo'n zwoel zomeravondterras.

Noem het faalangst, noem het hoogtevrees, noem het reis nervositeit; de droom dendert onbarmhartig verder. Halverwege de fietstocht naar het station besef ik dat mijn fietstassen niet vol genoeg zijn. Ik moet terug naar het hotel. Mijn zomerjurken, mijn kussen met het gebloemde kussensloop, allemaal laten liggen. Vergeten. De hotelkamers blijken leeggehaald, behalve die ene kamer waarin de reisleider tussen kleurig beddengoed staat te rommelen. Hij weet niet wanneer de trein vertrekt, misschien morgen pas.

Niet dat ik zo'n Bereisde Roel ben, maar van alle slapeloze nachten onderweg waren de recente nachten in de autoslaaptrein naar Innsbruck beslist de meest aangename. De nachtboot naar Engeland met een zwaar snurkende geliefde onbereikbaar in het bed onder mij, het vier uur vertraagde vliegtuig vanuit New York waarin ik vanwege de vele omboekingen drie stoelen voor mij alleen had en werd wakker geschud omdat ik veilig vastgegespt op één stoel moest gaan zitten; allemaal geen aanraders. Die nachttrein is dat wel. Urenlang ritmisch heen en weer bewogen worden, ontspannen liggend in een prima bed, op m'n eigen kussen met het gebloemde kussensloop - met op de heenreis het vooruitzicht van onbekende bergen en op de terugreis het begin van heimwee naar diezelfde bergen. Zou het de leeftijd zijn? Sentimentele oudere dame wandelt voor het eerst in haar leven een berg op en weer af? Met een griezelig hoge hartslag, benen die makkelijk sneller, hoger en steiler kunnen en longen die om zuurstof smeken? Even stilstaan voor een slok cola en nog langzamer verder lopen, nog langzamer. Ik zag de wolken beneden me als opgeloste engelen. Ik zag hen in het niets verdwijnen en plaatsmaken voor het welhaast geschilderde uitzicht over het Zillertal. Ik heb me onsterfelijk gevoeld toen hart en longen het weer aankonden, toen naar beneden lopen gewoon geconcentreerd naar beneden lopen bleek.

Terug in de zompige hitte van Nederland, ben ook ik ingelijfd bij de eeuwige terugverlangers. Bij de mensen die de platte wereld kunnen verdragen omdat ze weten dat die bergwereld er is. En er is nog iets: In Oostenrijk beschermt men elkaar tegen het coronavirus met mondkapjes, niet met regeltjes en uitzonderingen op die regeltjes zoals hier in Nederland. Winkel in? Mondkapje op. Restaurant naar binnen om naar het toilet te gaan? Mondkapje op. Gedeelde skilift? Mondkapje op. Altijd, iedereen vanaf zeven jaar. Zelfs een Nederlandse vader blafte ¨Op!¨ tegen zijn tienerdochter die dacht de discussie te kunnen rekken tot aan het eindstation van de gondel. Op, dat mondkapje!

In de sprookjestuin bij ons appartementenhotel (oude appelbomen, zwemvijver, ligstoelen, parasols) deelde de eigenares kleine glaasjes schnapps uit. Zelf gedistilleerd, uit appels van de eigen bomen. Ik dronk het spul in kleine slokjes. Fout fout helemaal fout maar het was zo of niet. Prosit! Op het mondkapje!

geplaatst door RodeJas - 3581 keer gelezen