IJzige stiltes
donderdag 13 augustus 2020
In deze superwarme zomer zoeken we allemaal verkoeling. Daar is tot op zekere hoogte in te voorzien. Een goede airco op je werkplek, een verfrissende duik in een zwembad of elders, een koel drankje. Het helpt allemaal een beetje.
Een betere mate van temperatuurbeheersing is pas gerealiseerd, als het weer omslaat.
IJsblokjes in een glas fris of cocktail dragen bij aan een koeler drankje. Dat dit soort ijs niets anders is dan water in de vaste aggregatietoestand wist u natuurlijk. Een aggregatietoestand is niets anders dan de verschijningsvorm van materie; We kennen een gasvormige, vloeibare en vaste toestand. Als mens hebben we geleerd hoe we die aggregatietoestand kunnen aanpassen.
Kunnen we ook de figuurlijke aggregatietoestand in de maatschappij aanpassen? Soms zitten verhoudingen muurvast. Noem het een patstelling, wie schaakt weet wat ik bedoel. Er is geen winnaar of verliezer, het beste is het als een van beiden remise aanbiedt en dat de ander daar dan mee akkoord gaat.
Het allerbeste is het, als de aggregatietoestand van een gesprek vloeibaar is. Er moet over en weer ruimte blijven om op elkaar te reageren. Bij een vaste toestand stokt de discussie geheel, helaas is een gasvormige situatie ook verre van te verkiezen. Dat wordt een gesprek, een discussie over onbenullige zaken, zoiets van aap wat heb je mooie jongen. Of een oeverloze babbel over het weer, de toestand in de wereld (dat konden we vroeger beter overlaten aan mr. GBJ Hiltermann, redacteur van de Haagse Post (Na zijn overlijden stond in NRC Handelsblad het grapje: "Mr. G.B.J. Hiltermann spreekt over de toestand in de andere wereld.") of over de nieuwe haardracht van de buurvrouw.
Ook in familiekring komen deze simpele gesprekjes voor. Verjaardagen zijn favoriet om over triviale zaken te communiceren. Begrijp me goed, ik veroordeel niemand als hij of zij graag daar over wil praten. En misschien zijn gesprekken 1 op 1 met minder aanwezigen meer geschikt voor het bespreken van zaken, die er echt toe doen. Dingen in de persoonlijke sfeer.
Afgelopen zondag was ik bij een verjaardag in familiekring. Na het geven van de cadeaus en het feliciteren van de jarige job ging het gesprek verder in de tuin. Ik was op een bepaalde tijd uitgenodigd, mijn ex en haar zus waren al een uur daarvoor gekomen. Beide dames verlieten wat later het toneel., zo had ik heb beiden ook weer even gezien. Ik hoorde toen twee aanwezigen zeggen, dat men na het feestje zou gaan wokken. Hé, leuk dacht ik. Toen ik vroeg waar men naar toe ging viel er een ijzige stilte. Kennelijk was de wok-mededeling niet voor mijn oren bedoeld (foutje..). Een paar dagen later heb ik er tactisch nog even over gezinspeeld, toen ik de gastheer sprak. Maar allen zouden volgens hem geweten hebben, dat het feest te bestemder tijd eindigde (ik was toevallig kort voor dat tijdstip uit eigener beweging al opgestapt). Blijkens de invitatie was dit niet waar… Toch hield ik van die veranderde aggregatietoestand in de sfeer een ongemakkelijk gevoel over.
IJzige stiltes kunnen ook vallen bij een date.
Wat heb je elkaar te vertellen? In mijn blog “Waarover praten zij” die ik ruim twee jaar geleden hier geplaatst heb ben ik daar uitvoerig op ingegaan. Toen heb ik suggesties gedaan voor een leuk dategesprek. Nu zou ik graag daaraan willen toevoegen, het voorkomen van ijzige stiltes. Het lijkt door die stilte er vaak op dat een van twee wat ongeïnteresseerd is geraakt. Of komt het dat er van meet af aan geen empathisch vermogen was, het gebrek aan zich kunnen inleven in de ander? Het is goed als je je goed voorbereidt op je afspraak. IJzige stiltes in een gesprek zijn niet echt bevorderlijk voor een positieve indruk…
geplaatst door Aktivo1 - 2724 keer gelezen
Vorige berichten
Succes hangt af van je eigen inzet
Succes hangt af van je eigen inzet
Ik ben blij en trots op mijzelf. Ik was al een paar dagen aan het proberen om op mijn nieuwe laptop de printer te installeren. Het is mij vanmorgen gelukt, evenals de Wifi verbinding. Ik weet nog wanneer ik tijdens mijn werk een probleem niet tijdig opgelost zou kunnen krijgen, ik het een poosje liet rusten. Het gekke was, dat het daarna wel lukte. Zo ook met het installeren van de printer. De volgende dag, of het latere moment kijk je er vaak met een frisse en andere blik naar. En… ik geef niet gauw op.
Ik vind het ook leuk om op een computer iets te proberen, iets uit te vinden. En ben niet bang om fouten te maken. Ik heb dat altijd gedaan. Bovendien van je fouten kun je leren. Op mijn werk hing een bordje met de spreuk: “Wie werkt maakt fouten, wie niet werkt maakt geen fouten”.
Er was een tijd dat alles vanzelfsprekend ‘wij’ was. Iemand in de buurt waaraan je iets kon vragen. Dat was weleens makkelijk, hoewel ik het zelf altijd eerst probeerde. Na tweeënveertig jaar Huwelijk hield het tweezijn ineens op. Niemand naast je om iets aan te vertellen. Dat was wennen. Het ‘wij ‘werd ‘ik’. Alles alleen doen. De (zware) container buiten zetten bijvoorbeeld. Ik noem dit vaak als eerste, omdat ik er een hekel aan heb. Oliepeil van de auto controleren, de banden ervan oppompen, mijn fiets nakijken en een band plakken. Allemaal klusjes die voor mij werden gedaan, omdat bij tweezijn ongemerkt de taken zijn verdeeld.
Hoewel er wel meer taken zijn die ik nu als single moet doen, is elk proces een gewenning. En problemen, of lastige dingen worden nu ook opgelost. Single zijn betekent ook het heft in eigen handen nemen. Het alleen-zijn beleven kost tijd. Inmiddels ervaar ik ruimte. Vooral ruimte om gelukkig te zijn in mijn alleen-zijn. Met alle mogelijkheden om die ruimte in te vullen. Er is geen stilte meer.
“Wie leert lopen op eigen voeten, kan verder komen dan hij dacht”
Liefs,
Monique
Samen eropuit.
Dit voorjaar ben ik op vakantie geweest, ik zou er nog iets over schrijven dus bij deze. Samen met een vriendin had ik Bosnië als eindbestemming. Je moet toch wat, er is overal wel wat te ontdekken. Mijn buurman is een Bosniër. Tenminste, dat zeg ik gemakshalve, want hij is een Nederlander net als ik. Ik bedoel natuurlijk dat zijn familie oorspronkelijk uit Bosnië komt, zijn vader destijds gevlucht voor het etnische geweld in de Balkan. Vandaar dat ik dacht, ik ga daar eens kijken. Eigenlijk had ik nog wel verder gewild, naar Griekenland, ik heb tijd genoeg. Maar helaas gold dat niet voor mijn reiskompaan, die het met een beperkt aantal vakantiedagen moest doen.
Ik had ook alleen verder kunnen gaan, zoals ik het ook vorig jaar in Portugal heb gedaan. En ook vroeger deed ik het wel eens op die manier. Zo ging ik eens met een vriend naar Oostenrijk. Hij ging daarna terug en ik reisde in mijn eentje verder. Daar had ik het over met mijn zoon en die vond het eigenlijk maar een rare oplossing. Samen uit, samen thuis was zijn mening. Typisch geval van een jongere van nu, die een stuk traditioneler is geworden dan mijn generatie. Athans vanuit mijn perspectief. Hmm… ik legde het dus voor aan de beoogde reisgenote, iemand die ik echt niet van overdadig traditionalisme kan betichten, maar ook die had een voorkeur voor ‘samen uit, samen thuis’! En zo bleef de reis beperkt tot drie weken. Athene terug op de to-do-lijst. En uiteindelijk liep de planning ook voor mijn niet zoals gedacht en kwam het goed uit zo, maar dat is een ander verhaal.
De gedachte was om de Donau te volgen en dat is voor een deel wel gelukt, via Regensburg en Passau naar Ilok. We deden veel indrukken op, in het bijzonder van de grote verschillen in welvaart tussen de Balkanlanden onderling. We hebben er reuze aardige mensen ontmoet, vooral in Bosnië. Wat betreft natuurschoon doen de landen nauwelijks voor elkaar onder, maar de prachtige waterpartijen van Plitvice zijn wel van een buitencategorie. En ook cultureel en historisch heeft Kroatië toch de beste papieren, overigens met veel steun van de Europese Unie.
Het reizen met tent ging prima, voor campings moet je een beetje een neus hebben, die hebben we, en een dosis mazzel. Wij zijn ook niet zo veeleisend wat dat betreft en als je het vergelijkt met kamperen pakweg 40 jaar geleden dan is sowieso alles superdeluxe. Juist de wat eenvoudigere campings zijn vaak aantrekkelijker. Improviseren is leuk. We stonden pal aan de Donau, en ook in iemands achtertuin. Maar het enige echt belangrijke voor de tentkampeerder is natuurlijk: schijnt de zon… of regent het. En ook daar zijn we weer goed mee weggekomen.
Je kunt op zo’n reis ook bedenken dat je niet alles samen hoeft te doen. Dat de één gaat zwemmen terwijl de ander een fietstocht maakt, bijvoorbeeld. Op andere reizen gebeurde dat ook wel, omdat je verschillend in energie zit of andere interesses hebt. Dat kan je op die manier prima opvangen en elkaar ‘s avonds over de dag vertellen. En op een langere reis wil je misschien ook wel eens even alleen zijn. Maar op deze reis deden we (bijna) alles gezamenlijk en we hebben ervan genoten. :-P
Tijd
Tijd is een ongrijpbaar concept.
Het is misschien ook helemaal niet de bedoeling om het te grijpen. Onmogelijk ook waarschijnlijk.
Alhoewel hij het zelf nooit zo gezegd schijnt te hebben, wordt aan Einstein vaak de uitspraak toegeschreven dat tijd alleen maar bestaat, omdat anders alles tegelijk zou gebeuren.
Dat zou ook wel een beetje veel om te bevatten zijn op dit ondermaanse, dus daarom heeft alles hier op aarde zijn plaats en tijd. Anders zouden we er binnen de kortste keren vanaf springen.
Ik sprak vanuit Frankrijk met een goede bekende in Nederland die voor euthanasie had gekozen. Het was ons afscheidsgesprek. Zijn samenvatting van het bestaan was chronologisch kort en bondig. Ergens midden in ons gesprek sprak hij de woorden: je komt er keer op en je moet er ook weer een keer vanaf. En zijn tijd om er vanaf te springen was daar.
De schoolvakanties zijn alweer een paar weken bezig en nu ook de regio Midden vakantie heeft, stroomt de camping langzaam vol met gelukkige gezinnen. Ik moet er niet aan denken dat alles tegelijk zou gebeuren. Gelukkig gebeurt dit pas na zeven zalige weken.
Zijn woorden klinken mij als muziek in de oren: je komt er een keer op en je moet er ook weer een keer vanaf. Dit weekend. Alles op zijn tijd.