terug

Ik wil jou voelen

zaterdag 15 augustus 2020

Het is een lastige tijd deze periode waarin wij nu met zijn allen zitten. Afstand bewaren, afstand bewaren. Maar wat is het moeilijk, ook al zijn we doordrongen van de noodzaak ons hieraan te houden. Handen ontsmetten en ver uiteen een gesprek voeren, het helpt allemaal om besmetting te voorkomen. Maar hoe doe je dat met kinderen en kleinkinderen wanneer je deze al geruime tijd niet meer hebt kunnen knuffelen. Ik wil bij verdriet iemand aanraken, omhelzen, mijn medeleven laten voelen, het verdriet delen. Soms zijn er geen woorden om iemand te troosten en leg je die arm om iemand heen. Huid op huid, de warmte ervaren, beleven dat je niet alleen alles hoeft te verwerken. Dat is wat een mens nodig heeft, niet zonder kan. Als single is er geen partner in de nabijheid, er is geen warmte van lijflijke nabijheid bij het zitten op een bank, of het naast elkaar liggen in bed, of eenvoudig de kus bij het ontwaken. Aanraken is voor de mens een primaire levensbehoefte. Hoe lang houden wij dit vol, zonder klachten te krijgen van moedeloosheid eenzaamheid, of in het ergste geval depressiviteit. Wij allen, niet enkel de singles onder ons, missen het geluksgevoel en dat kan wel degelijk gevolgen hebben voor onze gevoelens van welzijn. Mijn kleindochter was gevallen en kwam met geschaafde handen huilend naar mij toe rennen. Ik heb haar opgepakt, haar handjes onder kraan gestopt en daarna op mijn schoot gezet, zodat ik haar kon troosten. Ik kan toch in haar pijn en verdriet maar niet lijdzaam blijven toe zien, omdat ik haar niet mag aanraken!

Voor ons daters is het behoorlijk lastig. Lang heb ik afgezien om iemand te gaan ontmoeten. Toch heb ik de kans die zich voordeed gewaagd en we hebben een ontmoeting gepland. Het is raar. Geen hand kunnen geven, al niet kunnen voelen hoe iemands handdruk voelt. Er was wel gelijk aanleiding voor een gesprek: corona en de afstand…, wat dat allemaal met zich meebrengt. Het was leuk en er was wel een connectie, maar wat moet ik hiermee, dacht ik. Bij het afscheid wilde ik wel omhelzen, elkaar een zoen geven en hij ook merkte ik. We hebben het niet gedaan. Ik hoor mijzelf zeggen: Laten we wachten tot alles weer kan. Hoe je het ook draait, of keert, elkaar voelen is net zo belangrijk als communicatief overeenkomen. Het één kan niet zonder het ander en zolang dat niet kan, zet ik het daten voorlopig in de ijskast. Een mooie woordspeling overigens tijdens deze hitte periode.

Ik wil jou ontmoeten
Ik wil jou begroeten
door onze handen te laten voelen
Ik wil jou ruiken
Ik wil jouw mond voelen ontluiken
door mijn kus
Ik wil jou omhelzen
Ik wil geen afstand begrenzen
om de haartjes te voelen op jouw huid
Ik wil jouw hele ‘zijn’ ervaren
Ik wil jouw lijf ontdekken zonder bezwaren
zodat lichaam en geest kunnen samenvloeien
Maar ik kan het niet beleven
de mogelijkheid is ons niet gegeven
de afstand tussen ons is anderhalve meter, te ver…

Liefs,
Monique

geplaatst door monique3 - 3797 keer gelezen