Ik wil jou voelen
zaterdag 15 augustus 2020
Het is een lastige tijd deze periode waarin wij nu met zijn allen zitten. Afstand bewaren, afstand bewaren. Maar wat is het moeilijk, ook al zijn we doordrongen van de noodzaak ons hieraan te houden. Handen ontsmetten en ver uiteen een gesprek voeren, het helpt allemaal om besmetting te voorkomen. Maar hoe doe je dat met kinderen en kleinkinderen wanneer je deze al geruime tijd niet meer hebt kunnen knuffelen. Ik wil bij verdriet iemand aanraken, omhelzen, mijn medeleven laten voelen, het verdriet delen. Soms zijn er geen woorden om iemand te troosten en leg je die arm om iemand heen. Huid op huid, de warmte ervaren, beleven dat je niet alleen alles hoeft te verwerken. Dat is wat een mens nodig heeft, niet zonder kan. Als single is er geen partner in de nabijheid, er is geen warmte van lijflijke nabijheid bij het zitten op een bank, of het naast elkaar liggen in bed, of eenvoudig de kus bij het ontwaken. Aanraken is voor de mens een primaire levensbehoefte. Hoe lang houden wij dit vol, zonder klachten te krijgen van moedeloosheid eenzaamheid, of in het ergste geval depressiviteit. Wij allen, niet enkel de singles onder ons, missen het geluksgevoel en dat kan wel degelijk gevolgen hebben voor onze gevoelens van welzijn. Mijn kleindochter was gevallen en kwam met geschaafde handen huilend naar mij toe rennen. Ik heb haar opgepakt, haar handjes onder kraan gestopt en daarna op mijn schoot gezet, zodat ik haar kon troosten. Ik kan toch in haar pijn en verdriet maar niet lijdzaam blijven toe zien, omdat ik haar niet mag aanraken!
Voor ons daters is het behoorlijk lastig. Lang heb ik afgezien om iemand te gaan ontmoeten. Toch heb ik de kans die zich voordeed gewaagd en we hebben een ontmoeting gepland. Het is raar. Geen hand kunnen geven, al niet kunnen voelen hoe iemands handdruk voelt. Er was wel gelijk aanleiding voor een gesprek: corona en de afstand…, wat dat allemaal met zich meebrengt. Het was leuk en er was wel een connectie, maar wat moet ik hiermee, dacht ik. Bij het afscheid wilde ik wel omhelzen, elkaar een zoen geven en hij ook merkte ik. We hebben het niet gedaan. Ik hoor mijzelf zeggen: Laten we wachten tot alles weer kan. Hoe je het ook draait, of keert, elkaar voelen is net zo belangrijk als communicatief overeenkomen. Het één kan niet zonder het ander en zolang dat niet kan, zet ik het daten voorlopig in de ijskast. Een mooie woordspeling overigens tijdens deze hitte periode.
Ik wil jou ontmoeten
Ik wil jou begroeten
door onze handen te laten voelen
Ik wil jou ruiken
Ik wil jouw mond voelen ontluiken
door mijn kus
Ik wil jou omhelzen
Ik wil geen afstand begrenzen
om de haartjes te voelen op jouw huid
Ik wil jouw hele ‘zijn’ ervaren
Ik wil jouw lijf ontdekken zonder bezwaren
zodat lichaam en geest kunnen samenvloeien
Maar ik kan het niet beleven
de mogelijkheid is ons niet gegeven
de afstand tussen ons is anderhalve meter, te ver…
Liefs,
Monique
geplaatst door monique3 - 3597 keer gelezen
Vorige berichten
Zoveel verschillen
Zoveel verschillen
Zoveel mensen. Volgens worldometer bestaat de huidige bevolking wereldwijd uit meer dan acht miljard. Ieder daarvan heeft een eigen unieke persoonlijkheid, wat bijdraagt aan een eigen inbreng en ervaring van het unieke “ik”. In alle eenvoud zijn we dus allemaal bijzonder. Met eigen gedachten een eigen wil, een eigen cultuur. Met eigen persoonlijke specifieke eigenschappen, zoals angsten, dromen en herinneringen. Ook diversiteiten van menselijke ontwikkelingen, schrijvers, wetenschappers, kunstenaars om maar een paar voorbeelden te noemen. Om de maatschappij goed te laten functioneren zijn er regels en wetten. We hebben aangeleerd gekregen om ons normen en waarden t.o.v. onszelf en anderen eigen te maken. In feite zijn we allen kunstenaars die acteren in een rol, vooral om onszelf gelukkig te voelen, maar ook de omgeving happy te maken. En al die acht miljard mensen hebben een manier gevonden om samen te leven. Onderzoek wijst uit, dat geen enkel brein hetzelfde is. Ook al zijn wij uniek in onze eigen persoonlijkheid, daar denkt ons brein anders over volgens Marc Slors van de Radboud Universiteit. “We zijn allemaal kopieermachines”. Volgens Marc Slors vertonen we kuddegedrag, wat volgens hem niet negatief is, maar juist noodzakelijk om samen te kunnen leven. Of we nu het denkbeeld van de heersende mode volgen, allemaal een zelfde jeansbroek dragen, de modetrends van de kapsels volgen, dat is bijzaak. Al vanaf onze geboorte leren we om dingen na te doen, te kopiëren. Artikel uit Universiteit van Nederland.
Kuddegedrag, of niet, heel ons leven blijven we leren door meegemaakte situaties. We leren in groepen samen te zijn, manieren te herkennen om in een groep samen te werken. We hebben het ons allemaal eigen gemaakt, of tenminste proberen te maken. Ook niet iedereen lukt dat.
Ieder mens denkt verschillend. Persoonlijk vind ik het lastig om in een groep een discussie te voeren over een belangrijk onderwerp. Zoveel verschillende gedachten over en weer. Horen en luisteren wat er feitelijk gezegd wordt is ook niet voor iedereen weggelegd. Vooral wanneer men zijn eigen gelijk wil laten gelden. Maar vooral ook als er eigen belangen een rol spelen. Wanneer ik dan in deze periode aan al die regeringsleiders, presidenten denk, die overleggen over vrede, zouden persoonlijk gewin en belangen eens opzij gezet moeten worden. Laten we over onze verschillen heenstappen.
In mijn boekenkast staat het boek uit 1971 “The Winds of War” door Herman Wouk. In zijn inleiding haalt Herman Wouk de woorden aan van de Frans-Joodse wijsgeer Julien Benda:
“Indien er ooit vrede zal heersen, dan zal deze niet gebaseerd zijn op angst voor de oorlog, maar op liefde voor de vrede. Het zal niet zijn het zich van daden onthouden, maar het tot ontwikkeling komen van een gezamenlijke geestesgesteldheid”.
Zoveel als een mens onderling van elkaar verschild, toch lukt het om met elkaar om te gaan. In een vriendengroep, met een vriend, of vriendin, of met een partner. Ik heb een vriendin en we gaan al meer dan vijftig jaar met elkaar om. Door de jaren heen hebben we samen veel herinneringen gemaakt en dat maakt, dat we maar een half woord nodig hebben om elkaar te begrijpen.
Ondanks verschillen in karakters houden veel relaties stand. Uit liefde en door houden van. Maar wat is het moeilijk om na verlies, of een scheiding van een partner een nieuwe relatie (op latere leeftijd) te vinden, of een verbintenis te laten slagen. Kunnen we nog wel, nu de jaren al beginnen te tellen, over onze verschillen in denken heenstappen voor het aangaan van een nieuwe relatie. Zijn al onze vooroordelen, belangen en wensen niet het grootste struikelblok geworden?
Ik heb in het boek Wereldbrand geschreven: Gooi mij niet weg. Bewaar mij tot in lengte van dagen, zodat mijn familie generaties na mij tijdens het lezen verbonden worden met mijn gedachten eerder, lang geleden. Ik hoop dat er dan vrede is.
Liefs,
Monique
Single Story: de klusser
"Koffie. Goed heet. Dat is de basis. Net als een fundering. Als de fundering niet deugt, verzakt de hele boel. Simpel."
"Dat is het nou met die datingsites. De fundering deugt vaak niet. Je ziet een foto, je leest een tekst. 'Houdt van lange gesprekken.' Wat is een lang gesprek? Is dat een gesprek over de vraag of je beter 10mm- of 12mm-pluggen moet gebruiken voor een gipswand? Want daar kan ik uren over praten. Dan heb je een nuttig gesprek. Dan kom je ergens."
"Maar meestal bedoelen ze dat niet. Ze bedoelen... gevoelens. Alsof dat een onderwerp is. Een gevoel is geen onderwerp. Een gevoel is een gevolg. Je voelt je voldaan als die nieuwe schutting perfect waterpas staat. Je voelt je gefrustreerd als je een schroef doldraait. Dat is toch logisch? Daar hoef je toch niet over te praten?"
"Profieltekst... wat moet je daar nou in zetten? 'Man, 62, twee rechterhanden.' Dat dekt de lading. Kan een dak repareren, een lekkende kraan fiksen en een complete keuken installeren. Zegt toch meer dan 'Ik houd van de herfstzon'? Wat moet je met de herfstzon als je dak lekt? Dan word je nat."
"Laatst een date gehad. Leuke vrouw, niks mis mee. We zaten hier. Ze vroeg: 'Wat doet het met je, zo alleen zijn na al die jaren?' Ik zeg: 'Niks. Ik verveel me niet. Er is altijd wel wat te doen in huis.' Ze keek me aan alsof ze water zag branden. Ik snapte er niks van. Ik heb de week ervoor nog de hele badkamer opnieuw gevoegd. Perfect gedaan, kan zo in een folder. Ik was trots. Dat is toch een gevoel?"
"Ze zoeken een man die 'zijn zachte kant durft te tonen'. Wat is dat, een zachte kant? Is dat die verweerde huid op mijn knokkels na een dag straten? Nee, die is hard. En dat is maar goed ook."
"Ze willen een man die 'zich kwetsbaar opstelt'. Kwetsbaar. Een synoniem voor 'slecht voorbereid'. Als ik een project begin, zorg ik dat ik al het materiaal heb. Dat ik een plan heb. Ik ga toch niet halverwege met mijn handen in het haar zitten omdat ik de handleiding niet heb gelezen? Dat is kwetsbaar. En vooral ook heel dom."
"Mijn profiel is eerlijk. Foto van mij naast de veranda die ik zelf heb gebouwd. Trots als een aap. Dat ben ik. Wat je ziet, is wat je krijgt. Geen verborgen gebreken. Alles is degelijk. Gebouwd om lang mee te gaan. Maar ze gaan liever voor een man die een gedicht kan voordragen. Succes daarmee als je warmtepomp het begeeft in de winter."
"Iemand vroeg me laatst: 'Heb je eigenlijk een vaste openingszin als je een eerste bericht stuurt op die datingsite van jou?'"
"Zeker. 'Leuk profiel. Je staat alleen niet helemaal waterpas op de foto.”
Deze Single Story is fictief. Het verhaal is 'opgetekend' in Grand Café 'De Nieuwe Kans', dat alleen op digitaal papier bestaat. Dat het allemaal verdacht veel op de werkelijkheid lijkt, is puur toeval. Maar misschien ook niet... ?
Zijn armen spreken!
Er zijn verschillende omhelzingen die een man je kan geven en ze betekenen wat anders.
Meestal hebben vrouwen niet door wat voor omhelzing ze krijgen of het wordt verkeerd uitgelegd.
Wat niet helpt, is dat vrouwen meer aandacht geven aan berichtjes, telefoontjes, complimentjes. Dat is een risico want mooie woorden kan iedereen spuien.
Wat een man voor je voelt, spreekt hij uit door acties, en met zijn armen!
De vriendschappelijke omhelzing heeft niet veel om het lijf. Amper meer dan één arm om je schouders waarbij hij erop let dat zijn lichaam het jouwe niet raakt. Het duurt heel kort en je dan krijg je een klopje op de rug ten teken dat het genoeg is.
Het geeft aan dat hij geen romantische interesse heeft in je.
Bij de voorzichtige omhelzing komen wel allebei zijn armen om je heen maar het is ook kort en voelt een beetje vreemd.
Zo’n omhelzing waarbij je later denkt, “Wat was dit?”
Dit is van een man die nog niet zeker is over je. Hij wil ervaren hoe het is om je vast te houden, te ruiken, je warmte te voelen.
Er is wel aantrekkingskracht, maar die is pril en zit meer in zijn hoofd dan in zijn lijf.
Zijn handen blijven ook op een veilige plek: in je taille of bovenrug, maar niet lager. De onderrug is intiem, persoonlijk, en daar komt dit nog niet.
Het belangrijkste is wat er hierna gebeurt. Kijkt hij je aan of kijkt hij weg? Hoe kijkt hij? En ook, blijf je erna aandacht krijgen, samen praten? Dan kan het meer worden. Een man investeert namelijk niet als hij voelt dat er niets in zit.
De volgende is een langer durende omhelzing.
Als hij met de andere nog de kat uit de boom keek, dan laat hij dat hier gaan. De aantrekkingskracht komt niet meer uit zijn hoofd maar uit zijn hart. Iets in hem trekt hem naar jou toe.
Wederom beide armen om je heen, je voelt zijn borstkas tegen je aan en geen ongemakkelijke afstand tussen jullie lichamen.
Hij laat je niet meteen weer los en als hij dat uiteindelijk doet, is er een momentje van oogcontact. Je voelt de spanning in de lucht!
Dit is de omhelzing van een man die jou echt leuk vindt. Hij is in je geïnteresseerd en voelt hij aangetrokken tot je op een manier die een heel stuk verder gaat dan bij de vorige.
Ook fysiek is dit anders. Zijn hartslag is snel, feel-good hormonen gieren door zijn brein, en hij denkt nergens meer aan. Alleen aan jou.
Hij laat je nu in zijn ‘bubbel’. Mannen omhelzen je niet -of niet langer dan nodig- als je voor hem niet belangrijk bent.
Zijn armen zijn nu ook wat strakker om je. Als zijn handen dan ook nog op je onderrug liggen, dan zegt dat echt heel veel. Dat is persoonlijk territorium en intiem. Het is niet seksueel, wel romantisch.
Als zijn handen wat hoger blijven, is hij misschien nog wat twijfelend.
Maar als ze maar iets lager gaan, als hij je net nog wat dichter naar zich toetrekt, zegt het zonder woorden dat hij je dichtbij wil hebben.
Dit is de omhelzing waar een man later aan denkt. Je bent in zijn hoofd en zijn wereld.
Er zit wel wat controle op. Hij laat je binnen, maar tot bepaalde hoogte. Het is aantrekkingskracht met grenzen. Er is nog een veiligheidsnet.
Bij de wanhopige omhelzing is de controle weg. Hij denkt niet meer, hij voelt! Dit is een emotionele investering.
Hij wil je vasthouden, dichtbij zich hebben, alsof ie bang is je kwijt te raken. Dit is de omhelzing van een man die jou echt wil. Hij voelt zich niet slechts aangetrokken of geïnteresseerd. Hij gaat helemaal voor je!
Inwendig woedt er een storm in hem. Zijn hart gaat tekeer, zijn armen zijn strak om je heen, mogelijk legt hij zijn gezicht in je haar.
Nu laat hij je op een nog dieper emotioneel niveau binnen waardoor hij ook kwetsbaarder is.
Hij laat je een stuk van zichzelf zien wat de meeste mensen nooit zullen zien. Omdat hij je vertrouwt. Als je hem op dit moment afwijst, is de kans groot dat dit nooit meer gebeurt.
Deze omhelzing zul je niet altijd krijgen, maar wel op bijzondere momenten.
Nog dieper is de beschermers omhelzing. Dit is heel persoonlijk, kwetsbaar en emotioneel naakt.
Hij laat je niet zien wat hij voelt, maar wie hij is. Dat hij ervoor zorgt dat niets jou kan kwetsen. Hij beschermt je, maakt dat je veilig bent. Hij creëert een veilige ruimte voor je waar jij kunt ‘zijn’. Dat is magisch, want om dat te doen moet hij écht van je houden en je helemaal vertrouwen. Hij is niet langer een man, hij is jouw man. En hij ziet jou als zijn vrouw.
Emotioneel is dit zo diep dat zijn zenuwstelsel kalmeert. Zijn ademhaling wordt rustig, zijn hartslag stabiliseert.
Zijn armen helemaal om je heen, stevig maar zacht, sterk maar veilig. Eén hand op je onderrug en één op je hoofd of nek. Dit is het meest intieme, beschermende wat een man je kan geven.
Zijn kin rust hij op je hoofd of hij legt zijn gezicht in je haar. Dat is belangrijk, het geeft aan dat hij je claimt. Niet op een enge manier, maar op een manier die zegt dat hij helemaal voor je gaat, je vertrouwt, beschermt, voor je vecht als het moet. Dat hij van je houdt.
Als je dit als vrouw kunt ontvangen, is dat fantastisch!
Je bent niet langer twee mensen die een moment delen, maar twee mensen die één worden.