Love with Limits
zaterdag 1 augustus 2020
Liefde-Love with limits-Polyamorie
“Make love, no war”, één van de vele gezegdes tijdens de flower power periode in de jaren zestig. Aanleiding was vooral de Vietnamoorlog (1954-1975) tussen de Verenigde Staten die Zuid Vietnam hielpen en Noord Vietnam geholpen door Rusland en Noord China. Vele liedjes uit de jaren zestig herinneren mij aan die tijd: Give peace a change-John Lennon, Born in the USA-Bruce Springsteen om maar wat te noemen uit de reeks van talloze anderen. Het waren veelal protestliederen.
Er ontstond een hippiecultuur in Amerika, welke zich verzette tegen de materialistische en kapitalistische maatschappij. Ten grondslag lag daaraan de Flower Power beweging. Een tegencultuur in de Amerikaanse samenleving. De leefwijze van de hippie was vooral gericht op zelfredzaamheid, vrijheid, plezier en vrede. Vooral de vrijheid in liefde stond centraal. Men vormde communes. Seksuele vrijheid, zonder taboes, waarbij de vrije liefde ook binnen vaste relaties werd bedreven.
Eind jaren zestig en begin jaren zeventig had de Flower Power ook in Europa en Nederland zijn gevolg. Ik heb mijn jonge jaren, ik was toen rond de twintig, die periode volop meegemaakt en ervaren. Het was voor mij een tijd van grote veranderingen, veelal in mijn gevoel een beleving van vrijheid op allerlei terreinen. Ook op het gebied van seksualiteit. Aan de strenge opvoeding op de vrijheid van openlijk spreken hierover, of niet kunnen tonen van seksuele gevoelens kwam een einde. Men moest in vrijheid over al de aspecten van liefde, maar ook seksualiteit zich kunnen uiten. De NVSH ondersteunde en bevorderde het seksuele vrije gedrag. Maar die vrijheid had ook andere gevolgen. De emancipatie van de vrouwen. Er ontstonden vrouwenbewegingen: Dollo Mina’s, Baas in eigen buik. In ons kleine dorpje openden wij met een aantal vrouwen een vrouwencafé. Er werden sensitivy trainingen gegeven hoe de vrouwen met die nieuwe situatie thuis moesten omgaan. In de zeventiger jaren leidde dat tot veel onenigheid in de relaties en dikwijls tot scheidingen.
Gisteravond heb ik gekeken naar de documentaire Love with Limits door Louis Theroux. In de westerse samenleving is monogaam zijn in een intieme relatie de basis voor het goede verloop ervan. Wanneer er een derde in het spel komt, een partner verliefd word op iemand anders, zijn de poppen aan het dansen. Dikwijls is een scheiding dan het gevolg. Vreemd gaan wordt het dan genoemd. Het wordt ervaren als een groot verlies en veroorzaakt een diepe pijn. Het tast het hele menselijk zijn aan, zowel geestelijk, als fysiek. Degene waar je je hele hebben en houden aan hebt blootgegeven, welke alles voor je is, heeft jouw vertrouwen beschaamd. Voor velen is het onmogelijk nog een partner, met jouw liefde van je leven, te accepteren, of te delen. In de documentaire , over polyamorie in Portland, probeert Louis Theroux meer te weten te komen over mensen die op een andere manier naar relaties kijken. Een vrouw met twee mannen, samen slapen, de vrouw in het midden. Er werd door hen uitgelegd hoe ze de liefde bedreven. Nee, geen triootje, ze hadden het geprobeerd, maar voelden zich er toch niet behaaglijk bij. Ze kozen de tijd ervoor, wanneer de ander afwezig was. Een ander stel, waarbij de zwangere vrouw verliefd werd op iemand anders. Ik had het idee dat haar partner er toch enige moeite mee had, zeker nu er een baby op komst is. Maar hij wilde toch voornamelijk, dat zij gelukkig was, dus accepteerde hij de nieuwe liefde en hij werd ook zijn beste vriend. Schrijnend vond ik om te zien bij een ander stel, hoe in het bijzijn van haar echtgenoot haar vriend uit een andere relatie begroet werd. Een kleffe bedoening, waarbij echtgenoot op een afstandje het stond aan te zien. Het moest voor iedereen overkomen, dat beide gezinnen één grote familie waren en alles verliep in pais en vree. Ik vraag mij af, hoe kan men zich happy voelen bij zo’n situatie. In het algemeen heb ik de indruk, dat de vrije liefde veel haken en ogen met zich meebrengt. Dat werd in het laatste deel dan ook door één van de ondervraagden opgemerkt. Praktisch is het niet makkelijk, maar gevoelsmatig wordt er toch een aanslag gepleegd op gevoelens, tenminste naar mijn idee. Maar al de deelnemers wilden alleen maar, dat de ander gelukkig zou zijn. Men moet wel een heel groot hart hebben als men de extra liefdespartner van een lief in het hart kan sluiten en accepteren. Een mens heeft een groot hart en kan hierin vele liefdes bergen. De onvoorwaardelijke liefde voor een kind, de liefde voor de ouders, voor familie en genegenheid voor vrienden. Echter samen leven met nog een extra partner die verliefd is op jouw lief, welke niet jouw keuze is… Ach als men maar gelukkig is, dat was eigenlijk de rode draad door de documentaire, die door allen van belang werd geacht.
Laat ik het maar bij twee houden om elkaar gelukkig te maken en gelukkig te houden, dat is al niet zo eenvoudig.
Liefs,
Monique
geplaatst door monique3 - 2808 keer gelezen
Vorige berichten
Het oog wil ook wat...
Het oog wil ook wat…
Jaren geleden, ik denk rond mijn middelbare leeftijd, kwam mij in het centrum van Terneuzen een groep verstandelijk gehandicapten onder begeleiding tegemoet. Het was een mooie dag in de zomer. Ze waren vrolijk, hadden kennelijk plezier in het uitstapje. Ze waren luidruchtig aanwezig, waarop een jongeman naar mij riep: “Hey jï grieze duve, ji èt schone bèène.” Waarop ik antwoordde: “En jij ziet er mooi uit!” Enkelen uit de groep begonnen te lachen, omarmden hem en riepen: “Hij is verliefd!” Ik liep door, maar dit voorval ben ik nooit vergeten. Zo spontaan, puur en oprecht. Bij de eerste opmerking, jij grijze duif, keek ik hem eerst verbaasd aan, de tweede opmerking, jij hebt mooie benen, maakte alles goed. Het is even wennen wanneer iemand je eerlijk zegt, wat hij van jouw uiterlijk vindt.
Als jonge vrouw werd ook ik weleens nagefloten door werklui op een steiger. Ik had daar nooit geen problemen mee. Hoe je het ook draait, of keert, wat de gedachten achter het nafluiten ook mogen zijn, het streelde mij ergens ook wel weer. En soms stopte ik en zei: “Werk ze!” En maakte dan een praatje. De insteek van straatintimidatie kan dan geheel anders zijn.
“Jij hebt mooi grijs haar”, wat mijn kapper dikwijls zegt, klinkt toch heel anders dan ‘jij grijze duif’. Of, zoals mijn toen vijfjarige kleindochter eens tegen mij zei: “Öma, je hebt wel al veel witte haren, je kunt ze ook verven, net zoals mama doet.” Waarop ik zei: Zwart? Ze barstte in schaterlachen uit en maakte de opmerking, die ik ook nooit vergeet: “Nee, je ziet er zo ook mooi uit!” Eens zei een schoonzus tegen mij, toen ik van zeventig kg naar zestig kg was afgevallen: “Je ziet er slecht uit.” Op dat moment vond ik het echt niet leuk, echter later heb ik er wel wat aan gehad. Iets aardigs zeggen is altijd makkelijker, dan op iemand kritiek hebben. Het ligt er ook wel aan hoe je iets verpakt, want je wilt niet iemand beschadigen.
Bij het ouder worden veranderd ons uiterlijk. Ik ben mij zelf daarvan wel bewust. Wanneer je iemand lange tijd niet hebt gezien, is die verandering des te opmerkelijker. En ja, laten we eerlijk wezen, bij een aantrekkingskracht speelt toch ook het fysieke uiterlijk een belangrijke rol bij de eerste indruk. Maar ja, de schoonheid zit niet alleen in het uiterlijk. Het kost tijd om die schoonheid van binnen ook te ontdekken. Je kunt verliefd worden op de eerste indruk. Bijvoorbeeld bij het kopen van een tafel. Hij is prachtig, maar is eigenlijk veel te duur, maar je beslist toch om hem te kopen.
Die eerste indruk bepaald toch, of ik wel, of niet reageer op de foto’s op een datingsite. En soms stap ik over die indruk heen, om dat mij toch iets nieuwsgierig maakt. En zeker ook… je weet maar nooit. Maar het blijft lastig, moet ik eerlijk bekennen, want… het oog wil ook wat!
Liefs,
Monique
Als het meezit, word ik vanzelf jaren jonger
Jaren jonger worden, als dat toch eens waar zou kunnen zijn, fantastisch! Wat moet ik daar voor doen? Allereerst beginnen ongezonde eetgewoonten aan te passen. Vanaf ongeveer je 30e levensjaar kan je niet meer ongestraft zomaar alles eten. Ik zal het fastfood dus moeten gaan beperken tot een uitzondering. Wel met smaak nuttigen als ik te gast ben bij iemand of alleen bij een bijzondere gelegenheid, maar niet zelf kopen.
Frisdrank zit ook vol suiker of andere kunstmatige zoetstoffen, weg ermee. Drink liever koffie of thee is het algemene advies, zonder suiker uiteraard. Veel water drinken is ook altijd goed om afvalstoffen kwijt te raken, dat kan ik bijna onbeperkt doen. Ik ben met pensioen, dus zal ik er goed op moeten letten dat ik niet teveel op de bank blijf hangen. Iedere dag genoeg bewegen is mijn motto geworden. Hoeft niet per se sporten te zijn, wel regelmatig wandelen, fietsen en af en toe tuinieren. Veel buiten zijn is sowieso prima.
Mijn gezicht en handen insmeren met een hydraterende crème is ook een belangrijk onderdeel. Dat kan gewoon uit de bekende blauwe familiepot zijn, of een goedkope pot van een bekende drogist of zelfs de supermarkt, zonder al die dure toevoegingen Als ik iedere dag 2x per dag flink smeer, blijft mijn gezichtshuid zacht en soepel, de bovenkant van mijn handen droogt ook minder snel uit.
Iedere dag ruim een kwartier oefeningen doen met armen en benen doet wonderen, daarna nog 5 minuten rekken en strekken. Mijn spieren belonen me door minder stijf te zijn. Helemaal top als ik 1 x per week ook nog wat aan krachttraining doe. Maar hoezo word ik van dit alles jaren jonger? Simpel, als ik fitter word, gaat mijn biologische leeftijd vanzelf dalen, soms wel met 10 jaar. Als ik al deze dingen goed kan volhouden, is mijn beloning tevens een goed BMI-getal. Tel uit je winst.
Uiteraard zijn er ook mensen die tot op hoge leeftijd alles kunnen eten en drinken, niet gaan sporten, maar toch niet noemenswaardig in gewicht aankomen. Helaas zijn er ook mensen die gewoon zwaar gebouwd zijn en daar zelf niks aan kunnen veranderen. Maar laat ik bij mezelf blijven : ik ben gezonder gaan eten en daardoor sterker geworden, dat straal ik ook uit. Uiteraard word ik ieder voorjaar gewoon weer een jaartje ouder, al voelt dat nu veel minder zo. Bijkomend voordeel is ook dat ik fitter en energieker overkom, niet onbelangrijk bij het daten, toch?
Single Story: de Minimalist
"Minder."
“Dat is het. Het hele antwoord.”
“Mensen vragen me wat ik zoek in een vrouw. Ik zeg dan: ‘Minder’. Ze denken dat ik een grapje maak. Ik maak nooit grapjes. Een grap is een omweg. De kern is een rechte lijn. Daarop is geen ruimte voor meer.”
“Kijk, ik snap het wel. Ik zit op zo’n datingsite voor 50-plussers. Dan wordt er iets van je verwacht. Een profiel. Een verhaal. Een etalage vol met je beste zelf. Ik heb één foto. Zwart-wit. En twee zinnen: ‘De rest ontdek je. Of niet.’ Dat is geen luiheid, dat is een filter.”
“De meeste mensen zijn ruis. Ze vullen de stilte op met hobby's, vakanties, lachende foto's met vrienden. Voor mij is dat allemaal ballast. Als je zes foto's nodig hebt om te laten zien wie je bent, ben je een collage. Ik zoek geen fotogalerij. Ik zoek een portret. En dan ook nog uniek.”
“Soms denk ik: waarom doe ik dit eigenlijk? Mijn leven is af. Mijn huis is een selecte verzameling keuzes. Elke stoel, elke lamp, elk koffiekopje heeft zijn plek verdiend. Gewoon door alles te zijn wat het moet zijn en niets meer dan dat. Het is hier rustig. Gecontroleerd. Een tweede persoon is per definitie een verstoring. Een onvoorspelbare onbekende.”
“En toch… Soms, in de volmaakte stilte, ontstaat van binnen een levensvraag. Geen schreeuw, meer een verraderlijke echo van mijn innerlijke wens. Het kennelijk ontembare verlangen naar een zielsverwant. Naar een vrouw die binnenstapt, de ruimte overziet en niet vraagt: ‘Waar is de rest?’, maar knikt. Begrijpt. Ziet dat dit geen leegte is, maar helderheid. Dat verlangen is de enige onrust die ik in mijn leven tolereer.”
“Laatst had ik een match. Een vrouw met een profiel vol vragen die ik kon billijken. Ik stuurde één woord: ‘Koffie?’. Haar antwoord was een volzin: "Goed idee; wanneer en waar?". Een paar dagen later zaten we tegenover elkaar. We hadden nog geen vijf minuten gesproken of ze had al drie onderwerpen aangesneden: haar werk, haar kat en een vakantie naar Kreta.”
“Ik keek haar aan en zei: ‘Laten we eerst deze koffie proeven. Dat is het enige wat nu echt gebeurt.’ Ik wachtte even. ‘De rest moet nog komen.’ Toen werd het stil. ‘Goed’, dacht ik. ‘Eindelijk.’ ‘Essentie.’ Ineens stond ze op en liep ze weg. Daarna hebben we elkaar nooit meer gesproken.”
“Een vriend van me vroeg laatst: ‘Maar wat zeg je dan als je voor het eerst een bericht stuurt? In je profiel geef je nauwelijks informatie.’ Hij snapt het niet. De ultieme verbinding ontstaat niet in wat je zegt, maar in wat je niet hoeft te zeggen.”
“Mijn openingszin is dus geen zin. Het is één woord. Dat woord kan variëren. Maar als ze terugvraagt wat ik ermee bedoel, is het kansloos. De juiste vrouw snapt de vraag die niet gesteld wordt, of in elk geval de impliciete betekenis. Dat is de verbinding die ik zoek. En zelfs dan is er geen garantie. Voor mij is minder nu eenmaal het meest.”
Deze Single Story is fictief. Het verhaal is 'opgetekend' in Grand Café 'De Nieuwe Kans', dat alleen op digitaal papier bestaat. Dat het allemaal verdacht veel op de werkelijkheid lijkt, is puur toeval. Maar misschien ook niet...