Tegenstrijdigheden

Een voordeel om lid te zijn van een datingsite is, dat zowel man als vrouw kan kiezen uit een groot aanbod singles van de andere sekse. Een meisje werd in het verre verleden meestal door de man benaderd, zij ging niet zelf achter een man aan. De mening van haar ouders telde ook zwaar mee : een man uit eigen milieu of geloofskring had sterk de voorkeur. Ging een vrouw toch haar eigen weg, had ze het moeilijk, want een net meisje deed dat niet, dan werd je al gauw gezien als een slet en was je geen serieus relatiemateriaal meer.

Eind jaren zestig kwam de ommekeer door de bloeitijd van de hippies met hun flower power. De seksuele moraal werd een stuk losser door de komst van de anti conceptie pil. Het werkte ook door in de mode : de rokjes werden steeds korter, flaneren op straat door meiden in hotpants kwam ook in. Later waren ook nog naveltruitjes in zwang. Bij sommige stellen werd het begin jaren zeventig spannend gevonden of als zeer vooruitstrevend gezien om aan partnerruil te gaan doen.

In ons nog kleine dorp heb ik zelfs horen fluisteren dat er een sleutelclub bestond, waarbij een bevriende buurman of goede kennis in een ander huis mocht overnachten bij de vrouw des huizes. De sleutel werd hem dan overhandigd door haar man. Kennelijk is die sleutelclub toch niet zo goed bevallen, want na enige tijd hoorde ik er niks meer over. Deze vorm van partnerruil stierf mede uit, omdat er door het ontluiken van nieuwe liefdes en/of jaloezie best veel echtscheidingen waren ontstaan.

Parenclubs kwamen in opkomst, daar moest een (echt)paar zelf heen, daarmee vermeed je controle van de buren. Ook swingerfeesten werden populair, waarbij met het afspreken van duidelijke grenzen met je eigen partner, een stel naar een seksfeest ging. Deze feesten waren puur en alleen op seksuele contacten gericht zonder emotionele band. Romantische relaties buiten het eigen stel waren niet de bedoeling. Ik ken een echtpaar die al vanaf hun tienertijd samen waren, die daardoor toch uit elkaar zijn gegaan : hij wilde ermee stoppen, zij niet. Ze was verslaafd geraakt aan de spanning en de aantrekkingskracht die van dit gebeuren uitging. Ze had niet genoeg meer aan alleen haar eigen man.

Laat ik nu maar overstappen op keuzes die we zelf in alle rust kunnen maken op een datingsite. Sommigen daten veel, anderen zijn daar bijzonder selectief in. In het geval dat je exclusief alleen met die ene man of vrouw wil daten is het moeilijk als je door hem of haar op de reservebank wordt gezet, omdat hij of zij niet exclusief met jou date, maar met meerdere dates in dezelfde tijdsperiode afspreekt. Het is best belangrijk om daar eerlijk over te zijn. Als er na enige tijd toch een relatie ontstaat, is het niet zo fijn om na verloop van tijd te ontdekken dat het profiel van jouw uitverkorene nog steeds open staat voor anderen.

Jezelf tijdelijk afsluiten voor dates met anderen door een stop op alle e-mails via je profiel is dan erg netjes. Wil je toch bereikbaar blijven voor e-mails van bevriende andere leden van de datingsite, kan je ook met 1 of 2 regels bij wie wil ik vinden kort vermelden dat je momenteel iemand hebt gevonden en niet voor dates beschikbaar bent...

“Doe mij maar gemberthee, alsjeblieft; zonder honing. Ik probeer de input zo zuiver mogelijk te houden, dat helpt bij het aarden. Zeker op een plek als deze, waar de energie nogal versnipperd is.”

“De vraag is niet wie je zoekt, maar wat je zoekt. Is het een relatie? Vriendschap? Een ont-MOET-ing? De labels die we gebruiken, creëren de realiteit. Dat is de kern. Wie daar anders over denkt, snapt het gewoon niet.”

“Ik zie die profielen en voel de intentie niet. Het is allemaal zo transactioneel. ‘Vrouw zoekt man.’ Voor wat? Om de leegte op te vullen? Dat is geen verbinding, dat is symptoombestrijding. En dat is precies de kant die je niet op wilt.”

“Weet je, mijn reis is de laatste jaren intens geweest. Ik heb mijn schaduwwerk gedaan. Mijn hechtingsstijl doorgrond. Ik heb geleerd om vanuit mijn authentieke kern te leven, niet vanuit het ego dat bevestiging zoekt. Daardoor kijk je anders naar die hele datingwereld. Het is een toneelstuk van onverwerkte trauma’s. Mensen die hun eigen script niet kennen, maar wel een tegenspeler eisen.”

“Een tijdje geleden dacht ik een connectie te hebben. Op papier een bewuste vrouw; bezig met yoga, meditatie. We spraken af voor een wandeling. De energie stroomde. Maar toen ik haar vroeg wat haar diepste verlangen was, begon ze over een huis met een tuin. Een concreet, aards doel. Ik voelde de energie meteen verschuiven.”

“Ze zat duidelijk nog vast in het ‘doen’, in de materie. Dus probeerde ik het gesprek te verdiepen naar het ‘zijn’, maar ze kon die switch niet maken. Ik heb het met compassie losgelaten. Je kunt iemand niet meenemen naar een plek waar diegene nog niet klaar voor is. Haar ziel was nog niet op die frequentie.”

“Mijn kinderen zeggen weleens: ‘Pap, misschien moet je gewoon een keer koffie gaan drinken en niet meteen iemands ziel willen doorgronden.’ Ze begrijpen het niet. Een oppervlakkige connectie is een spirituele caloriebom. Het voelt even goed, maar het voedt je niet.”

“Waarom zou ik mijn energie investeren in een gesprek dat niet bijdraagt aan mijn groei, of die van de ander? Wat is een relatie dan nog? Is het niet gewoon een label voor een connectie die een bepaalde vorm heeft aangenomen?”

“Het gaat om de trilling. De sensatie van volledige herkenning in elkaar. Daar kun je geen etiket op plakken. Dat moet je gewoon voelen. Diep en nog dieper. En als je daar bent, nóg dieper. Dat is de enige manier.”

“Misschien is een diepgaand gesprek van één avond wel een completere 'relatie' dan een huwelijk van twintig jaar waarin nooit echt iets is uitgewisseld. Het gaat om de puurheid van het moment. De rest is een verhaal dat we onszelf vertellen. Een verhaal waar ik eerlijk gezegd steeds minder in geloof.”

“Een vriend vroeg me, na weer een relaas van mij over een ‘bijna-connectie’: ‘Maar hoe begin je zo’n mailwisseling dan? Wat is je openingszin?’ Die heb ik niet. Een zin is een statement.”

“Daarom begin ik met een vraag. Een vraag die de intentie zuivert en de ander uitnodigt om echt te verschijnen. ‘Mooi profiel. Ik ben benieuwd: wat is de belangrijkste les die jouw ziel de laatste tijd heeft geleerd?’”

Deze Single Story is fictief. Het verhaal is 'opgetekend' in Grand Café 'De Nieuwe Kans', dat alleen op digitaal papier bestaat. Dat het allemaal verdacht veel op de werkelijkheid lijkt, is puur toeval. Maar misschien ook niet...

Voor de komende bijeenkomst van de Powervrouw training heb ik huiswerk te doen over “opkomen voor jezelf”.
Volgens de opdracht moet je eerst een mening over iets hebben en dan volgt het opkomen voor jezelf middels een ik-boodschap.

Maar ergens is een mening niet wat bij mij als eerste stap opkomt, maar grenzen. Je grens weten. Misschien gaat dat hand in hand met een mening?
Toch voelt voor mij die grens belangrijker.
En nu ik erover nadenk, is die grens meer gevoelsmatig en een mening eerder mentaal. Wat ook in kan houden dat je in emotie schiet om je grens te handhaven en een mening uiten mogelijk makkelijker op een kalmere manier kan.
Als ik even denk aan mijn akkefietje met de achterbuurman vorige maand, dan ging ik toch echt wel in emotie. Hij was over mijn grens heen gegaan, praktisch letterlijk omdat het de schutting –begrenzing van mijn perceel- betrof.
Ik had hem de dag ervoor op een kalme manier mijn mening gegeven. En die werd niet gerespecteerd.

In relaties is opkomen voor jezelf ook een ding. Een kunst. Wat ik heb geleerd is dat het vooral belangrijk is om het niet op te potten.
Ook hier weer van belang om je grenzen te weten. En die dan ook te handhaven.
Dat laatste vind ik zelf altijd het lastigste. Ik voel wel wanneer iets niet goed valt bij me, wanneer er over mijn grenzen wordt gegaan. De volgende stap om dan aan te geven dat ik het niet fijn vind, of in een erger geval meer “tot hier en niet verder!” is niet altijd makkelijk.
Bij velen komen dan toch wel bepaalde angsten op. Angst dat het over is, verlatingsangst, faalangst, angst bevestigd te krijgen dat je niet de moeite waard zijn een paar voorbeelden.
Om door dat soort angsten dan maar niets te zeggen waarmee er over je grens wordt gegaan.

In mijn laatste relatie was ik heel erg aan het ‘oefenen’ met op de juiste manier communiceren als iets me dwars zat. Toen heb ik wel een aantal keren dingen helder aangegeven.
Eén van die keren staat me nog heel helder voor de geest. Omdat ik het zo ongelofelijk spannend vond om te doen. Het is ook niet iets wat je doorgaans in je opvoeding meekrijgt.
Mijn partner was na het eten op de bank gaan liggen om even een dutje te doen. Ik weet nog dat ik in de keuken stond met de afwas. Waar hij voor de zoveelste keer niet bij hielp. Leuk vond ik dat niet, want ik ben geen huishoudster die eten maakt en dan de afwas doet terwijl hij lekker op de bank ligt. Ik doe ook liever iets anders dan afwassen, maar het moet nou eenmaal gedaan worden.
Ik wilde dat op de juiste manier communiceren met een ik-boodschap. Hoe lang het duurde voor ik de kamer in durfde lopen, weet ik niet meer. Ik weet wel dat ik helemaal stond te shaken, over mijn hele lichaam. Ik vond het zó eng!
Toen ik eindelijk de kamer in liep, barstte ik van de zenuwen in tranen uit. In plaats van rustig communiceren wat ik niet leuk vond, zat ik hartverscheurend te snikken in mijn bureaustoel.
Hij was meteen helemaal alert en kwam naar me toe. Hij maakte een opmerking die niets met het voorval van doen had, maar wel uit zijn hart kwam. Ik schoot erdoor in de lach waardoor hij ook moest lachen, en de lucht was geklaard. We hebben er kort over gesproken, het was opgelost.
Ik was blij dat ik het toch gedurfd had al vond ik het nog zo spannend!

Onlangs heb ik een gevalletje opkomen voor mezelf gehad toen de buurman voor de zoveelste keer zijn vrachtwagen met de cabine voor mij raam wilde plaatsen.
Dat ging me bizar genoeg heel goed af. Ik zag het toen ik de gordijnen opende en als uit het niets kwam er een “Nope, gaat niet gebeuren!” op.
Zonder twijfel of zenuwen erop af, klaar.

Maar in andere gevallen, met sommige mensen, blijf ik het toch lastig vinden. Zeker ook als ik tevoren al weet dat ik een lawine van verbaal geweld over me heen ga krijgen.
Dan is het voor mij ook altijd even afwegen of het wel de moeite waard is om iets te zeggen. In bepaalde situaties weet ik dat de consequentie van iets zeggen voor mij erger is dan het maar te laten zitten.
Soms laat ik de ander dan gewoon zeggen wat ze zeggen, zonder dat ik het in mezelf opneem en zonder dat ik me schik naar hun wensen/eisen.
Ik ken een paar mensen bij wie dat zo kan gaan. De volgende keer dat ik ze zie, kunnen ze weer heel chill zijn. Wisselvallige mensen dus.

Toch kan het ook bij zulke mensen soms werken als je kalm aangeeft, “Ik vind dit niet fijn…” En soms werkt het niet. Ik ben ook een keer opgestaan en weggegaan. Zonder emotioneel gedoe, gewoon kalm. Mijn grens was bereikt en als iemand door blijft gaan, is kalm weggaan ook opkomen voor jezelf.

Het is wel zo dat ik me bij die mensen niet emotioneel veilig kan voelen. In een liefdesrelatie zou dat voor mij niet werken.
Met daten, wat toch het voorstadium is van een relatie, is het in romantiek het lastigst. Dan moet je samen nog het raamwerk creëren voor de relatie. En als dat niet lukt, dan houdt het op.

Al met al toch wel een dingetje, dat op een goede manier opkomen voor jezelf!

Hoe gaat jullie dat af? En doe je het ten koste van alles of laat je het soms ook maar waaien?