Netjes afberichten

Vorige week maandag was het 4 mei, en aansluitend Bevrijdingsdag. Opnieuw aanleiding voor een feest. Het feest van vrij zijn mag best gevierd worden. Vrij van onderdrukking, vrij om te zeggen en te doen wat jij wilt. Dat is niet zo vanzelfsprekend!

Vrijheid is niet alleen van belang als een groot goed voor een land, een volk, een groep mensen met een specifieke overtuiging of geaardheid. Het is ook een situatie die ik in een kleiner verband ervaar. Ik draai er niet om heen, in een relatie is er ook als het goed is een stuk vrijheid, vrijheid in gebondenheid. Die term klinkt als een cliché,

Hoe ver gaat die laatste vorm van vrij zijn? Mag je als je een relatie hebt je bemoeien met de invulling van het leven van je partner?
Ik werd op 4 mei weer bepaald bij wat onvrij zijn is. Door de toespraken van een wethouder en anderen tijdens de herdenking in het Reinaldahuis, (een woonvoorziening voor ouderen en gehandicapten), door de zelfgemaakte gedichten die kinderen hebben voorgedragen. Maar toch vooral door de man van 95 jaar die daar naast mij kwam zitten. Hij begon spontaan met een stukje van zijn levensverhaal. Hij had de Tweede Wereldoorlog nog meegemaakt.

Hij en zijn vrouw van 90 zijn ruim 60 jaar getrouwd. Zij verblijft in de woonvoorziening, waar hij haar dagelijks opzoekt. Hij had een paar jaar voor haar thuis gezorgd, nadat zij door Parkinson bezocht was geworden. Toen dat niet meer ging, moesten zij als het ware scheiden van tafel en bed. Na dit gesprek kreeg mijn gevoel van vrij zijn een andere dimensie.

Na de herdenking in de woonvoorziening liepen we met een paar honderd mensen naar de kranslegging in het Reinaldapark. Om mij heen ontwaarde ik bekenden uit de wijk en leden van de wijkraad. Na het blazen van de Last Post, de twee minuten stilte en het defilé langs het monument wandelden we weer terug. Er waren relatief veel jongeren bij deze herdenking, de organisatrice memoreerde dit in haar afsluitende toespraak.

Op 5 mei was ik in de gelegenheid om naar Bevrijdingspop te gaan. Maar mijn gevoel zei mij dat deze beleving van vrijheid niet goed aansluit bij de herdenking van vrijheid van maandag 4 mei. In Haarlem is Bevrijdingspop een massaal gebeuren, met veel muziek, zang en beweging. Die drie elementen zijn mij wel bekend, maar toch laat ik deze manifestatie aan mij voorbij gaan.

Ik moet steeds denken aan het oude echtpaar, dat nu grotendeels gescheiden moet leven. Hij kookt thuis zijn eigen potje, zij wordt verzorgd. Af en toe eten ze samen.
Hij is wel vrij om te gaan en te staan waar hij wil, dat gaan gaat hem goed af, hij loopt als een kievit! Parkinson heeft haar dement gemaakt.
Nu besef ik nog meer, hoe fijn het is als je vrij kunt zijn zonder beperkingen. Beperkingen kunnen er zijn door dwingelandij van een overheid, van een dictatoriaal regime, maar ook door een ziekte, die niet te genezen is.

Ik hoop in een eventuele relatie ook goed om te kunnen gaan met vrijheid. Want dan is die relatie een feestje… Dat moet wel voor beide partners gelden. Als nog voordat er sprake is van relatie beperkingen zijn die zwaar op de schouders van een van beiden drukken, hoeveel impact hebben die problemen dan op een relatie in spé? Moet je het dan toch een kans geven??? Uiteraard, als die beperkingen openbaar worden als je elkaar al lang kent en een relatie hebt is er hierover geen discussie.

Onlangs kwam meneer Janszen een boekje onder ogen met de titel 'Mannen zonder vrouw'.
De schrijver was een Japanse man met een naam die meneer Janszen, aan wie een zeker taalgevoel en een doorgaans goed geheugen toch niet konden worden ontzegd, nauwelijks langer dan tien seconden kon onthouden. Het was de opeenvolging van lettergrepen. Maar dit geheel terzijde.
Omdat meneer Janszen zelf al geruime tijd tot de categorie mannen zonder vrouw behoorde, pakte hij, als altijd bereid om iets nieuws toe te voegen aan zijn brede schat van kennis en ervaring op dit gebied, het boek uit het schap en las hij de tekst op de achterkaft.
Het waren verhalen, zo stond er geschreven, over eenzame, beschadigde mannen, mannen die iets wezenlijks mankeert, melancholieke mannen. Om nu te zeggen dat hij zich zonder voorbehoud kon identificeren met deze typering zou te veel zijn gezegd, maar een zekere weerklank vonden de woorden toch wel in zijn overzichtelijke binnenwereld.
Hoe was hij eigenlijk zelf een man zonder vrouw geworden? Het antwoord van de schrijver sprak meneer Janszen bepaald aan. Volgens deze was het gemakkelijk: je hoefde alleen maar zielsveel van een vrouw te houden en haar te verliezen, hoe en waarom dan ook. Meneer Janszen dacht aan de eerste mevrouw Janszen en knikte instemmend voor zich uit.
Hij bladerde door het boekje en zijn oog viel op een passage die hem zowel verontrustte als de troost van de herkenning bood. De strekking was zelfs in de ogen van meneer Janszen, die in zijn denken en doen toch graag de hoofdweg mocht verlaten om de zijpaden te verkennen, maar voor één uitleg vatbaar: eens een man zonder vrouw, altijd een man zonder vrouw, hoeveel vrouwen er daarna ook nog in je leven kwamen.
Op weg naar huis liet de vraag waarom hij in zijn levensavond nog altijd op een datingsite stond hem niet los. Toen hij de deur achter zich dichttrok, wist hij wat hem te doen stond.

Dat gaat interessant worden, toch?
Met die titel kun je alle kanten op en niemand die nu weet welke dat gaat zijn.
Ik zat net te denken aan mijn 2-persoons bed. Dat heeft andere verwachtingen dan een 1-persoons bed. Volop plek of het nu recht, dwars of diagonaal is.
Met een 1-persoonsbed ben je toch een stuk beperkter!

En toch, ik slaap niet dwars of diagonaal, lig niet in het midden of breeduit. Altijd keurig op mijn zij aan één kant van het bed.
Wat is dan eigenlijk het nut van een 2-persoonsbed?
Goeie vraag!

Toen ik ging scheiden en een bed moest kopen, had ik een bepaald model in gedachten naar aanleiding van wat ik in een magazine had gezien.
De gehele slaapkamer, en ook het 2-persoons bed, had een Oosters/Arabische sfeer en dat vind ik helemaal geweldig!
Ik hou van warm, kleurrijk met een vleugje mystiek.
Na lang zoeken had ik echter nog altijd geen bed.
De volgende winkel was aan de beurt. Ik ga de roltrap op, kinderen achter me aan, want ja, ik was a single mum in die tijd!
Op het moment dat ik boven de roltrap uit kon kijken, zag ik het staan: mijn droombed!
Ik was verkocht. Ik heb het ook gekocht!
Het bed was niet zwart zoals dat in het magazine, maar mat RVS van kleur. Vond ik niet erg. Het was wel nagenoeg eender qua model en zelfs nog beter omdat het hele hoge hoofdeind een comfortable kromming erin heeft. Daar kun je heerlijk tegen zitten zonder pijn in je rug te krijgen.

Ik dacht toen niet eens erover na dat het een 2-persoons bed was en dat ik alleen was. Mijn uitgangspunt was dat ik een relatie zou krijgen en dan kom je met een bed voor één niet erg ver.
Het was gewoon een gegeven.
Nu, jaren later, denk ik er wel eens over om het om te wisselen.
Ik bedoel, elke keer een volle wasmachine met beddengoed waarvan ik op en onder de helft ervan niet eens gelegen heb? Totale onzin eigenlijk.

Een paar jaar terug moest ik een nieuwe matras. Toen heb ik het overwogen. Want een matras voor jezelf alleen is natuurlijk ook een heel stuk goedkoper dan een 2-persoons matras.
Buiten dat neemt een groter bed ook meer plek in de slaapkamer in en die van mij is niet exorbitant groot.
Toch maar niet gedaan. Ik wil mijn mooie bed eigenlijk niet kwijt.

En ergens schiet dan ook de gedachte weer door mijn hoofd van, “Wat als ik nou binnenkort die leuke vent ontmoet?!”
Dan zit je weer te kijken met slapen.

En dan is er ook het andere aspect. Ergens voelt gaan voor een 1-persoonsbed ook als opgeven dat je ooit nog heerlijk in iemands armen komt te slapen.
Ik weet nog dat mijn moeder op den duur die overstap maakte en dat ik dat toen ook wel een beetje zo zag.
Anderzijds, is het dan jezelf een beetje voor de gek houden om een 2-persoons bed te willen hebben?

Jaren geleden, toen ik net in Nederland terug was, had ik gewoon een 1-persoons bed. Wel een bredere versie van ik meen 90cm.
Toen kreeg ik verkering met mijn latere echtgenoot en we hebben maandenlang gewoon prima in dat bed geslapen. En ja, de liefde bedrijven was ook geen enkel punt! Dan lig je tenslotte geen anderhalf, twee meter uit elkaar. Je hebt er niet zoveel plek voor nodig.
En eerlijk gezegd was het gewoon heerlijk knus, lekker dicht tegen elkaar aan slapen.

Later met een partner altijd in een 2-persoons bed, maar nooit meer zo fijn tegen elkaar aan gelegen eigenlijk. Met mijn man niet omdat het 2 aparte matrassen waren en het niet bijzonder comfortabel was om op die harde randen te liggen, of halverwege de nacht in een spleet ertussen terecht te komen.
Met dat nog in het achterhoofd, heb ik een matras uit één stuk gekocht. Een slimme meid is overal op voorbereid! (Behalve dan dat in je eentje een groot én zwaar matras omdraaien een ernstige kluif is.)

Vraag blijft, is het overbodige luxe, een breder bed voor twee of niet?
Echt nodig is het eigenlijk niet. Met zijn tweetjes knus tegen elkaar is toch veel fijner.
En voor de seks maakt het ook niets uit. Tenzij je overdwars of diagonaal bezig zou willen dan.

Voorlopig was ik maar 2-persoons hoeslakens en dekbedhoezen. Tegen de tijd dat de matras weer vervangen moet, zie ik wel verder.

Oh, en wat betreft die andere verwachtingen in bed, voor degenen die lichtelijk teleurgesteld zijn na het lezen van de titel…
Die verwachtingen zullen ver uiteen lopen. Het is super belangrijk dat je goed matcht qua intimiteit. Je kunt het voor de rest misschien leuk hebben, maar als je qua seks finaal andere behoeften hebt, wordt het verdomd lastig!
De één loopt niet zo snel warm, de ander wel. Sommigen zullen liever in het donker onder het dekbed rustig wat doen of alleen het zogezegde ‘recht op en neer’, de ander in mooie lingerie en met zachte verlichting. Of overal en nergens, liefst niet in bed.
Mijn keuze valt op passievol en vurig! Al is afwisseling fijn: soms mag het ook romantisch. Sensuele strelingen met zachte zoenen, mooie muziek en kaarslicht erbij, rustig opbouwen. Genieten van die spanning en verwachting.
Maar elkaar intens zoenend de kleren van het lijf rukken en samen die ritmische muziek wel maken, heeft absoluut ook wat.

Ik droom nog even verder. Over dat 1- of 2-persoons bed dan, he!