Tijd
maandag 7 september 2020
Terwijl de aardappelen op het vuur staan totdat gaar zijn, zo’n twintig minuten, of ik de tijd instel van het kookwekkertje voor een gekookt eitje, zo’n vier tot zeven minuten al naar gelang ik de hardheid wens, bedenk ik mij de vraag wat tijd nu eigenlijk inhoudt. Overigens doe ik ook wel eens de eitjes bij de aardappelen, maar dit terzijde. Ondertussen sta ik niet bij het fornuis alleen maar te wachten, maar onderneem ik in die tijd ook nog andere dingen. De was opvouwen, het bed opmaken en ik heb geconstateerd dat ik in vier en een halve minuut de kamer kan stofzuigen. Ondertussen is mijn eitje gekookt zoals ik het wil hebben. “De tijd gaat snel, gebruik haar wel”. Een veel gebruikte quote. Verspil nooit de tijd die je goed kunt gebruiken. We kennen allemaal wel de uitleg. Voornamelijk is het de klok die onze dagindeling bepaalt. We zetten de wekker om op tijd wakker te worden om op de juiste tijd op ons werk aanwezig te kunnen zijn. Maar dikwijls worden we wakker op het tijdstip, dat onze biologische klok dat aangeeft. Avondmensen zullen volgens die biologische klok op een ander tijdstip wakker worden, dan een ochtendmens. Is tijd een begrip, of zoals Einstein beweerde een illusie? Is tijd het verleden, of de toekomst? Of is tijd het nu? Op dit moment van de dag, of nacht? Tijd is een persoonlijk en rekbaar begrip. In het nu komen onze gedachten over het verleden en de toekomst samen. We leven dus eigenlijk in het nu, terwijl onze gedachten zich elders kunnen vertoeven. Ik kom op deze gedachten over tijd, omdat ik op een leeftijd ben beland, dat mijn toekomst steeds kleiner wordt. En ik ben niet de enige in de groep van senioren waaronder ik mijzelf nu bevindt, die deze uitspraak doet. En dan zegt men: “Komt tijd, komt raad”. Ja, dat zal wel en de tijd zal het uitwijzen, maar daar wil ik eigenlijk niet op wachten. Ik zou het nu willen weten. In de toekomst kijken gaat echter niet. De toekomst is dromen, hopen, verlangen, verwachtingen waarvan men hoopt dat die zullen uitkomen. Wensen dat iedereen die je liefhebt het goed zal blijven gaan. Dat iedereen, maar ook jezelf gezond mag blijven. “In lengte van tijd!” (Voor eeuwig). Voor eeuwig? En hoelang behelst die tijd voor eeuwig? Inderdaad, altijd, maar zal in onze beleving de tijd zijn die ons wordt gegeven.
Als singles op deze seniorenleeftijd een relatie wensen, is dat toch van een geheel orde, dan wanneer je jong bent en je nog een heel leven voor je hebt. Uit onderzoek is gebleken dat bij een jongere de tijd veel langer duurt dan wanneer je boven de veertig bent. De beleving in tijd is ook nog eens op diverse momenten anders. Eens reed een jongetje van vijf mij met zijn fietsje tegen het voorwiel aan. Ik duikelde voorover over het stuur en belandde op de grond. Dat moment, dat maar een fractie van enkele seconden was, duurde minutenlang. Bovendien wat er op dat kleine ogenblik allemaal door mijn hoofd ging. En dan mijn eerste zoen. Het was van een gelukzaligheid waarin minuten in uren geleefd werd. Hoe ouder men wordt hoe sneller de tijd voorbijgaat. Alhoewel… ‘We de tijd aan onszelf hebben.’ Vroeger dacht ik zeeën van tijd te hebben en nu als senior is het een race tegen de klok. Wanneer ik dat op mijzelf toepas, dan realiseer ik mij, dat mijn ervaring van jarenlang met een partner samen te zijn geweest, er een vertrouwensband is ontstaan. En een vertrouwensband opbouwen daar is tijd voor nodig. En dat is nu juist de kloe. Een stemmetje dat steeds opduikt en mij er op attendeert: “Je moet nu toch echt aan een relatie beginnen, wil je weer toekomen aan het opbouwen van het vertrouwen, dat je zo hoog in het vaandel hebt staan, want de tijd vliet snel.” En dan staat de tand des tijds ook nog eens voor de deur. Ik zet dat stemmetje maar in de ijskast, want liefde laat zich niet dwingen. “Met tijd en stond komt men de wereld rond”, gewoon geduld hebben dus.
En wat is nu eigenlijk tijd…? Wie het weet mag het zeggen.
“Tijd heeft vleugels en geen teugels”
Liefs,
Monique
geplaatst door monique3 - 3833 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.