terug

Zomaar een ontmoeting...

vrijdag 18 september 2020

Zomaar een ontmoeting…

Het is warm weer, zeg maar gerust tropisch warm. Ik pak de fiets en rijd door de polders naar mijn vaste stek aan het water. Naar een rivier zo’n vijftien kilometer vanaf mijn woonplaats. Er staan daar op de dijk enkele bankjes en picknicktafels die uitnodigen er plaats te gaan nemen. Met een verkoelend windje, wat over het wateroppervlak strijkt, is het er altijd bij warm weer heerlijk vertoeven. Soms neem ik wat te drinken mee en haal bij de bakker enkele broodjes en lunch dan aan het water. De weidsheid van de zee en de bedrijvigheid op de rivieren heeft mij altijd bekoord. Het uitzicht en de voorbij komende boten op de rivier doen dikwijls mijn gedachten dwalen. Over het leven, over de kracht van de natuur en waar zouden al die boten heen varen. Waar komen ze vandaan? En hoe zou het leven zijn van de mensen aan boord?

Ik zie al van een eindje dat Hans* op het bankje zit. Ik laat mijn fietsbel rinkelen en hij ziet mij aankomen. Hij wuift enthousiast. We zien elkaar eigenlijk alleen maar hier. Zoals het uitkomt. Hij is blij mij te zien en ik hem ook. We begroeten elkaar, of we oude bekenden zijn. Maar dat is niet zo. Maar wanneer we hier aan het water elkaar bij toeval ontmoeten hebben we boeiende gesprekken. Hij pakt zijn flesje water en reikt mij er ook een aan. Het is een tijdje stil en ik kijk hem van opzij aan. Hans, vraag ik, waarom ben je zo in gedachten? “Ach, zegt hij.” “Die stomme Corona!” “Is er iemand ziek?”, vraag ik. “Nee, nee.” Het is weer even stil en hij neemt nog een slokje. Ik pak wat krentenbollen uit mijn fietstas en biedt hem er ook één aan. Na enkele happen begint hij te vertellen. “Mijn vrouw en ik waren in de lente vijftig jaar getrouwd.” Ik feliciteer hem met deze mijlpaal en ik voeg er aan toe: ‘dat is toch mooi, dat jullie dat samen bereikt hebben.’ Het is druk op het water. Niet alleen binnenvaartboten, maar ook zeiljachten en een speedbootje dat met enorme snelheid voorbij raast en enorme golven veroorzaakt, golven die even later ook de oever bereiken. “Ja, ja… daar heb je gelijk in, gaat hij verder. Maar die corona boorde ons feest door de neus. We hadden een groots feest in April gepland op een boot. Met een receptie en velen genodigden.” “Kinderen hadden alles voorbereid, maar alles moeten afgelasten.” “Teveel mensen tegelijkertijd bijeen i.v.m. het gevaar voor besmettingen. Het zette een domper op onze trouwdag.” Zijn gezicht spreekt boekdelen en ik laat hem even over aan zijn gepeins hoe het had kunnen zijn. Opeens is zijn somberheid verdwenen. Hij heeft blijkbaar zijn hart kunnen luchten. “Het leven gaat door en laten we de tijd die we nog hebben op een mooie manier benutten.” Ik kan dat alleen maar beamen en roep: “Kijk nou toch eens hoe prachtig het hier is!” Ook wij zitten anderhalve meter van elkaar en als ik om mij heen kijk, is dat ook op andere bankjes het geval. Behalve de stellen. Ik zie een stelletje elkaar zoenen. Die zijn aan het genieten bedenk ik mij zo. Van elkaar, van de omgeving en het mooie weer. Ondertussen wordt het hier ook te heet en ik besluit op te stappen.

De eerste keer dat wij samen op dit bankje aan de klets kwamen is zo ongeveer drie jaar geleden. Ook zoals nu was het toen prachtig weer. Alle bankjes aan het water waren bezet en hij vroeg aan mij of hij naast mij mocht komen zitten. Zijn wereld, wonen en werken had zijn hele leven op het water plaatsgevonden. Daarom zocht hij ook altijd het water op, zo vertelde hij. Dagelijks nu hij met pensioen was. Samen met zijn vrouw hadden ze op hun eigen boot vele vrachten vervoerd. Vol trots verhaalde hij over de door hen bevaren rivieren in Nederland zowel als in Duitsland, Frankrijk en België. Beschreef zijn boten en de emotie bij de aan- en verkoop ervan. En ik…, ik luisterde en was geïnteresseerd, want ik vind het prachtig te horen hoe iemand zelfstandig een bedrijf runt en deze tak van werken had ik nog nooit eerder zo belicht gekregen. Maar ook door zijn vertelkunst trok hij mijn aandacht. Zo fier in gezicht en gebaren zag ik de kapitein van zijn schip voor mij die jarenlang, met alle ups en downs van een eigen bedrijf, intens genoten had van zijn werk. En hij vond in mij een geïnteresseerde toehoorder. We gingen uiteen en dachten er totaal niet aan, dat we elkaar nog een keer zouden tegenkomen. Soms gebeuren er onverwachte gebeurtenissen , die een goed gevoel geven. Onverwachts een fijn gesprek te hebben gevoerd, zomaar op een mooie dag aan het water.

Het zou zich enkele malen herhalen, maar dat wist ik toen nog niet.

Zomaar een toevallige ontmoeting.

*Een gefingeerde naam.

Liefs,

Monique

geplaatst door monique3 - 3096 keer gelezen