Comfortzone

Dit is een datingsite: Een soort club voor mensen die elkaar niet kennen en die de club verlaten zodra ze wel iemand hebben leren kennen. Meer specifiek, de opzet van deze club is: Je wordt als alleenstaande lid en je vertrekt als de geliefde van een ander lid. Of als de geliefde van een man uit het wild, wat ook kan gebeuren - al weet ik toevallig dat zulks een stuk ingewikkelder is: Machtige schouders associeer ik niet direct met date-vrees en relatie-angst.

Hier, op deze datingsite, heb je een goed selectiemiddel: Het Bed. Twee groepen zijn er: de daters die in een eenpersoons bed slapen - en die verondersteld worden het vinden van een geliefde opgegeven te hebben - en de daters die in een tweepersoons bed slapen. Zij hopen dat bed spoedig te delen met een geliefde. Voor zover ik weet, ben ik hier de enige die in een eenpersoons bed slaapt. Waarmee onomstotelijk vaststaat dat date-vrees en relatie-angst hier uitsluitend voorkomen in de tweede groep, de tweepersoonsbed-slapers. Doe er je voordeel mee!

Eigenlijk wilde ik die dag eerst naar de sportschool. De tas stond klaar, de speciale sportschool rugtas met genoeg ruimte voor schoenen, legging, t-shirt, drinkfles, dadels, telefoon, handdoek en trainingsschema. Niet genoeg om een Rucking rugtas te zijn. Rucking is helemaal hip: rondlopen met een zo zwaar mogelijke rugtas. Boodschappen, logeer spullen, bibliotheek boeken, je hele leven mag in die tas. Als je er maar meer rondloopt. De hoogste tijd om de theorie van de lege rugtas te herzien, lijkt mij. Goed, ik was op weg naar de sportschool met mijn halfvolle rugtas toen ik de tuinman zag, de tuinman die met zijn elektrische kettingzaag alle beplanting rondom het flatgebouw elimineerde. Terug, ik moest mijn mahonia’s redden! Het zijn vreselijke struiken, maar ze voorkomen wel dat Jan en alleman op mijn tuinmuurtje gaat zitten. Ze mochten blijven, de mahonia’s; ze stonden de steigers niet in de weg. Oh ja, de steigers. Voorlopig wordt mijn buitenruimte beperkt door steigers. En ik kon maar beter eerst mijn nachtkastje in elkaar zetten, het acht-en-een-halve kilo zware nachtkastje dat ik met mijn boodschappenwagentje moest gaan halen terwijl ik ‘thuisbezorging’ had ingesteld. Het nachtkastje dat overbleef nadat ik mijzelf verboden had om vier weken te wachten op een prijzig vintage nachtkastje van rood staal.

Nachtkastjes worden als regel per twee stuks verkocht, net als hamburgers. Het is dus opletten wat je aanvinkt; voor je het weet staat er aan beide zijden van je eenpersoonsbed een nachtkastje. Alleen de speciale senioren nachtkastjes, die gaan per stuk. Altijd. En ze zijn foeilelijk. Gelukkig was daar het nachtkastje van bamboehout, aangeboden door onze voormalige Scandinavische overheersers. Het lag mooi plat in een doos, compleet met sleuteltje - en pas bij het laatste onderdeel, het laatje, ging het mis. Ik schoof het bodemplaatje niet nauwkeurig haaks in de omlijsting, waardoor er een speling ontstond van ongeveer een millimeter; te veel om de laatste schroefjes in het laatje te kunnen schroeven. Ik gaf het ding een klap. Een beheerste, welgemikte klap met de muis van mijn linkerhand, een klap waarmee ik het bodemplaatje wel volledig in de gleufjes van de omlijsting liet vallen. Even later wikkelde ik een icepack om de blauwe bult aan de binnenkant van mijn linkerpols. Dit moet echt mijn laatste nachtkastje zijn.

Als kersverse pensionado reisde ik vorig jaar in mijn uppie door Frankrijk en Spanje met Portugal in het achterhoofd. In de Noord Spaanse wijnstreek Rioja had ik mijn intrek genomen in de enige B&B van een nietszeggend, maar centraal gelegen, dorpje. De foto's en reviews op de boekingssite zagen er goed uit. Ik reserveerde via de site van de B&B zelf en ontving een spontane, enthousiaste reactie van de eigenaresse.

Gastvrouw Adana bleek een getrouwde dertiger, moeder van twee jonge kinderen. Ze begroette mij vriendelijk, toonde de kamer en vertelde enthousiast over de geschiedenis van de eeuwenoude Casa Rural, die nu als B&B dienst deed. Zij sprak perfect maar gehaast Engels. Haar zinnen verdwaalden geregeld in de ratelende ritmes die zo kenmerkend zijn voor het Spaanse temperament.

Bij het ontbijt vroeg Adana naar mijn plannen voor de dag. Ik vertelde haar over een eerder en memorabel bezoek aan het plaatsje Laguardia, ruim 40 jaar geleden. Volkomen onverwacht belandde ik daar toen als midden-twintiger in een lokaal wijnfeest. Opgezweept door live muziek werd ik in een hossende groep wijn drinkende jongeren meegevoerd door de nauwe straatjes. Zittend eindigde ik op de trappen van een gebouw aan een kleine Plaza. De Spaanse leeftijdgenoten nodigden mij uit om rode wijn te drinken uit de porrón, een soort karaf met een lang, taps toelopend tuitje. Een spontaan opgetrommelde bejaarde Spanjaard demonstreerde hoe je daaruit moest drinken. Hij duwde tuitend een hoek van zijn onderlip naar voren. De porrón op korte afstand houdend, goot hij er vervolgens een strak straaltje wijn in. Met een langzame maar sierlijke armbeweging bewoog hij de karaf steeds verder van zich af. Het straaltje wijn bleef in een mooi gebogen lijn keurig in zijn uitpuilende mondhoek lopen. Met groot ontzag aanschouwde ik zijn kunstje. Natuurlijk voelde ik toen al nattigheid... En die kwam er want ik moest onder luid applaus zijn trucje herhalen. Adana hoorde mijn herinnering grijnzend aan en lachte om de, voor mij morsige, afloop.

Zij adviseerde mij om in Laguardia in ieder geval pintxos te gaan eten. Typisch Baskische tapas die met een stokje aan een broodje zijn geprikt. Onmiddellijk piepten haar appjes op mijn telefoon... Met de namen van de vijf beste barretjes! En de locatie van de meest gunstig gelegen parkeerplaats. Want voor bezoekers is het hoger gelegen plaatsje tegenwoordig alleen nog met een buitenlift bereikbaar. Ik kon toen nog niet bevroeden dat dit pittoreske dorpje mij wederom op een bijzondere belevenis zou trakteren...

De volgende ochtend vroeg Adana bij het ontbijt hoe mijn bezoek aan Laguardia was verlopen. Ze was druk in de keuken maar dat veranderde ogenblikkelijk toen ik haar over mijn ontmoeting met een Spaanse schone vertelde. Ze ging recht tegenover mij zitten, trok haar wenkbrauwen op en gebood mij het hele verhaal te vertellen. Mijn inleidende details over de parkeerplaats, de lift en mijn mooie wandeling door het dorp interesseerde haar geen Spaanse moer. "Tell me everything about that woman Willem! What happened?"

Zij wist onmiddellijk welk eethuisje ik had bezocht. Bij mijn entree naderde er van rechts een prachtige señora. Ze droeg een roodzwart mantelpak. Haar donkere ogen fonkelden vanuit een mooi gezicht dat vooral trots uitstraalde. Haar gitzwarte kapsel werd bijeengehouden met een haarklem en een grote, knalrode, kunstroos. Ik schatte haar 50 met een kleine marge naar beneden en een flinke naar boven. "Ladies first...", zei ik, een stap naar achteren makend en de deur uitnodigend open houdend. "Muchas gracias, señor, muy amable", antwoordde zij met een betoverende glimlach.

Het lokaal was een lange, smalle winkel met in de lengterichting een enorme vitrine die rijk gevuld was met allerlei drankjes en tientallen pintxos. De Spaanse schone trippelde er parmantig langs en nam helemaal achterin plaats aan een tafeltje. Ze ging direct in gesprek met de serveerster. Aan haar drukke armbewegingen meende ik even te zien dat ze mij aanwees. Begripvol stak ik zekerheidshalve twee vingers op. Vlakbij de entree ging ik op een barkruk zitten zodat ik de gehele tent kon overzien. De mooie dame kreeg de nodige hapjes geserveerd en in een hoog glas werd voor haar een cava ingeschonken. Ze hief het glas en leek verdorie op mij te proosten. Snel bestelde ik twee hapjes en een glas witte Rioja. Toen de serveerster die rap voor mij presenteerde vroeg ze beleefd "You pay?" Ik zei dat ik dat zeker zou doen, achteraf dan wel te verstaan. 'Gek dat ze dat nu al aan mij vraagt', dacht ik nog even. Ik hief mijn glas in de richting van de dame. Ze keek me aan, lachte en hield weer een vol glas cava omhoog. Ze wuifde even en schikte daarna opzichtig haar kapsel en kokerrokje. Zij leek wat parfum aan te brengen en bleef mij maar aankijken... Verwarring maakte zich van mij meester. 'Wat gebeurde hier? Was zij met mij aan het flirten? Als er iemand géén Don Juan is ben ik het wel!' Enerzijds kreeg ik het Spaans benauwd van haar aandacht... Anderzijds deed het mijn gevoel van eigenwaarde nog meer groeien.

Adana keek mij al een poosje gebiologeerd aan... Haar aandacht en energie leken abrupt plaats te maken voor verwarring en verkramping. "Wauw! You are joking me Willem... Tell me that it is not true..." Ik vertelde haar dat ik met deze situatie gisteren ook geen raad wist. 'Moest ik actie ondernemen? Durfde ik wel op zo'n knappe vrouw af te stappen? Vragen of ik bij haar mocht zitten? En dan? Hoe praat je verder met elkaar?'

Achterin de zaak - waar zij nog steeds (of alweer) zat te genieten van een hapje en een drankje - bevond zich de trap naar de toiletten. Ik simuleerde een pis-stop en liep in haar richting. Per meter werd zij mooier en ik nerveuzer! Ik besteeg de trap zo nonchalant mogelijk en voelde haar blik in mijn rug. Toen ik enkele minuten later afdaalde dacht ik even dat zij weg was. Maar nee, ze had de klem en roos uit het kapsel verwijderd. Het lange zwarte haar golfde nu over haar schouders en deed haar nog jonger lijken. Ze had de haarklem tussen de tanden en keek mij liefkozend aan. Met beide handen en gespreide vingers kamde ze ruw door de haren. Ik werd er gek van en moest even denken aan een gedateerde sigarenreclame... 'Misschien een tikkeltje te wild, amigo?'

Onderweg naar mijn kruk bestelde ik een flesje bronwater. De serveerster keek mij vreemd aan... Wat was hier gaande? Kende zij de dame in kwestie en speelden zij een spel met mij? Ik weet dat ik het - in de eerste ontmoeting met vrouwen - doorgaans niet van mijn uiterlijk moet hebben. En van mijn pluspunten had ik alleen een vleugje hoffelijkheid getoond door de deur open te houden. Tegelijk vond ik het retenspannend wat er gebeurde! Ik zag dat ze opzichtig bezig was met het haar en de roos. Ze keek me af en toe aan met altijd weer die verleidelijke glimlach... Toen haar kapsel in de beginstand was teruggebracht, wuifde ze even en stond op... Ze wisselde nog enkele woorden met de serveerster en kwam op mij af! Gehypnotiseerd door haar prachtige verschijning en betoverende lach leek ik even het bewustzijn te verliezen. Ze was nu vlakbij - ik rook haar subtiele parfum - en toen keek ze mij nog even lief aan. "Gracias señor. Adios!" Ik voelde hoe ze achter mij met vier vingers door mijn haar streek. Het belletje van de deur rinkelde en weg was ze.

Ik herpakte me onmiddellijk. Dit was geen toeval meer! Hier moest ik werk van maken! Bij de kassa vroeg ik snel om de rekening. De serveerster was druk bezig en het duurde mij allemaal veel te lang. Ik moest achter mijn droomvrouw aan. En wel zo snel mogelijk! "Eighty-five euro's please, senhor".

"What? € 85,00? I only ordered two pintxos, one glass of white Rioja and a small bottle of sparkling water?" De serveerster keek nog even naar de rekening en zei: "Yes, but your girlfriend had five pintxos and three glasses of our best Cava". Ik ontkende heftig dat zij mijn vriendin was maar de serveerster leek niet te vermurwen. Uit de spraakwaterval die zich steeds meer van het Engels naar het Spaans verplaatste, begreep ik haar boodschap. We waren samen binnen gekomen. Zij had tegen de serveerster gezegd dat ik haar vriend was. En dat we ruzie hadden zodat we allebei onze eigen plek kozen. Maar ook dat ik voor haar zou betalen. "I ask you pay? And you say yes! So what is the problem?" Mijn euforisch gevoel was in een keer verdwenen.

Adana had het niet meer en leek een zenuwinzinking nabij. "Oh no Willem! You did not pay that money! Did you?" Ik vertelde haar dat ik geen keus had en bovendien achter die vrouw aan wilde. Maar nu om een andere reden! Ik betaalde en snelde de winkel uit, over het pleintje en naar die lift. Dat leek mij de meest logische weg om het dorp te verlaten. Dat klopte. Toen ik het bruggetje naar de lift opging zag ik haar staan! Haar verleiding maakte plaats voor angst. Mijn aanbidding voor woede! Ze stond al in de lift en kort voordat de deuren zich sloten, wist ik nog net haar handtasje weg te grissen.

De gastvrouw van mijn B&B staarde mij stuurloos aan. Wat was immers de afloop van deze bijzondere gebeurtenis? Toen vroeg ze wat er in dat tasje van die señora zat. Ik wachtte eventjes en zei: "Nog zeven andere sterke verhalen!" Haar korte blik van teleurstelling maakte plaats voor een lach die steeds onbedaarlijker werd. Ze schaterde het uit. "Willem, you are crazy! Completely mad! What a story you told me... I believed it and I do not..."

Bij het volgende ontbijt zag ik Adana weer. Ze straalde bijna net zo mooi als mijn Spaanse droomvrouw. Met groot enthousiasme had ze gisteravond mijn hele verhaal tegen haar man verteld en haar drie beste vriendinnen gebeld. Iedereen lag uiteindelijk in een deuk. De deur van de ontbijtruimte ging open en daar kwamen Joan en Morton, twee Engelse leeftijdgenoten die in dezelfde B&B verbleven. Gisteren zag ik hen op een terrasje in Laguardia, voordat ik die pintxos ging happen. Ze nodigden mij toen uit om aan te schuiven en trakteerden mij op een kopje koffie. We hadden een zeer geanimeerd gesprek. Ik heb vaak wel iets met die Britten!

Nu, aan de ontbijttafel, vroegen ze mij hoe mijn dag daar verder was verlopen. Even aarzelde ik. Maar toen zei ik dat ik in Laguardia een prachtige Spaanse dame had ontmoet. In de keuken liet Adana spontaan het bestek uit haar handen vallen. Ze barstte in lachen uit en hinnikte "No, no, no, no, no!"

Dit gastblog is geschreven door Flair

In de huidige winterperiode van december 2025 tot heden zijn de liefhebbers van wintersport als schaatsen op natuurijs nog maar weinig aan hun trekken gekomen. Een paar keer was vooral in het noorden van Nederland een paar dagen gelegenheid om hun sport uit te oefenen. De Elfstedentocht is zo onderhand een evenement, dat jongeren enkel nog uit geschiedenisboekjes kennen. Elk nadeel hep zijn voordeel, er is minder overlast door gladheid op de weg en minder ouderen belanden met botbreuken bij de Eerste Hulp.

Gladheid kan ook in figuurlijk opzicht een risicofactor inhouden. Volgens AI betekent zich op glad ijs begeven dat je je in een hachelijke, onzekere situatie begeeft, vaak door te praten of te handelen over zaken waar je te weinig kennis van hebt. Het houdt in dat je een risico neemt en figuurlijk onderuit kunt gaan, vergelijkbaar met uitglijden op echt glad ijs.

Wie single is moet over minder of meer belangrijke beslissingen zelf de knoop doorhakken. Als je dan waar er in heel korte tijd iets beslist moet worden niet met iemand kunt overleggen is het heel goed mogelijk, dat je ergens in stapt, waar je later spijt van hebt.
Trouwens, goede adviseurs zijn dun gezaaid. Soms speelt eigen belang een rol.

IJs heeft nog een gevaarlijk kantje. Ook al ben je een geoefend schaatser, toch kan er door een barst in de ijslaag iets mis gaan. Door het enthousiasme, waarmee je bezig bent, doordat je gefocust bent op het doel bestaat het gevaar op een uitglijer. Dat risico is bijna niet uit te sluiten. Hoewel, in de politiek zie ik dat sommige wereldleiders als het ware grossieren in uitglijers.

Die missers bestaan uit dingen, die je doet, of dingen die je zegt of schrijft. In mijn schrijversleven heb ik ook regelmatig geblunderd. Vaak speelt dan onachtzaamheid, gehaast zijn een rol. Het grote verschil tussen iets wat je zegt en wat je typt op een computer / smartphone / laptop ligt in de mogelijkheid tot corrigeren. Als gesproken woorden verkeerd geland zijn is het lastiger ze te corrigeren dan wanneer je de tekst voor je ziet en het getypte nog niet met iemand gedeeld hebt.

Een schrijver van een boek, een journalist en een blogger ontkomen er niet aan, dat ze zich op glad ijs begeven, tenzij hun schrijfsels over koetjes en kalfjes gaan, over onderwerpen, waar niemand zich aan zal storen. Sommige scribenten worden vrij constant met een vergrootglas bekeken. Omdat ze hun nek durven uit te steken en onderwerpen aanroeren, waarover veel meningen bestaan. Ook in gesprekken tijdens verjaardagen zijn er zaken, die angstvallig gemeden worden. Wanneer er een zwart schaap in de familie is zullen de gasten zich wel drie keer bedenken, voordat dit dier ter sprake wordt gebracht.

Wederom de vraag: Is die opstelling wel juist? Als iemand alleen schrijft over “lieve” dingen of op verjaardagen de vakanties te berde brengt in plaats van het chronisch psychisch ziekzijn van een lid van de familie, wordt de waarheid dan verborgen? Ik heb zelf zo’n situatie in het verleden bij mijn schoonouders meegemaakt, en ik weet hoe het is om heel goed te selecteren bij de gespreksonderwerpen. Anders zou ik mij echt op glad ijs begeven…

In welke fase van een nieuw contact, na een date, durven we de diepte in te gaan, niet alleen leuke dingen te doen en over “veilige” onderwerpen te praten? Of worden die zaken angstvallig vermeden, misschien omdat we bang zijn dat onze relatie in spé er door geschaad wordt? Of schamen we ons voor deze onderwerpen?