Flamboyant,maar zo bijzonder
maandag 19 oktober 2020
Het appen startte al snel en vrijdag ging de telefoon. Hey met Hans. Oh hé totaal niet voorbereid begon het gesprek. Heerlijke stem met toch de mooie beschaafde vorm van het Rotterdamse accent. Mooi volle rustige stem met een lach. Hij had na het werk zijn nieuwe auto opgehaald. Cabriolet BMW. En telefoneerde vanuit de auto 1,5 uur het vloog voorbij. Pratend over de auto, aanschaf, daar waar hij nu reed, omgeving, onze connectie. Zo ontspannen en vragend naar meer bij beiden.
Vervolg
Zaterdag had Elise een app gestuurd. Gewoon, Hey Hans leuk ons contact gisteren. Gezellig. Lees graag van je. Fijne dag. Maar het bleef stil.
Zondag kwam er een app binnen van Hans. Sorry was gisteren de hele dag op pad met vrienden. Vandaag komen mijn dochters. Vanavond facetimen lieverd?
Lijkt me leuk. Spannend. Elise was verrast door het woord lieverd. Rond 19.00 ging de telefoon over. Een live beeldverbinding Elise was wat gespannen maar had zich snel onder controle. Had zich leuk aangekleed, mooi opgemaakt, want dat hoort er gewoon bij, Verzorgd, netjes. Hans had even een wat nerveuze klank in zijn stem maar naar 10 seconden ging het als vanzelf. Complimenteus was Hans direct. Je bent nog mooier dan op de foto en die is al zo bijzonder. Eline was geraakt door zijn mooie blik, zijn mooie tanden, zijn heerlijke lach. Mijn god wat een aparte maar mooie man. Nu Hans zei ze, jij mag er ook zijn hoor. Wat leuk dit. Ben onder de indruk. Ik ook van jou lieverd, zei Hans. Hoe heb ik je 6 maanden geleden kunnen zeggen dat afstand een probleem was? Wat stom van me.
2 uur was zo voorbij. Zijn dochters kwamen binnen en we namen afscheid met, he dank je wel. Vond het bijzonder. Tot morgen lieverd
Elise was geraakt door Hans. Kan niet, dacht ze. De volgende dag ging het appen al vroeg van start. Ja Coronatijd, thuiswerken, bood toch voordelen.
Onnoemelijk veel te vertellen, veel raakvlakken. Het voelde al snel zo makkelijk, vertrouwd. Ik wil je zien, zei Hans tijdens het facetimen. Ik wil je zien, ik moet je echt zien. In levende lijve.
Oke, zei Elise maar wordt lastig met corona. Heb jij mensen gezien, geknuffeld etc. ?We mogen, kunnen geen risico lopen.
Ik kom vanavond langs, komt dat uit? Ja is goed zei Elise. Elise hield wel van onverwachte leuke acties. Kordaat optreden, geen getreuzel. Heerlijk. Ik hoef niet binnen te komen, mooi weer blijf wel bij de auto staan. Eline schoot in de lach.
Die 1,5 meter kunnen we ook in huis wel houden toch? Trouwens al die nieuwsgierige blikken in de straat, nee willen we niet toch? Ik niet in ieder geval. Klokslag 20.30 uur kwam Hans aangereden. Elise zwaaide de deur open en beiden stonden vast aan de grond,. Noem het een donderslag, een inslag. Ongelofelijk wat een blik kan doen. Verliefd, liefde op het 1e gezicht. Zeker bij allebei. Elise liep eerst naar buiten om naar zijn mooie cabriolet te kijken. Oh wat een mooie supergave auto. Dak open. Lekker hoor. Volgende keer als het kan mbt corona gaan we samen zei Hans vol enthousiasme.
Kom binnen zei Elise. Elise wilde hem omarmen, vasthouden, zoenen. Haar hart sloeg over. Dit was haar nog nooit overkomen. Stomme corona ook dacht ze. Oh mijn god, wat een gedoe zei Hans. Ik mag je niet eens een kus geven, aanraken, vasthouden. Alles in me protesteert nu. Dit is zo niets voor mij. Kom maar binnen zei ze, het is niet anders gewoon even voorzichtig zijn. En hopen op betere tijden. Als verliefde blikken konden doden, waren ze beiden in de stoel gestorven. Gezellig gezeten, en over van alles gesproken. Allebei sportief. Allebei autofanaten, verstand van voetbal, houden van gezelligheid en dansen. Heerlijk ontspannen als een vanzelfsprekendheid.
We gaan iets afspreken zei Hans, heel resoluut. Waardoor we wel samen kunnen zijn, heerlijk kunnen zoenen, vasthouden om niet meer los te laten. Whatever. Een romantische avond met alles erop en eraan. Dat wil ik zo graag met jou lieverd.
Laten we een datum prikken en de focus daarop hebben. Geen contacten, geen geknuffel, niet in de buurt van anderen zodat we een avond samen kunnen doorbrengen, vrij van corona. We gaan zelf in quarantaine.Toen hij dit zo besprak schoot Elise in de lach. Het enthousiasme was zo bijzonder. Ze hield van passie, uitgesproken meningen. Dat afgesproken te hebben vertrok Hans met een blik waar Eline van smolt . Hij stapte in de auto maar kwam terug. Lieverd, heb ik je al verteld hoe mooi je bent, hoe ik geraakt ben door je stem, door je uitstraling, je figuur. Je bent lief. Ik ben verliefd op je. Ik zo blij ben met jou.
Dag, ik app je en we facetimen in de tussentijd. Elise zwaaide en sloot de deur. Verliefd oh ja zij ook op hem. Totaal overrompeld door zijn stijl, charisma, mooie lange haren waar ze als jonge vrouw over droomde. Dat flamboyante, dat bijzondere met flair, Gevoel van geluk, daarmee ging ze naar bed maar ook angst dat het niet echt was. Kon niet. zo mooi, bijna te perfect. Hij was 5 jaar jonger. ojee. Waarom nu wel en toen ze jonger was niet?
Gedurende die weken maakte ze plannen voor de invulling van hun eerste echte date. Datum geprikt, allebei in quarantaine. De avond, samen stijlvol gekleed gaan, afgestemd op elkaar, qua kleurstijl, Hans zou een pak dragen, Elise had een mooie jurk gekocht en alles wat erbij hoorde. Samen koken, bubbels, champagne. Alles passeerde de revue en was geregeld. Hans stuurde leuke berichtjes, gaf aan dat hij zich zo verheugde
op de date, op hun samenzijn, de romantiek met kaarsen, muziek. Had hij al uitgezocht. Het moest een super mooie geslaagde avond worden. Toch kwam er de kink in de kabel. Elise merkte dat een paar dagen van te voren wat veranderde. Het bellen, appen, facetimen was top maar toch 2 dagen voor de echte ontmoeting was hij druk, ontmoette zijn kinderen, buren en Eline gaf aan dat dat niet de afspraak was. Ze wilde geen risico lopen en gaf aan dat hij zich niet aan de afspraak had gehouden en wilde de date annuleren.
Totaal van streek door zijn matte en veranderde houding kapte ze het telefoongesprek af. Dagen was het stil. Toch zochten ze weer contact. Hans wilde wat uitleggen.
Dus via facetimen werd het contact gelegd. Hans vertelde over zijn scheiding, over zijn leven, als man van de wereld, het flamboyante waarbij vastigheid mbt relaties niets voor hem was. Een rugzak die wel redelijk verwerkt was maar de bindingsangst toch opspeelde als er wat, een vrouw die indruk maakte, op zijn pad kwam. Zoals onze connectie. Hij had vriendinnen, 1 op basis van FWB en sex en een aantal gewoon om wat te gaan eten, drinken, concert. Elise schrok uiteraard. Had wel het idee dat hij vriendinnen bij de vleet kon krijgen, want zo'n man ja wil iedere vrouw. Maar je staat op een datingsite met vermelding, op zoek naar een relatie dan verwachtte Elise toch iets anders. Elise, lieverd ik wil jou echt beter leren kennen, maar jij bent een vrouw die een man niet wil delen. Ik kan je nu niet beloven dat ik het andere los kan of wil laten. Jij wilt mij veranderen denk ik. Niet als persoon maar hoe ik kijk naar relaties.
Elise lieverd, ik wil jou echt met alles want we matchen totaal, maar wil je geen pijn doen. Onze date, echt ik keek en kijk daar zo naar uit maar ik ga je teleurstellen door mijn houding, gedrag. Je bent te goed voor me. Ik wil je geen verdriet doen.
Elise was geraakt door zijn openheid maar besefte ook dat dit dus nooit iets kon worden. Delen nee dat wilde ze niet, 2e viool spelen nooit. Het was voor haar alles of niets. Hans keek haar aan en zag dat ze van streek was. Godverdomme, waarom maak ik alles kapot. Loop altijd maar door alsof er niets aan de hand is en nu kom ik jou tegen, zo anders dan de anderen, zo puur, zo eerlijk zo verdomd lief, mooi en laat het gaan. Elise herstelde zich en zei dat ze graag wilde stoppen met het gesprek en er een ander moment op terug wilde komen. Ze namen afscheid, zo anders dan alle andere keren. Het onderbuikgevoel van Elise was dus toch goed. Tuurlijk waar hadden ze het over. Zo kort, zo pril maar toch beiden zo geraakt. Het verkeerde moment. Joost mag het weten. Once in a life time wordt gezegd. Daar waren ze beiden wel van overtuigd al was er nog niets gebeurd, niet gezoend, niet vastgehouden, helemaal niets. Een paar dagen later iets voor koningsdag zochten ze contact. Hans wilde het graag uitpraten. Natuurlijk wilde Elise dit ook. Afscheid nemen van iets wat niet opgestart kon worden. nog niet bestond eigenlijk. De dag voor Koningsdag kwam Hans eten. 2 flessen prosecco gaf hij Elise en bij binnenkomst kon de intense zoen van verlangen en het vasthouden niet achterwege blijven. Liefdevol hield hij haar vast en zei, eindelijk. Ze lachte naar hem en zei, fijn dat je er bent. Het was heerlijk weer en ze gingen buiten in de tuin zitten. Hij nam haar in zijn armen, zoende haar en zij wat ruik je heerlijk en ging met zijn gezicht in haar haren. Ik vind dit heerlijk met en bij jou dat weet je toch lieverd.? Ontspannend en toch ook wat gespannen omdat het niet was dat wat ze in eerste instantie wilden. Samen heerlijk gegeten en bij de koffie teruggekomen op het eerdere gesprek. Het leven zoals Hans leefde met de vrijheid en blijheid zonder vastigheid met 1 FWB met en paar vriendinnen zonder. Hij wilde genieten van het leven na zijn scheiding en had een totale metamorfose uiterlijk maar ook innerlijk ondergaan. Gigantisch mooie foto's had ze al gezien van hem, Een model zo speciaal. Hij stuurde ze nu per app. Elise luisterde naar zijn verhaal, zijn heerlijke warme stem en keek naar zijn gezicht. Ik wil jou niet kwijt lieverd, maar kan je niet alles geven dat wat je wilt. Wil jou als mijn muze, de belangrijkste. Elise had natuurlijk tijd genomen om over alles na te denken. Zij wilde hem in alles, voor alles, volledig, al wist ze nog niet veel van hem maar zijn karakter, zijn instelling, zijn alles, het flamboyante maar zo bijzondere. Nooit was er iemand geweest die haar zo had geraakt. Toch wist ze ook dat dat leven haar niet dat zou bieden wat ze echt verlangde en nodig had. Delen met iemand anders dat wilde ze niet. Ze stapte op en zei wacht even, ik heb iets voor je.
Hans naam haar op zijn schoot en legde zijn hoofd op haar arm. Hij streelde haar rug en zoende haar handen. Wat heb je mooie zachte handen, mooie nagels. Je huid is zo zacht. Elise keek hem aan en zei, Lieve Hans, speciale man met je heerlijke stem waar ik nu al van hou. ik weet dat jij nog zoekende bent maar toch je uitleg wilde geven aan mij. Ik weet dat je nog veel dingen vanuit je verleden moet verwerken, Ik weet dat je mij wilt maar mij niet kunt geven dat wat ik nodig heb, toch voor een wat langer termijn. En toch zijn wij een supermatch al ben ik 5 jaar ouder. Je hebt mijn hart geraakt. Ik heb jouw hart geraakt. De afgelopen periode hebben we minimaal 6000 apps gestuurd, alles bij elkaar opgeteld meer dan 100 uur facetime gedaan en daarnaast nog veel gebeld. Dus dat zit goed. Geloof me. Dat weet jij en dat weet ik. Veel gedeeld, zoveel overeenkomsten, zo'n speciale band en gevoel. We voelen elkaar feilloos aan en toch. Ik geef je deze armband, want je houdt van kralen en lederen banden als teken van vriendschap, hoop en liefde. In de kleur turquoise. Helderheid. En dit gedicht over ons zodat je weet dat het oke was. Al was het kort maar intens. Hans schrok en pakte Elise steviger vast. Is dit het afscheid lieverd? Elise moest zich vermannen want alles in haar wilde dat hij die nacht zou blijven, maar het had geen toekomst dus voor ONS ging ze niet. Ze namen intens afscheid met de afspraak dat ze contact zouden houden. Het even zouden laten rusten.
Hans verdween in de nacht en Eline sloot de deur. Dagen was het stil en bleef het tot op heden stil. Geen contact was er meer geweest. Zij stuurde hem nog een gedicht van liefde. Zij was door hem geblokkeerd bij Linkdin, bij whats app. Het voelde zo slecht, waardeloos en machteloos. Een paar keer heeft ze nog getracht in contact te komen maar ze heeft het los gelaten, los moeten laten. En toch dat intense gevoel gaat niet over. De blokkering bij whats app is ongedaan gemaakt. Vaak kijkt ze nog naar Whats app, dan is hij online en denkt ze, hoopt ze maar tevergeefs. Doet hij hetzelfde, denkt hij ook aan mij vraagt ze zich af? Zelf heeft ze vaak op het punt gestaan om te schrijven, te willen weten hoe het gaat . Typt ze wat woorden maar verstuurt ze niet. Maar ze durft niet meer. Elise gaat verder en schrijft zich weer in bij een datingsite met zoveel tegenzin. Het valt haar zwaar want geen enkele man kan tippen aan Hans. Die mooie bijzondere man die haar hart heeft geraakt, die ze graag nog zou zien, willen spreken . Toch onverwacht ziet ze hem kortgeleden weer op de site. Ze kijkt naar zijn foto en voelt weer wat er was die eerste keer. Hans, langere haren, met een blik die ze zo herkent, het flamboyante en toch zo bijzondere. iets in haar wil reageren maar nee. Hij is ook op zoek terwijl we het beiden hadden, denkt ze dan. Hoe stom zit een mens in elkaar wat de liefde betreft. Waarom zijn mannen zo moeilijk in de liefde. Maar ze beseft nu ook weer hoe moeilijk liefde te vinden is maar vooral ook om weer opnieuw te beginnen met de wetenschap dat het er was van beide kanten maar niemand het meer oppakt. Uit angst. En soms wilde ze dat iemand een poging voor hen zou doen. Maar nee dat kan niet. Spontaniteit ondanks angst tot afwijzing, zou het moeten zijn. Zo werkt het in liefde. En dan blijft er waarschijnlijk altijd spijt . Waarom niets meer gedaan? Hans niet, Elise niet. zo jammer.
A chance of a lifetime. Dat is de realiteit.
geplaatst door Sanne1 - 2189 keer gelezen
Vorige berichten
Hoe oud moet je zijn?
“Mijn leeftijdsrestrictie staat tussen de 51 en 69 jaar, want leeftijd zegt niets. Iemand van 55 kan al achter de geraniums zitten, terwijl iemand van 68 nog vol in het leven staat.”
“Die laatste vind ik veel interessanter, maar daar kan ik dan niet op reageren…”
De intro en de regel hierboven vormen samen de reactie van een 55-jarige lezeres op mijn vorige blog over de rol die afstand speelt bij het wel of niet beginnen aan een relatie.
Want hoe oud moet je eigenlijk zijn voor de liefde? En hoe oud moet die ander zijn? Op deze datingsite lijkt het antwoord simpel: dat bepaal je zelf met de schuifbalk. Met één muis- of vingerbeweging op het scherm stel je de harde grenzen in. Alsof de klik tussen twee mensen zich laat dwingen door een geboortejaar.
Eenrichtingsverkeer
De lezeres die deze reactie achterliet, liep misschien pardoes tegen de muur van de instellingen van haar potentiële partner op. Waar haar eigen schuifbalk ruim genoeg stond om die vitale man van 68 te zien, had hij de digitale deur aan zijn kant mogelijk iets strakker in het slot gegooid. Eenrichtingsverkeer door een algoritme. Het laat precies zien hoe de schuifbalk, die bedoeld is om te filteren, verandert in een boemerang. En dat roept de vraag op of ‘we’ de neiging hebben om een getal te verwarren met een karakter.
De biologische illusie
Het selecteren op een geboortejaar is een overblijfsel uit de tijd dat we dachten dat de cijfers op de verjaardagskalender onze vitaliteit bepaalden. Vroeger was je met zestig oud. Punt. Dan mocht je gaan zitten wachten op het einde.
Vandaag de dag is die grens vloeibaar. Je hebt vijftigers die mentaal al met de vut zijn en achter de geraniums zitten. Maar het omgekeerde is net zo waar: er lopen zestigers en zeventigers rond die marathons lopen, reizen, ontdekken en een agenda hebben waar een dertiger een burn-out van krijgt. En toch vertrouw je blind op die digitale restrictie.
Het filter als schild
Waarom doe je dat? Waarom richt je de focus zo scherp op de geboortedatum? Misschien is het angst. Angst voor de mismatch, of simpelweg de drang naar grip op je eigen leven. Het filter is je schild. Het beschermt je tegen de chaos van de werkelijkheid. Als je de vijver maar klein genoeg maakt, blijft het overzichtelijk.
Maar met het uitsluiten van het risico, sluit je ook de verrassing buiten. De lezeres van 55 die niet kan reageren op de man van 68 is het slachtoffer van een digitaal systeem dat geen nuance kent. Want op datingsites is de leeftijdgrens vaak een onverbiddelijke uitsmijter: wie één dag over de grens is, komt de club niet in. Hoe goed je van binnen ook danst.
Achter de geraniums
De vraag 'Hoe oud moet je zijn' gaat naar mijn idee helemaal niet over cijfers, maar over de blik in de ogen en het vuur in de ziel. Er is een wezenlijk verschil tussen biologische leeftijd en mentale leeftijd. De geraniums zijn geen bloemen; het is een gemoedstoestand. Het is het moment waarop de nieuwsgierigheid sterft. Het moment waarop iemand besluit dat alles wat de moeite waard was, al achter hem/haar ligt.
Je herkent ze direct: de mensen die alleen nog praten over hun fysieke ongemakken en waarom vroeger alles beter was. Ze hebben de deur naar de wereld op slot gedaan. Aan de andere kant staat de categorie die weigert te capituleren. De man of vrouw tegen de 70 die nog volop durft te dromen; die zich laat verrassen door een nieuw boek, een vreemde stad of een spontane ontmoeting. Die niet vraagt: 'Hoe lang heb ik nog?', maar: 'Wat gaan we vandaag doen?'
De kilometerstand
Dus, hoe oud moet je nu eigenlijk zijn? Misschien moeten we die schuifbalken gewoon met rust laten. Misschien moeten we accepteren dat de liefde zich niet laat vangen in een vooraf ingesteld bereik. Wat zegt een getal nu helemaal over de warmte van een stem, de scherpte van een grap of het vermogen om er simpelweg te zijn?
De uitdaging is simpel, al vraagt het wel wat moed: zet die restrictie aan jouw kant naar beide kanten eens vijf (of toon lef: tien) jaar ruimer dan je comfortzone nu toelaat. Kijk niet naar het bouwjaar, maar naar de kilometerstand en het onderhoud. Je zou zomaar iemand kunnen tegenkomen die nooit geraniums heeft gehad en ook niet van plan is om die in huis te halen. Want uiteindelijk gaat het er niet om hoeveel jaren er in je leven zitten, maar hoeveel leven er in je jaren zit. En dat laat zich niet filteren.
Weer of Geen Weer
Er zijn toch maar weinig dingen zoveel besproken als het weer! In Nederland dan toch.
Toen ik in Jakarta woonde hadden we het zelden over het weer, omdat het daar vrijwel altijd hetzelfde was. Alleen in het regenseizoen mopperde je wat vaker, maar dan heb je ook een reden om te mopperen ook!
Een Nederlandse regenbui is doorgaans kinderspel vergeleken met een tropische stortbui.
Het weer heeft gewoon een grote invloed op de mens. Toen ik in Den Bosch in de kunsthandel van mijn ouders werkte, werd het impact ervan duidelijk. Een kunsthandel is natuurlijk sowieso al niet zo druk bezocht als een supermarkt of Blokker, maar met slecht weer kwam er meestal de hele dag niemand.
En als er al iemand kwam, waren ze meestal niet in een goed humeur. Drijfnat, een paraplu waar nog flink water afliep. Daar moest je als winkelier ook een oplossing voor hebben, want die lekkende regenschermen wil je niet je hele winkel door.
Als de zon scheen, kwamen er veel meer mensen, ook wel meer kijkers, en dan waren mensen veel vrolijker en meer ontspannen.
Heel vroeger had ik een enorme hekel ik had aan regen. Ik moest op de fiets naar school en in het najaar hadden we geregeld pittige buien. Ik had een regencape en dat hielp wel wat, maar de onderkant van je broekspijpen en je schoenen werden alsnog kletsnat.
Ik had echt altijd een snerthumeur als ik door regen moest fietsen. Dan kwam ik ook goed sjaggo thuis.
Ook met daten kan het weer een grote rol spelen. Als het 36C is, is in de auto kruipen om iemand te gaan ontmoeten niet uitnodigend. Oké, bijna iedereen heeft dan wel airco, maar toch.
Ik heb zelf geen airco, althans, die werkt helaas niet, en ik ga met flinke hitte liever niet in mijn zwarte autootje op pad. Dan zou ik een date verplaatsen.
Als het pijpenstelen regent, zit je ook weer. Dat kan je keuze van kleding al flink beïnvloeden. En indien je een stuk moet lopen van parking naar bestemming moet de paraplu voor de dag komen.
Je kunt ook voor een pet of capuchon of iets dergelijks gaan, maar als vrouw vind ik dat niets. Ik wil dan geen nat geregend haar, vreselijk, maar haar wat zo plat zit als wat door een capuchon vind ik ook niet prettig.
En dan heb je nog perikelen met vorst, eventuele gladheid en kou. Dat kan ook je plannen overhoop gooien om af te spreken of beperken wat je samen gaat doen.
Ik ben geen held met autorijden als het glad is. De laatste paar jaar viel me op dat er ook minder gestrooid wordt. Zeker ook iets om rekening mee te houden. Hier in dit achteraf gebied zijn nogal wat smallere ‘boerenweggetjes’ die je met gladheid beter links kunt laten liggen.
Maar er zijn ook nog andere weer-gerelateerde factoren waar je mee van doen kunt krijgen.
Zo had ik een eerste ontmoeting met iemand in juni. Het was prachtig mooi weer, lekker zonnetje. Niet te heet, echt heerlijk.
Vóór de ontmoeting moest ik nog even snel de stad in en daar merkte ik hoe ontzettend druk het was. De winkelassistente vertelde dat er iets te doen was waardoor er heel veel toeristen waren. Zeker gezien het zulk mooi weer was.
Meteen had ik helder dat de ontmoeting op de afgesproken plek niet zou gaan werken. We zouden elkaar treffen bij een restaurant vlakbij mij, maar met die drukte zou het heel lastig worden je auto ergens kwijt te kunnen.
Samen een tafeltje op het terras van het restaurant kon ook nog wel eens problematisch zijn. En een eerste ontmoeting waarbij je beiden noodgedwongen aan een andere tafel moet gaan zitten of met andere vreemde mensen een tafel moet delen, schiet natuurlijk ook niet op.
Hij was al onderweg, dus ik heb hem snel geAppt en mijn adres gegeven. Dat doe ik nooit, maar ja, op dat moment bleef er niet veel anders over.
Als je in een toeristisch gebied woont, kan het weer zo indirect ook een grote rol spelen!
En dan is er nog wind. Als het heel heet is, ben je blij met een briesje. Maar wat als je geregeld van doen hebt met harde wind of heftige stormen?
Daar had ik nooit zo over nagedacht tot ik hier in dit dorp kwam wonen. Toch wel het ergste in die zin van het eiland.
Langs de gehele westkust heb je veel meer met wind en storm van doen dan verderop in het binnenland.
Ook dat kan weer een invloed hebben op daten. Zo was ik ooit in Flevoland bij de man waarmee ik al een tijdje aan het daten was.
Ik moest die avond naar huis, wat een rit inhield langs de gehele westkust. Maar het stormde en er werd zelfs gewaarschuwd niet de weg op te gaan als het niet perse hoefde.
Het was zo heftig dat ik moest blijven slapen. Nou waren wij al wat langer samen, maar dan nog.
Maar als je zoiets meemaakt met een nieuw iemand kan dat toch voor ongemakkelijke situaties zorgen.
We klagen er wel eens over dat mensen niet zo moeten klagen over het weer, maar al met al speelt het toch gewoon een grote rol!
Eindig ik ermee ons allemaal een mooie zomer te wensen met heerlijke temperaturen en veel zon!
Op naar beter
Licht! De muur tegenover mij is wit, met hoge, donkere ramen. Een vrouwenstem noemt mijn naam, en nog een keer. Een slang blaast warme lucht mijn bed in, mijn heup is een bal van vuur. Mijn voet ligt naar buiten, dat mag niet! Dat mag helemaal niet! Ik heb alles al kapot gemaakt, ik krijg geen adem meer, dit is een droom, dit moet wel een droom zijn. De vrouw tilt mijn been op en vraagt of ik het kan ontspannen. Nee, te veel pijn. Er is nog een vrouw; ze praten zacht met elkaar en één van de twee geeft me een prik in mijn buik. Het vuur in mijn heup dooft, de pijn trekt weg. Ik droom niet. Vanaf nu ben ik een wandelaar met een heupprothese. Ik krijg een rood waterijsje. De chirurg komt even langs; hij is blij en tevreden. En als hij dat is, ben ik het ook!
Al met al breng ik veel te veel tijd door in mijn inmiddels veelbesproken eenpersoonsbed. Lange nachten, middagslaapjes. Dat moet anders. Voortaan doe ik mijn middagdutjes op de bank.
Mijn rode stoel is het middelpunt van mijn tijdelijke universum. Zittend op die stoel leg ik mijn been omhoog, deed ik de eerste oefeningen, at ik de door mijn dochters gekookte maaltijden en keek ik tv. ‘Good omens’ met de ene dochter, ‘Bodkin’ met de andere. Ze zijn weer terug naar hun eigen huis, mijn schatten van dochters! En hierbij bedank ik ook mijn zusje hoog in de hemelen: Zij heeft me min of meer gedwongen om mijn verrijdbare en verstelbare tekentafel mee te verhuizen. Hij stond bijna acht jaar lang in de schuur, en nu is hij mijn àlles tafel. Zo af en toe bedienen liefdevolle handen de stofzuiger rond mijn universum, anders zou het een muizenparadijs worden.
Tijdens de nacontrole liet de chirurg me een röntgenfoto zien van zijn werk, de ‘nieuwe heup’. Wat ik zag was een futuristisch ogende constructie à la Picasso. Hij leek op een heup zoals een moderne vibrator op een penis lijkt. Helemaal niet dus.
Gistermiddag heeft de fysiotherapeut me geleerd hoe ik in mijn eentje, op krukken, door de zware voordeur van mijn flat naar buiten kan lopen. Op naar beter!