Overboord
donderdag 29 oktober 2020
Daten met voorheen wildvreemden, brengt ook een soort spanning en nieuwsgierigheid bij mij teweeg. "Zal ie echt zo leuk zijn als hij heeft doen voorkomen? Wat als het niet klikt? Hoe geef ik zo tactvol mogelijk aan tijdens een date dat het volgens mij toch echt niks is of wordt? (ik zie mezelf dan al met mijn dikke kont half uit een wc-raampje hangen om er ongemerkt vandoor te gaan). Wat als het een serie-moordenaar met een zeldzaam slechte smaak in vrouwen blijkt te zijn? Wat als..???Om met name horrorscenario's voor te zijn waarbij drogeren, kofferbakken, ducktape en een sok in de mond een rol spelen, heb ik in het begin van mijn date-carriere vriendinnen betrokken en allerlei codetaal ingevoerd. Tot vrouwenhandel en seriemoorden is het nooit gekomen maar was een date echt niks of voelde echt bizar aan, dan is het wel eens voorgekomen dat ik 'gered' werd door een telefoontje van een vooraf ingeseinde vriendin waardoor ik een goed excuus had om afscheid te nemen. En ja, ik ben mans, of vrouw, genoeg om het zelf te regelen en de date zelf te beeindigen. Maar ik heb het echt herhaaldelijk meegemaakt dat, wanneer ik tijdens een date, aangaf van "Joh, het gaat m niet worden" de man in kwestie vasthoudend bleek of heel claimerig.
Ik moet hierbij denken aan een date met een man die eruit zag als een verlopen schlagerzanger met veel te witte tanden die van geen wijken wilde weten. De date duurde en duurde maar, ik zat me maar vol te proppen met bitterballen terwijl ik naar zijn langdradige monologen zat te luisteren. Op een gegeven moment had ik het helemaal gehad. Ik had verdorie naar mijn favo serie Silent Witness kunnen kijken op televisie! Onder een dekentje! Op mijn heerlijke loungebank! Nee, zit ik hier met een over the hill schlagerzanger met toupet en te witte tanden en ook nog buikpijn van de bitterballen. Ik ben abrupt opgestaan om mijn jas te pakken. Hij legde daarop zijn kleffe zweterige handje met worstenvingers op die van mij. Oooh gruwel! Dat moment! Ik word er nu nog wel eens zwetend en om mijn moeder roepend wakker van. Dat was één van de weinige keren dat ik de neging moest onderdrukken om een date niet met een vork zijn oogbol eruit te prikken. Los van dat stond onze Udo Jurgens erop om mij naar buiten te begeleiden. En het liefst ook nog naar mijn huis, geloof ik. Gewoon aan het dreinen als een klein kind. Ik heb de rekening afgerekend, voordat ie zou gaan zeggen dat ik van m profiteerde, en ben er als een haas vandoor gegaan. En nee, niet via een wc-raampje maar gewoo via de uitgang.
Afgelopen maandag had ik een date met S. met wie ik nu ongeveer een maand contact heb. We hebben elkaar al een paar keer gezien en het voelde oké. Hij stelde voor dat ie voor me zou gaan koken. Eten! In mijn geval altijd goed. Hij had een soort van tweede huis in de vorm van een woonboot. Dus daar zouden wel elkaar zien. Het klonk hoe langer hoe leuker. Een zeemansbesaan leek me altijd al leuk en ik nam me voor om alvast termen als 'bakboord' 'stuurboord' en 'aiaiai kapitein!' uit mijn hoofd te gaan leren. S. pikte me op bij het staion en van daaruit reden we naar zijn euh..idyllisch gelegen woonboot. Ik twijfel nogsl over idyllisch gelegen daar een paar weilenden, een paar koeien en en wat slootjes al snel idyllisch zijn voor mij, stadsmens als ik ben. Ik ben ook zo iemand die, wanneer ik in de trein of auto zit, en koeien in de wei zie, iedereen in de buurt daaran luidruchtig op de hoogte mot brengen. "Kijk dan! Koeien!!!" schreeuw ik dan heel enthousiast. Anyway.
We arriveerden bij een jachthaven en om bij zijn woonboot te komen moesten we nog een tocht afleggen in een klein bootje. Even voor de beeldvorming: ik gekleed in lichte camelkleurige kleding met prachtige kniehoge laarzen met een mooie hak eronder. Het bootje: stond vol met water en zag er niet uit. Chagrijnig wees ik op de werkelijk prachige jachten die lagen aangemeerd en ik vroe of we die niet konden lenen. "Is maar een klein stukje, mop! Kom!" zei ie. Nog chagrijniger vroeg ik of ik soms ook nog moest roeien of paddelen. Hij wees op de buitenboord motor. Oke dan maar. Hij sprong alvast in het bootje en stak galant zijn hand uit om mijn van de wal in de sloo,,euh ik bedoel, in het bootje te helpen.
Lekker dan. Ik ben vrij lomp en heb ook geen ruimtelijk inzicht. Ruimtelijk inzicht als in; wat is de precieze afstand om met hakken aan vanaf hoger gelegen gebied de overstap naar lager gelegen bootje te maken. Zonder op mijn muil te gaan, natuurlijk. Vraag me niet hoe, maar ik belandde met een ijselijke gil en een nog ijselijker sprong in het bootje dat gevaarlijk naar één kant helde. Ooh my God, zie je. Dat heb je er nou van als je de laatste maanden elke ochtend met muffins en appeltaart ontbijt. Dat gaat zich wreken qua gewicht waardoor de boot natuurlijk naar één kant overhelde. Ik ging onwennig zitten en S. zette de motor aan en racede het donkere water op. Ja, ik zeg racen. Iets anders kan ik er niet van maken. Met bijna satanisch genoegen nam hij de bochten heel scherp en moest daarbij keihard lachen om mijn gegil en gevloek. ik donderde bijna van het bankje en had het idee dat ik mezelf in een kermisattractie bevond.
Oh my God..het ergte moest nog komen. Plots viel de motor stil! "En nu?!! En nu??!"gilde ik terwijl het bootje ronddobberde. Ik zag mezelf al aangespoeld worden op een onbewoond eiland, uitgeput en rooksignalen makend. Maar wel gekleed natuurlijk in een beeldig rokje van palmbladeren en twee kokosnotendoppen. En los van dat.wat zou ik afvallen daar! Want ja, op zo'n eiland groeiden natuurlijk geen tompoucen, milkarepen, Lay's chips en poffertjes. S. verpestte mijn vooruitzicht van een prachtig slank lichaam natuurlijk weer door de motor bij te vullen waarop we weer verder konden. Ik was dolblij toen we voet op vaste bodem zetten.
Hoe S. en ik hier verder in staan en hoe het zich verder gaat ontwikkelen, zou ik niet weten. Sommigen zouden S. een scharrel noemen. Mwah, dat vind iik zo'n rotwoord. Ik heb het dan liever over vrije uitloop-vriendje. In ieder geval hebben de woonboot en vrije uitloop-vriendje potentie. Maar ja, dat zeiden ze van The Titanic ook.
geplaatst door Nona_ - 2639 keer gelezen
Vorige berichten
Privacy, overal ingewikkeld!
Ik woon in een benedenwoning, bijna op de hoek van de straat. Op die hoek woont mijn buurvrouw. Samen delen we al 12 jaar de patio. Omdat zij behoefte heeft aan nog meer privacy overweegt zij tussen haar (een derde) deel van de patio en mijn deel een niet zo hoge schutting te plaatsen.
Onze gezamenlijke privacy wordt volgend jaar voor de derde keer verstoord door werkzaamheden aan het dak en de “blinde” muur van mijn achterburen die tegelijk ook de buren zijn aan de zijkant van mijn buurvrouw. Mede omdat die klus twee jaar eerder niet goed uitgevoerd is zullen buuf en ik voorjaar 2027 opnieuw naar schatting 4 á 5 weken verblijd worden door een steger op onze patio en met name ook op de border. Het is raar, maar op grond van het zogenaamde ladderrecht is men verplicht dit toe te laten, wettelijk zit er geen vergoeding en in principe zelfs geen termijn aan vast. Alleen aantoonbare schade moet vergoed worden. Het plan van plaatsing van de steigerdelen zorgt al voor onrust, mijn buurvrouw wil niet dat dit opnieuw door haar door haar te ontruimen “achterom” geschiedt en ik wil het ook niet zien gebeuren door mijn woning! Onlangs werd mijn privacy verstoord door werkzaamheden aan de gevel van mijn bovenburen, in plaats van een ladder stond er een steiger pal voor mijn voordeur, zodat ik gevangene in mijn eigen woning was. Gelukkig duurde dit maar een paar uur, maar toch..
De behoefte aan een stukje privé is heel essentieel. Als door wat dan ook daar inbreuk op wordt gemaakt veroorzaakt dat irritaties, boosheid en zelfs verwijdering tussen mensen, waar eerst sprake was van een goede verstandhouding. Als er, zoals in het door mij aangehaalde voorbeeld sprake is van de belangen van drie partijen (noodzakelijke werkzaamheden, inbreuk op privacy en kans op schade en naschade) wordt het vervelend.
De verhouding tussen buren is in wezen een relatievorm. In elke relatie waarin twee mensen genegenheid voor elkaar voelen en met elkaar woonruimte delen of elkaar als latje regelmatig zien blijft privacy onontbeerlijk.
Pakweg 50 jaar geleden werd de behoefte aan bescherming van de persoonlijke levenssfeer anders ingevuld. Grote zonneschermen in de tuin, de gordijnen gingen in sommige straten dicht. Ook waren er afspraken over wat je wel en wat je niet deelde met familie en kennissen. Die afspraken zijn er tegenwoordig vaak stilzwijgend ook nog wel, maar door de ontwikkelingen in de digitale wereld kunnen ze moeilijk nagekomen worden. Wie op Facebook of een andere community actief is weet dat er meer over hem of haar bekend is dan je kunt vermoeden.
Vaak gaat het onschuldige gegevens, een leuke foto waar niemand aanstoot aan neemt of een bericht over een positieve gebeurtenis, zoals de geboorte van een kleinkind.
Helaas worden op FB en die andere sites ook zaken gedeeld, die je liever niet openbaar wilt hebben. Het is moeilijk om een grens te bepalen van wat wel en wat niet acceptabel is. Soms worden mensen teruggefloten als er zaken gedeeld worden, die niet door de beugel kunnen.
Ook op een datingsite is een stuk privacy van belang. Het gebruik van nicknames voorkomt veel narigheid. Soms gaat er iets mis, en dan moet een beheerder van de site ingrijpen.
Ik wens iedereen veel wijsheid in het omgaan met alles, dat min of meer vertrouwelijk ter kennis is gekomen.
Vertrouwen
Gloednieuwe letters zijn dit - en zijn ze niet prachtig? Getypt op een spiksplinternieuw toetsenbord met toetsen die bij elke aanslag een klein geluidje maken, een blijmakend klein geluidje dat me aan een typemachine doet denken. Je weet wel, zo’n apparaat waarmee je de letters, zonder printer, direct op het papier drukt. Zo’n apparaat waarbij elke letter aan een apart stangetje zit, waardoor we nu nog steeds opgescheept zitten met een qwerty-toetsenbord. Het scherm is helder. Hm, veel te helder eigenlijk, dat kan wel wat minder. En met zo’n groot scherm kunnen de letters ook wel wat kleiner. Daar merk jij als lezer niets van. Ik als schrijver merk dat wel, ik moet dan opnieuw leren inschatten hoe lang mijn blog is - wat vergeleken bij het kiezen, bestellen, ophalen en installeren van een nieuw chromebook uiteraard een peulenschil is.
Achteraf was besluiten dat mijn bijna tien jaar oude makker nu echt vervangen moest worden het meeste werk. Werk van jaren. Geen updates meer? Ik hoef geen updates, dit ding doet het zonder updates goed genoeg. Nou ja, YouTube reageert wat langzaam maar ik heb immers alle tijd? En geldzaken regel ik allang via mijn wel geüpdate, dus veilige smartphone. Uiteindelijk was het één toets. Eén toets die mijn schrijfwerk telkens weer dermate irritant onderbrak, dat het nut van zo lang mogelijk met een al wat ouder apparaat werken mij plotseling ontging: Het was de shift- toets. Die hield zich niet aan de afspraak. Steeds wanneer ik hem gebruikte, voegde hij ook een teken toe, een ) of een #. Zeg nou zelf, zo kan een mens toch niet schrijven? En jawel, hij had beslist gerepareerd kunnen worden, die toets. Maar mijn vertrouwen in het apparaat was weg. Vertrouwen verdwijnt te paard en komt te voet terug. Of nooit. Gewoon zoals dat bij mensen soms ook gaat.
Al met al vind ik het de hoogste tijd worden dat ik minder type en meer praat; dat ik mij minder met mensen van letters en plaatjes bezighoud en meer met mensen van vlees en bloed. Kortom, ik wil weer serieus aan de wandel - en wat mij betreft is het al zover. Dacht ik op een mooie dag. Ik liep dus een ommetje Cronesteyn in mijn normale tempo - voor zover dat ‘normale tempo’ na een jaar nog in mijn spiergeheugen zit. De fysiotherapeut keek me effen aan, toen ik dat vertelde. Wat geen goed teken is. Hij vraagt applaus van de hele sportzaal wanneer ik mijn evenwichtsoefeningen doe, en hij noemde me laatst ‘wondergirl’ omdat ik al best veel kracht kan zetten met die tien weken oude nieuwe titanium heup. Hij vroeg of ik napijn had gehad van dat snelle ommetje. Ja dus. Als ik iets geleerd heb in mijn leven, dan is het dat ik beter wél kan uitkomen voor fysieke pijn. Met mentale pijn is dat nog lastig, maar wees gerust, ik boek vooruitgang. Ik kreeg dus een preek van de man met de effen ogen: Nog niet op snelheid gaan trainen, wel op afstand. Beter twee rustig gelopen ommetjes dan één snel ommetje. Ik knikte gehoorzaam. Hij is de ervaren man - en omdat hij zijn ervaring inzet voor mijn welzijn en ik hem vertrouw, zal ik naar hem luisteren. Wel heb ik mezelf beloond met nieuwe schoenen. Hardloopschoenen in een spetterend zwart-wit design, uitgezocht op de enigszins ronde zool. Ze lopen heerlijk, deze nieuwe schoenen. Maar er al wandelend snelheid mee maken is onmogelijk. Dat worden dus twee ommetjes Cronesteyn, ontspannen tempo, met halverwege een limonade stop op een bankje. Loop je mee?
De eerstse keer
Disclaimer (speciaal, voor RodeJas). Omdat ik weinig ervaring heb met daten is het volgende vooral gebaseerd op wat ik erover heb gelezen en gehoord, gekleurd door eigen opvattingen. Toch vond ik het wel een goed idee om te delen, ook omdat ik dit weekend toch niks beters heb te doen.
Seks is voor 50-plussers geen ontdekkingsreis meer zoals het eens is geweest. Toch kan het beslist nog wel een dingetje zijn. Bijvoorbeeld omdat het al een tijdje geleden is en daardoor er enige onzekerheid is ontstaan. Of ik daarover wel kan meepraten? Afijn, laten we maar snel verder gaan. De eerste keer met elkaar slapen als 50-plusser kan ook voor beide partners een heel andere betekenis hebben en dat is iets wat van groot belang is indien je op zoek bent naar een relatie voor langere tijd.
Er zijn geen regels wanneer de eerste keer aan de orde is. Voor het ene stel kan dat meteen na de eerste date gebeuren, voor een ander stel wellicht pas na 6 maanden of is het zelfs iets wat geen deel uit hoeft te maken van een relatie. Beide partners moeten het erover eens zijn en dat klinkt als een dooddoener. Ook op latere leeftijd kan een van beide echter toegeven aan wat wordt gevoeld als een dringende wens van de ander en uit angst dat anders de relatie zal worden beëindigd. Juist dat zou toch wel eens het gevolg kunnen zijn, als het ‘afgedwongen’ voelt.
De opvattingen over de eerste keer kunnen heel verschillend zijn:
Het is een voordeel van daten om wat tijd plezierig samen door te brengen zonder extra betekenis.
Het is een test om te zien of het ook op dat vlak klikt want het zou een belangrijk onderdeel kunnen worden van een langdurige relatie
Het is de bevestiging van het feit dat er een relatie is ontstaan of zelfs het startpunt van een ‘echte’ relatie.
Het is daarom van belang dat er vooraf eerlijk over gesproken wordt hoe beide partners tegen die eerste keer aankijken. Het voorkomt dat indien er toch geen relatie tot stand komt, een van beide zich ‘gebruikt’ zal voelen en bij volgende dates het wellicht echt een item wordt. Denken dat ‘het’ wel spontaan gebeurt als beiden er aan toe zijn, is bijna net zo onwaarschijnlijk als liefde op het eerste gezicht.
Als beiden dan toe zijn aan de eerste keer, wat kan je dan nog doen om daar een succes van te maken?
Kies een lokatie waar beiden zich op het gemak kunnen voelen. Eén hotelkamer is wellicht een betere keuze dan thuis bij een van de partners
Neem de spullen mee die je nodig denkt te hebben, zoals je tandenborstel, maar ook gewoon die nachtkleding waarin je lekker slaapt.
Durf te vertellen wat je wilt en waar voor jou grenzen liggen. Ook ouderen hebben nog wel eens de neiging te overdrijven omdat ze denken dat het anders geen goede indruk maakt.
Maak je geen zorgen over de morning after. Niemand ziet er op het best uit na een nacht slapen.
En natuurlijk wist iedereen dit al…