terug

Een spoor van spullen

maandag 9 november 2020

Volop zon, buiten. En ook binnen, zodat ik de halve tafel rond moest met m´n laptop om schaduw op mijn scherm te houden. Zonder schaduw werkt het niet. Zoals de mens het beste schijnt te gedijen in de schaduw van zijn kleine tegenslagen.

Al met al ligt mijn tafel vol papieren sinterklaas-plannen (toch maar) en staat mijn agenda vol doorgestreepte afspraken. Allemaal wandel-afspraken - wat opmerkelijk is, want ik ben immers van een groot Fries dorp naar de stad verhuisd. Naar een stad met een zeer rijk aanbod van kunst en cultuur nog wel. Precies wat ik graag wilde, toch? Ben ik veranderd door corona? Ik denk het niet, al dwingt corona inderdaad verandering af. Geen verandering van mijn wezen als stadsmens, wel verandering van mijn leven als stadsmens. Maar het zijn vooral de stadse musea die ik mis, en het koor. Over de stadse theatervoorstellingen, de filmhuisfilms en de concerten heb ik tot nu toe slechts met belangstelling gelezen - met als blije uitzondering de Leidse Hofjesconcerten. Waarvan ik trouwens ook een wandeldag heb gemaakt. Ik blijk van alle mogelijkheden die deze stad biedt, vooral het dichtstbijzijnde station te gebruiken: Ik stap daar op de trein om elders te gaan wandelen.

Een pleintje in een oud Utrechts stadje. Wij, mijn wandelgenoot en ik, zitten op een bankje boterhammen te eten. Zij op de ene punt van het bankje, ik op de andere punt - of andersom natuurlijk. We praten wat met een toerfietser die naast ons bankje boodschappen in zijn waterdichte fietstassen stopt, wijzen hem bezorgd op zijn bijna lege waterfles - en voor ons op de keitjes ligt een onderbroek. Kletsnat, modderig. Hij ligt er al even, zo te zien. Een mens weet nooit in welk verhaal hij meespeelt nietwaar, en wij namen voor het gemak maar aan dat het een onschuldig verhaal was, geen politieroman. Dat iemand zijn onderbroek per ongeluk op die keitjes had laten liggen. Dat kan toch? Ik zal maar eens opbiechten wat ik allemaal per ongeluk heb laten liggen het afgelopen half jaar - en dan moet het handschoenen-seizoen nog beginnen:

Een hoed met een brede rand, in de hal van het gemeentehuis van Den Haag. Laten vallen terwijl ik mijn vest uitdeed en onmiddellijk van de aardbodem verdwenen.
Een linnen zakje met drie mondkapjes, twee weggooi en één dure stoffen, in de berm voor een café restaurant in Vlist. Even naast mij neergelegd om mijn tas weer netjes in te pakken na een wandeling en weggelopen zonder achterom te kijken.
Een overzet zonnebril, op het weggetje tussen de twee Penken-Bahnen naar Mayrhofen. Even afgezet om m´n smartphone te checken op appjes van dochterlief, die met de Bahn naar beneden zou komen terwijl ik was gaan lopen.
Een zitmatje, op een metalen ornament in de hal van station Den Bosch. Gewoon opgestaan en weggelopen zonder achterom te kijken.
Mijn huissleutels, op een paadje langs het Vlietkanaal. Uit mijn jaszak gegleden doordat ik de rits niet had dichtgetrokken, en gelukkig achter mij opgeraapt door mijn dochter.
Een tijdelijk zitmatje (een stuk verpakkingsplastic), op een bankje aan de oever van de Linge. Alweer opgestaan en weggelopen zonder achterom te kijken.
Een ui, op de loopband van een supermarkt. Of, beter: Wat ik hier heb laten liggen is de kans om met vier uien thuis te komen. De mevrouw voor mij scheurde haar netje met kleine uien open en had ze bij elkaar geraapt toen uit mijn papieren zak een ui kwam rollen. Een grote ui. De mevrouw pakte hem verrast op en liep weg zonder achterom te kijken.

Een spoor van spullen en een kans, allemaal laten liggen. Laat dit dan maar de schaduw van mijn kleine tegenslagen zijn waarin ik goed kan gedijen.

geplaatst door RodeJas - 4057 keer gelezen