Een spoor van spullen
maandag 9 november 2020
Volop zon, buiten. En ook binnen, zodat ik de halve tafel rond moest met m´n laptop om schaduw op mijn scherm te houden. Zonder schaduw werkt het niet. Zoals de mens het beste schijnt te gedijen in de schaduw van zijn kleine tegenslagen.
Al met al ligt mijn tafel vol papieren sinterklaas-plannen (toch maar) en staat mijn agenda vol doorgestreepte afspraken. Allemaal wandel-afspraken - wat opmerkelijk is, want ik ben immers van een groot Fries dorp naar de stad verhuisd. Naar een stad met een zeer rijk aanbod van kunst en cultuur nog wel. Precies wat ik graag wilde, toch? Ben ik veranderd door corona? Ik denk het niet, al dwingt corona inderdaad verandering af. Geen verandering van mijn wezen als stadsmens, wel verandering van mijn leven als stadsmens. Maar het zijn vooral de stadse musea die ik mis, en het koor. Over de stadse theatervoorstellingen, de filmhuisfilms en de concerten heb ik tot nu toe slechts met belangstelling gelezen - met als blije uitzondering de Leidse Hofjesconcerten. Waarvan ik trouwens ook een wandeldag heb gemaakt. Ik blijk van alle mogelijkheden die deze stad biedt, vooral het dichtstbijzijnde station te gebruiken: Ik stap daar op de trein om elders te gaan wandelen.
Een pleintje in een oud Utrechts stadje. Wij, mijn wandelgenoot en ik, zitten op een bankje boterhammen te eten. Zij op de ene punt van het bankje, ik op de andere punt - of andersom natuurlijk. We praten wat met een toerfietser die naast ons bankje boodschappen in zijn waterdichte fietstassen stopt, wijzen hem bezorgd op zijn bijna lege waterfles - en voor ons op de keitjes ligt een onderbroek. Kletsnat, modderig. Hij ligt er al even, zo te zien. Een mens weet nooit in welk verhaal hij meespeelt nietwaar, en wij namen voor het gemak maar aan dat het een onschuldig verhaal was, geen politieroman. Dat iemand zijn onderbroek per ongeluk op die keitjes had laten liggen. Dat kan toch? Ik zal maar eens opbiechten wat ik allemaal per ongeluk heb laten liggen het afgelopen half jaar - en dan moet het handschoenen-seizoen nog beginnen:
Een hoed met een brede rand, in de hal van het gemeentehuis van Den Haag. Laten vallen terwijl ik mijn vest uitdeed en onmiddellijk van de aardbodem verdwenen.
Een linnen zakje met drie mondkapjes, twee weggooi en één dure stoffen, in de berm voor een café restaurant in Vlist. Even naast mij neergelegd om mijn tas weer netjes in te pakken na een wandeling en weggelopen zonder achterom te kijken.
Een overzet zonnebril, op het weggetje tussen de twee Penken-Bahnen naar Mayrhofen. Even afgezet om m´n smartphone te checken op appjes van dochterlief, die met de Bahn naar beneden zou komen terwijl ik was gaan lopen.
Een zitmatje, op een metalen ornament in de hal van station Den Bosch. Gewoon opgestaan en weggelopen zonder achterom te kijken.
Mijn huissleutels, op een paadje langs het Vlietkanaal. Uit mijn jaszak gegleden doordat ik de rits niet had dichtgetrokken, en gelukkig achter mij opgeraapt door mijn dochter.
Een tijdelijk zitmatje (een stuk verpakkingsplastic), op een bankje aan de oever van de Linge. Alweer opgestaan en weggelopen zonder achterom te kijken.
Een ui, op de loopband van een supermarkt. Of, beter: Wat ik hier heb laten liggen is de kans om met vier uien thuis te komen. De mevrouw voor mij scheurde haar netje met kleine uien open en had ze bij elkaar geraapt toen uit mijn papieren zak een ui kwam rollen. Een grote ui. De mevrouw pakte hem verrast op en liep weg zonder achterom te kijken.
Een spoor van spullen en een kans, allemaal laten liggen. Laat dit dan maar de schaduw van mijn kleine tegenslagen zijn waarin ik goed kan gedijen.
geplaatst door RodeJas - 3843 keer gelezen
Vorige berichten
Single Story: de Bourgondiër
"Je moet het leven proeven. Letterlijk. Dat is het punt. Ik zie de profielen van die vrouwen en denk: waar is de smaak? Alles is zo mager. 'Wandelen', 'diepgaande gesprekken', 'persoonlijke groei'. Prima, maar wat en wanneer eten we?”
“Wandelen doe je voor de eetlust. Een diepgaand gesprek voer je met een glas wijn dat zelf diepgang heeft. Persoonlijke groei is ontdekken dat je een kaas waardeert die je vijf jaar geleden nog te heftig vond. Zo simpel is het."
"Ze zeggen dat ik 'moeilijke onderwerpen vermijd'. Onzin. Ik heb het met alle liefde over de vraag of je een saus moet monteren met koude boter of dat je olijfolie kunt gebruiken. Dát is een moeilijk onderwerp waar mensen serieus ruzie over kunnen krijgen. Maar dan is het een productieve ruzie. Uiteindelijk proef je de saus en is het goed. Of niet, en dan maak je hem de volgende keer beter."
"Maar nee, ze willen het hebben over 'oude pijn'. Wat moet ik daarmee? Oude pijn is als wijn die over het hoogtepunt heen is. Azijn. Die moet je niet analyseren, die spoel je door de gootsteen en je trekt een nieuwe fles open. Er zijn nog zoveel goede flessen; waarom zou je jezelf focussen op die ene fles die zuur is geworden? Dat snap ik dus niet."
"Het is hetzelfde met 'je gevoelens tonen'. Dat snap ik ook al niet. Als ik iets proef, toon ik mijn gevoelens. 'Jammer, net te veel peper.’ ‘Mooi, precies op temperatuur.’ ‘Ik mis toch echt de tijm.' Dat zijn eerlijke reacties. Wat moet ik anders zeggen? Dat de coquille me herinnert aan een verloren jeugdliefde? Dan smaakt ‘ie toch minder? De herinnering aan de perfecte bereiding is het gevoel dat je wilt vasthouden. De rest leidt alleen maar af."
"Laatst schreef een vrouw: 'Ik zoek een man die niet bang is voor tranen.' Waarom zou ik bang zijn voor tranen? Tranen zijn zout. Soms nodig om de smaak op te halen. Maar als een gerecht alleen naar zout smaakt, is de balans zoek. Oneetbaar. Je hebt ook zoet, zuur en bitter nodig. Alleen maar zout? Dan vraag ik liever om de rekening."
"Ik had pas een date. Gezellige dame; we bestellen een plateau fruits de mer. Geweldig! Oesters, kreeft, alles erop en eraan. Ik geniet. En ineens, tussen twee oesters door, vraagt ze: 'Maar wie ben jij als je dit allemaal niet hebt?' Ik wist niet wat ik moest zeggen. Dat is net of je vraagt: 'Wie is een schilder zonder verf?' Ik ben de man die het genieten waardeert. Die dit allemaal op tafel zet. Dat is toch wie ik ben?"
"Een kennis vroeg me: 'Heb je eigenlijk een vaste openingszin als je een eerste bericht stuurt op die datingsite waar je jezelf op de kaart zet?'"
"Zeker. ‘Jouw profiel leest als een goed menu. Maar hoe zit het met de wijn? Zullen we die samen kiezen?'"
Deze Single Story is fictief. Het verhaal is 'opgetekend' in Grand Café 'De Nieuwe Kans', dat alleen op digitaal papier bestaat. Dat het allemaal verdacht veel op de werkelijkheid lijkt, is puur toeval. Maar misschien ook niet...
Taal spreekt
Optocht en intocht
Docent? Wat is het verschil tussen een optocht en een intocht? Ik heb een oefentekst voorbereid over carnaval. Ik leg uit, dat een optocht een lange rij is met mensen, of met versierde wagens vergezeld van muziek die achter elkaar aanlopen/rijden. En dat een intocht een verwelkoming is, bijvoorbeeld van Sinterklaas. En is het dan in de tocht of op de tocht? Ik leg uit: “Je loopt in de tocht en je zit op de tocht!” Docent? Maar het tocht hier niet! Mijn cursiste kijkt rond en zegt: geen wind hier. Ze had, naar mijn idee, het ‘op de tocht zitten’, begrepen. Echter niet voordat ze ondertussen Chat GPT had geraadpleegd. Kan ik zeggen: ik tocht? Nou, nee. Je kunt wel zeggen: het tocht. Ik vertel: tochten is een (bijzonder) zwak werkwoord en tevens een zelfstandig naamwoord. Ooh! Ze denkt na: “De tocht met Carnaval!” Klopt, dat is een mooie zin. Dan leest ze verder van wat ze had opgezocht: “En als er een raam openstaat, dan zit ik op de tocht”. “Maar het tocht hier niet”. Goede zinnen Docent?
Inmiddels hebben we het onderwerp Carnaval en de overhandiging van de sleutel door de Burgemeester aan Prins Carnaval afgesloten. Mijn cursisten maken veel gebruik van de vertaalopties op de telefoon. Soms handig, maar er zijn nu eenmaal gezegdes en uitdrukkingen, welke in hun taal anders, of niet bekend zijn. En dat kan wel eens tot hilarische situaties leiden. Of, in de meeste gevallen, verkeerd vertaald, of uitgelegd in hun eigen taal.
Tochtig
We zitten tussen de rijen boeken in een wat rustig deel van de Bibliotheek. Geregeld komen bezoekers langs onze tafel om een boek uit te zoeken. Zo ook deze vrijdagmorgen een wat oudere Heer in gezelschap van zijn vrouw. Klaarblijkelijk hadden ze een deel van ons gesprek gevolgd. Even breed lachend naar zijn vrouw waarna hij naar ons toekomt en grijnzend opmerkt: En een koe is tochtig! Niet begrijpend kijkt de cursiste mij aan. Waarop ze voorleest: “Het is in de gang tochtig”. Heeft die koe het koud dan? Ik moet ook lachen, en bedenk mij ondertussen hoe leg ik dit uit. Maar afijn, ik hoef alleen maar verder te verduidelijken wat Chat GPT heeft aangedragen. Ze is slim genoeg om te begrijpen, dat sommige vrouwelijke dieren tochtig zijn en de mens vruchtbaar en het beiden eigenlijk hetzelfde betekent. De les die over carnaval begonnen is eindigt in praten over tochtig zijn, vruchtbaar zijn de cyclus en zwangerschap.
Waar het praten over een tochtige gang en een tochtige koe al niet toe kan leiden. Taal blijft interessant. Maar om een andere taal te leren, maar vooral te begrijpen…!
Liefs,
Monique
Liefde & t Vuurpaardjaar
Vandaag de 17e februari begint het Chinese Jaar van het Vuurpaard.
Dit brengt een vurige energie met zich mee, wat voor velen een verademing kan zijn na het Slang jaar 2025. Waar dat ging om loslaten wat je niet meer diende, brengt het Vuurpaard uitbundigheid, passie, behoefte aan galopperen.
Het Paard staat voor dingen als kracht, moed, trouw, snelheid, onafhankelijkheid. Met het element Vuur erbij, worden al die dingen nog versterkt!
En ja, dit kan ook een heel tof effect hebben op je liefdesleven.
Vandaag de 17e galoppeert het paard binnen wat je aanspoort om het leven tegemoet te treden met passie en moed. Plezier en genieten is binnen handbereik, precies als de lente ook voor de deur staat, wat meestal eenzelfde soort energie en gevoel met zich meebrengt.
Terugkijkend naar voorgaande Paardjaren, zie je bepaalde tendensen op gebied van daten. In het laatste Vuurpaardjaar, 1966, was dat bijvoorbeeld de pil en de vrijheid die dat met zich meebracht voor vrouwen. Het had een enorme verandering op gebied van daten en relatie tot gevolg.
Een ander jaar, 2014, was Tinder je van het. Veel mensen ontmoeten daarmee hun geliefde.
Terugkijken kan inzicht geven, maar dat houdt ik kort omdat het blog anders te lang wordt. Maar globaal gezien hebben Paardjaren altijd van doen met (meer) onafhankelijkheid, vooral ook voor vrouwen!
Anno nu is het nieuwtje van online daten en eindeloos swipen af. Dat merk je toch steeds meer aan mensen en sommigen benoemen het ook.
Het is een beetje half geïnteresseerd, half niet-geïnteresseerd swipen of rond kijken op dating sites om dan weer verder te gaan met wat je wel echt leuk vindt.
De rek is er een beetje uit. Het is makkelijk, altijd beschikbaar, net zoals er altijd water uit de kraan komt. Maar loop je daar nog warm voor? Niet echt. Pas als er geen water meer is, besef je ineens hoe bijzonder dat eigenlijk is.
Door de overdaad en gemak, het maar niet willen lukken, hebben velen de moed verloren. Meer mensen dan ooit tevoren voelen zich alleen of geisoleerd. Terwijl we elke dag online hangen, op social media én dating sites.
In dit Vuurpaardjaar kan er echter wel eens een flinke verschuiving en verandering komen, zoals in voorgaande Paardjaren ook het geval was.
Gezien de aard van het Vuurpaard beestje, is de energie zeker behulpzaam om weer real-life connecties te maken. Uit je luie stoel te komen, je telefoon weg te leggen of je laptop dicht te klappen en erop uit te gaan, mensen te ontmoeten, dingen te doen. Actie en ondernemen!
Authentiek zijn en mooie verbindingen maken. Dat hoort bij het Vuurpaard.
Waar mensen via online daten steeds vaker aan het lijntje gehouden worden, of in halfslachtige relaties terecht komen, niet weten waar ze staan, dan kan dat dit jaar sterk veranderen!
Het Vuurpaard verdraagt namelijk geen dubbelzinnigheid. Het hunkert naar duidelijkheid en verlangt naar daadkrachtig handelen.
Paard doet ook niet aan nep, tolereert ook geen onbetrouwbaar en vreemd gedrag.
Dat staat dus haaks op hoe het er de laatste jaren vaak aan toe is gegaan!
Het verhoogt ook de kans dat mensen hun intenties eerlijk en helder gaan uitspreken.
Hoe mooi zou dat zijn?!
Het maakt niet uit welk Chinees teken je zelf bent, het is dit jaar de tijd om er meer op uit te gaan, vernieuwing in je leven te brengen, weloverwogen risico’s te nemen en je intenties uit te spreken.
Voor de zekerheid wil ik wel eraan toevoegen dat niets van dit alles geforceerd is in Paardenergie.
Ik ben zelf Vuurpaard, jawel! De onderliggende energie is nooit geforceerd, maar komt van enthousiasme, vreugde, levenslust. Zin hebben in. Een “hell yes!!” tegen het leven.
In Azië was/is men bang om in een Vuurpaardjaar een dochter te krijgen. In die jaren werden er veel abortussen gepleegd.
Zo’n meisje zou met alles “te” zijn met alles, goed of slecht. Wat als “slecht” gezien wordt, hangt natuurlijk af van de cultuur. Denk aan te onafhankelijk, niet onderdanig en gehoorzaam enz. Een man vinden die zo’n vrouw wilde huwen, zal niet makkelijk geweest zijn.
Wat wel belangrijk kan gaan zijn dit jaar, is om goed gegrond te blijven. De passie en enthousiasme van het Paard gecombineerd met het element Vuur kan je ook teveel activeren.
Dan loop je het risico dat je over je eigen grenzen gaat en jezelf uitput. Het is zeker ook zaak om én je voetjes stevig op de grond te houden én voldoende rust momenten in te lassen.
Dit geldt zeker ook bij het nemen van beslissingen. In het algemeen maar zeker ook in liefde. Over-voorzichtig zijn is niet handig, maar jezelf over-enthousiast in een nieuw avontuur gooien is dat ook niet.
Buiten dat, laat je lekker dragen en gedijen op die heerlijke energie van dit Vuurpaardjaar!
En mocht je die fijne partner niet vinden, dan heb je in ieder geval genoten en –als het goed is- een hoop toegevoegde waarde in je leven gecreëerd.
Hoe het ook zij, het is geen jaar om in je luie stoel te blijven swipen en Netflixen. Geen jaar om in dezelfde oude vertrouwde routine te blijven hangen.
Klim op je Paard en galoppeer er lustig op los!
The World is your oyster!
(wel grappig dat ik nu net een schilderij met een paard aan het schilderen ben!)