terug

Terwijl de kat slaapt

zondag 6 december 2020

Gisteren is Sint Nicolaas stilletjes mijn huis voorbij gereden. Of zou hij hebben aangebeld? Ik was niet thuis, mijn waarde Sint. Ik was aan de wandel, ik was mijn schoenen aan het verslijten op de landweggetjes tussen Wolfheze en Lunteren. Heb ik minder kleding nodig naarmate ik ouder word, minder ruimte en minder eten, ik verslijt juist meer schoenen. Kan ik nog nieuwe schoenen vragen voor in mijn schoen? Wat kon ik Sinterklaas sowieso vragen nu zijn bestaansrecht vervaagt, nu hij een alleenstaande oudere man dreigt te worden? Hoho, Santa Claus redt het ook in z´n eentje, en de Bever Cadeaugids weet raad: 'Voor de huismus. Voor de sporter. Voor de gadget-fan. Voor de (buiten) chef. Voor de klimaat-strijder. Voor wie alles al heeft cadeaukaart'. Voor wie alles al heeft? Wat zou zo iemand dan moeten kopen van zijn cadeaukaart? Ik zou daar als Bever trouwens ook streepjes tussen zetten: Voor-wie-alles-al-heeft-cadeaukaart. Ter geruststelling: Jaren geleden heb ik in een sinterklaasgedicht over het edele spel boardscript mijn 'streepjes-wens' een 'typisch geval van hyper-correctie' genoemd…

Vandaag houd ik de kat gezelschap, maar de kat merkt het niet. Hij ligt te slapen. Heeft hij minder eten nodig naarmate hij ouder wordt, hij vergt meer aandacht, zelfs in zijn slaap. En ook al bezie ik het verschijnsel dieren in huis met afschuw, ik pas graag op hem. Vroeger (en dan echt vroeger, niet toen ik nog jong was), vroeger was het samen met dieren onder één dak wonen bittere noodzaak. Nu heet het dierenliefde. De moderne mens leert een kind van dieren houden met een levende hamster in een kooitje als lesmateriaal. Die hamster kwam ik trouwens ook tegen bij een kleine zoektocht naar blogs van een voormalig blogster op deze site. Hét blog heb ik niet gevonden, mijn 'Laat zijn …' reactie erop dus ook niet. Wat mij slechts rest is een fragment uit mijn eigen blog 'Vanwege de regen': 'We werden niet verliefd op elkaar … We benoemen elkaars gedachten, de zon, de haartjes op zijn onderarmen, de smaak van mijn huid, de regen, de wind. We accepteren dat we elkaar niet kennen en werden stilaan steeds nieuwsgieriger naar elkaar…'

Is dit het onvermijdelijke ongemak van een schrijver, ook van een kleine schrijver zoals ik? Ik denk het wel. De grote schrijver Toon Tellegen moet ook verbaasd hebben opgekeken, toen er niet lang na zijn 'Het wezen van de olifant' een kinderboek verscheen over een koe die in een boom klom. Ik heb 'Het wezen van de olifant' destijds van Sinterklaas gekregen. Een mogelijk toekomstige geliefde stuurde mij er fragmenten uit, fragmenten die mij zo raakten dat ik het boekje op mijn verlanglijstje heb gezet. Het is een boekje vol dierenverhalen die geen dierenverhalen zijn, over een olifant die zijn verlangen slechts kan vormgeven door het onmogelijke te doen: in een boom klimmen. Het laatste gedicht luidt:

'Waarom, waarom…
Er is geen waarom
Waarom bestaat niet, heeft nooit bestaan
en zal nooit bestaan.

Daarom bestaat.

Daarom kan ik niet slapen,
daarom zal ik morgen weer in een boom klimmen
en daarom zal ik morgen weer vallen
en voor de zoveelste maal al mijn ribben breken.

Daarom schrijf ik dit allemaal op.'

Ook ik zal blijven schrijven en 'al mijn ribben breken'. Schrijven en ribben breken blijkt bij elkaar te horen. Ik zou het ook, veilig op de grond, bij sinterklaasgedichten kunnen houden. Of bij kerstversjes, wanneer zelfs de nu-nog-kleuter in mijn naaste familie definitief voor Santa Claus heeft gekozen.
Ademt de kat nog? Gelukkig, ik zie zijn flanken bewegen. Ik kan hem vanavond als kat-in-leven aan zijn vaste personeel overdragen.

geplaatst door RodeJas - 2910 keer gelezen