De angsthaas
zaterdag 16 januari 2021
Goed. Nu liefde voor een nieuwe geliefde voorlopig van weinig liefde voor het leven getuigt, zal ik maar een kookrubriek beginnen hier. Een kookrubriek met als specialiteit: het bereiden van uit te sterven dieren? Toevallig bladerde ik onlangs in een dik, oud, zwart kookboek. Het was beduimeld, volgeplakt met krantenknipsels, en boven één van hoofdstukken stond in vette letters: ¨Bouillon trekken in de nachturen¨. Ik proefde de woorden voorzichtig op mijn tong - en plotseling wilde ik dat ook: bouillon trekken in de nachturen. Het klonk zo veilig, zo vertrouwd. Nachtbraken, nachtvoeding, bouillon trekken in de nachturen.
Naast het plat gereden dier (waar al een kookboek over is uitgegeven) kan het uit te sterven dier een zinvolle aanvulling zijn op het dagelijks menu van de alleenstaande mens. Geen invulling; er zijn aanwijzingen dat menig alleenstaande het daar benauwd van zal krijgen.
Wat mij betreft, is de axolotl als eerste aan de beurt om een uit te sterven dier te zijn. Tot volwassenheid gegroeide kinderen die kind zijn gebleven, dreigen immers dominant te worden in deze wereld. Wat mij tegenhoudt, is de beroemdheid van de axolotl. Het dier zou onbeduidend moeten zijn, maar het steelt de show, waar het ook verschijnt. Hiermee valt ook de blobvis af: hij is immers als knuffel te koop, en als pokemon kaart. De duckface, ook een veelbelovende kandidaat, lijkt op het eerste gezicht op de blobvis: de prominente neus, de kleine ogen, de wat ongemakkelijke mond. Als uit te sterven dier is dit een boeiende, veelvormige soort - wat juist een argument zou kunnen zijn om niet hem te kiezen. Echter, sinds de introductie van de selfiestick komt de duckface als juveniel vrijwel niet meer voor. In de huidige tijd is de duckface meestal een ouder mannetje dat zich als plaatje vertoont om zo een, eveneens ouder, vrouwtje te verleiden… Ach nee, misschien kan het te bereiden uit te sterven dier beter een strikt solitair levend dier zijn. Ik heb er lang en diep over nagedacht, en ik vond er één: de huiskat. De gesteriliseerde dan wel gecastreerde huiskat. Jawel, waarom niet? Uit wetenschappelijk onderzoek is ook nog eens gebleken dat de huiskat van alle onnutte dieren in het dierenrijk het meest onnutte dier is. Het kan gemakkelijk gemist worden op deze aardkloot. Een complicatie is wel, dat dit dier vooral in de nacht actief is - wat het lastig maakt om in die uren bouillon van hem trekken. De angsthaas dan maar? Tja, ik heb het noemen van dit dier zo lang mogelijk voor mij uitgeschoven, beducht als ik was om de rechtschapene die liever in de nachturen zijn angsten koestert, tegen mij in het harnas te jagen. Immers, ik wist waar het op uit zou draaien. Ik wist dat het niet zijn zus de paashaas kon zijn. Niet zijn achterneef het kerstkonijn. Niet zijn overzeese tante Thanksgiving Turkey. Ik wist dat de angsthaas uiteindelijk het uit te sterven dier zou zijn.
Ook de angsthaas manifesteert zich in vele gedaanten - wat ik in zijn geval als een voordeel zie: het verhoogt zijn voedingswaarde. Hij kan een hij zijn of een zij (voor het gemak noem ik alleen de hij); hij kan een gifkikker zijn, een schildpad, of een pauw. Hij kan zowel dominant zijn als onderdanig, bescheiden of wild om zich heen slaand, bang voor eenzaamheid of bang voor verbinding, bang voor zowel eenzaamheid als verbinding. Hij kan een lieverd zijn. Kortom, de angsthaas zal het prima doen als uit te sterven dier.
Sla dus de angsthaas van je keuze aan de haak en wees vriendelijk voor hem - tot je hem om je vinger kunt winden. Dat is het moment om het bouillon trekken in de nachturen aan te vangen.
Scheid naar eigen inzicht het goede en het slechte van de angsthaas. Zorg er daarbij voor dat de gal intact blijft; een lekkende gal zal immers de gehele haas slecht maken. Als je de tijd hebt, kan je ook wachten totdat hij zijn gal heeft gespuwd. Realiseer je daarbij wel dat een angsthaas gemakkelijk nieuwe gal aanmaakt.
Trek in de nachturen een krachtige bouillon van het dier en dien die op met peterselie en een glaasje port.
geplaatst door RodeJas - 2944 keer gelezen
Vorige berichten
Verjaardagen, je kunt er niet omheen
Elk jaar word ik een paar keer bepaald bij een verjaardag in de familiekring. Twee keer heel kort na elkaar, mijn zoon en een dag eerder ikzelf. Het is dan weer puzzelen wanneer we dat vieren. De rest van mijn familie verjaart op geheel andere tijden in het jaar, zoonlief en ik zijn veroordeeld tot de maand januari.
Verjaardagen werden vroeger doorgaans gevierd op de geboortedag. Nu in veel relaties tweeverdieners zijn zullen zij hun verjaardag vaker in het weekend vieren, voorop gesteld dat zij niet op zaterdag of zondag hoeven te werken. Mijn verjaardag viel dit jaar op zondag en de verjaardag van mijn zoon op maandag. De “viering” van de laatstgenoemde dag schuift dan een kleine week op.
Ik liep in voorgaande jaren tegen een dilemma aan. Wie nodig ik wanneer uit?
Het leek vroeger altijd eenvoudig iedereen op dezelfde dag en tijd bij mij thuis welkom te heten. Achteraf bleek dit nu mijn kleinkinderen wat ouder zijn en mijn zoon een hond heeft, die hij vorig jaar ook meenam niet zo’n slimme optie te zijn. Vorig jaar hoorde ik na de verjaardag van een van mijn kennissen, dat ze “not amused” was, door de combinatie van mijn jongste kleinkind, die ernstige gedragsproblemen heeft en de hond met de overige visite.
Ook tussen de kennissen onderling is het helaas niet altijd koek en ei…
Om herhaling van deze situatie uit te sluiten had ik nu twee “shifts” afgesproken, eerst komen mijn kennissen / vrienden en daarna mijn familie. Dat is ook met het oog op de beschikbare ruimte een goede oplossing.
Dat ik weer een andere leeftijd moet noemen als iemand mij vraagt: “Hoe oud ben je” is soms confronterend, zeker als het iemand is die verder niets van mij weet. Standaard reageer ik dan met “Hoe oud denk je?” Dat lijkt tactisch, maar het is niet uitgesloten, dat de reactie niet gespeend is van een complimentje.
Wat er op tafel komt is een ander punt van aandacht. Een deel van de visite heeft heel specifieke wensen wat betreft een natje en droogje. Omdat van een eenpersoons huishouden nooit geëist mag worden, dat de bewoner standaard een assortiment van een lunchroom heeft heb ik dat wensenlijstje gelukkig vorig jaar goed uitgewerkt en zorgvuldig bewaard.
Het is fijn als een van mijn gasten aanbiedt wat te helpen bij het bedienen en opruimen. Door wie dat doet merk je meteen, hoe zorgzaam iemand is.
Ik hang thuis geen slinger of andere versiersels op. De hopelijk gezellige sfeer komt wel door de gesprekken. Die zijn weer geheel anders als familie of als vrienden / kennissen op bezoek zijn.
Zelf ontkom ik niet aan het evalueren van het voorbije jaar en een vooruitblik op het nieuwe levensjaar. In 2026 heb ik behalve een of twee keer een vakantiereisje maken niets bijzonders op de agenda staan. Maar ik ben terughoudend bij het boeken van het reisje, wie weet komt er iemand op mijn pad met wie ik samen op reis ga. Je weet maar nooit.
Welke ervaringen hebben jullie met het vieren van verjaardagen? Kiezen jullie voor een mix van familie en vrienden of juist niet? Vieren jullie het op de dag zelf of liever op een dag in het weekend? Of vieren jullie het helemaal niet?
Vorm
... of inhoud? Daar moest ik aan denken bij al het geneuzel en gebeuzel over taalfouten.
Ik heb lang geleden twee jaar een relatie gehad met een niet-geletterde vrouw. Dat de relatie geen stand hield kwam niet door haar gebrekkige geletterdheid, maar door mijn gebrekkige emotionele intelligentie. Over hoe het daar nu mee is gesteld doe ik geen uitspraken. Hij is al lang niet op de proef gesteld. Op een schrijffout heb ik haar overigens nooit kunnen betrappen, want ze kon niet schrijven.
Nu ben ik de laatste om te beweren dat taal alleen vorm is. Ik zou er een hele filosofische traditie die in het westen teruggaat tot op de Grieken mee ontkennen. Taal is betekenis, taal is context. Maar wat is de betekenis van betekenis en wat is context? Van die dingen.
Dus nee, ik ga taalgebruik, wel de meest pragmatische component, niet degraderen tot vorm, maar geneuzel en gebeuzel over d/t-fouten beslist wel. Dat gaat immers over hoe wij de taal vormgeven in zijn verschillende gedaantes, de geschreven taal wel te verstaan in dit geval. In de gesproken taal hoor je dat verschil helemaal niet. En laten we nu gemiddeld veel meer spreken dan dat we schrijven. Maar dan nog, ook in de gesproken taal horen we veel 'fouten'. Wat zijn eigenlijk fouten? Maar dat terzijde.
Helaas zijn we hier in eerste instantie aangewezen op het geschreven woord; die foto's zijn helemaal niet belangrijk toch? En laat nu niet iedereen de gave van het woord gegeven zijn. Kijk er langsheen, zou mijn tip zijn. En anders wordt het zoeken naar spelt in een hooiberg. Ik denk nog vaak aan haar.
Over de irritante gewoonte om taalfouten expliciet op taalfouten te wijzen en die te verbeteren en de onzin daarvan gaat in mijn vakgebied nog wel een leuke anekdote rond trouwens. Op maandag vraagt de juf tijdens het kringgesprek aan Jantje wat hij gedaan heeft in het weekend. En Jantje zegt: ik heeft bij papa geslapen. Nee, zegt de juf, ik héb bij papa geslapen. O, zeg Jantje, ik heeft u niet gezien.
Welterusten.
Opa
Een bekend fenomeen is dat veel mannen het fijner vinden om opa te zijn dan vader,en zo ook mijn vader. Groot voordeel was dat hij al op zijn 45ste voor de eerste keer opa werd en hij speelt deze rol nu al veertig jaar met verve:) Eerst natuurlijk voor mijn dochters, en mijn nichtjes. En inmiddels is hij ook al weer geruime tijd overgrootvader gelukkig. Maar een opa, dat hebben mijn kleinkinderen niet. Met mijn kleinzoon doe ik wel wat stoere dingen zoals samen varen met de kano of schatzoeken langs de geocaches. Maar niemand die met hem timmert of hem banden leert plakken en zo. Zijn vader doet dat ook niet met hem, die heeft een eigen bedrijf en altijd druk en weg. Zijn moeder heeft ook eigen bedrijven en als er iets stuk is, regelt ze iemand die het fixt
Maar hoe leuk is het, als er rolmodellen zijn in je leven waarvan je kan leren dat je heel veel zelf ook kan maken? Deze week zag ik een film uit Tokyo waarbij je familieleden kon huren. Best wel triest om te bedenken dat ook in Japan de familie verbanden al zo verwaterd zijn dat inhuur nodig kan zijn. Deze film had ook wel een vleugje humor en verhuurde geen opa's, maar wel vaders, echtgenoten en journalisten. Maar goed, wat heb je eraan om eenmalig een opa in te huren? Je wil toch dat je kleinkinderen iemand hebben die echt van ze houdt, en niet alleen deze week maar volgend jaar ook nog. Er zit niet veel anders op, ik moet ze maar zelf leren timmeren en banden plakken dan:)