De loft, deel 2
maandag 18 januari 2021
Voor de 2e keer klingelde de deurbel, gevolgd door een roffel op de deur. Chris doe eens open, ik ben het, je zus Leonie, werd er geroepen. Chris haalde opgelucht adem en liet Leonie de huiskamer binnen. Ze keek nieuwsgierig om zich heen. Ik moet wel zeggen dat het een puike loft is, broertje, zei ze waarderend. Alles is aanwezig, je kan hier best een tijdje wonen.
Ze ging zitten in een van de fauteuils en stak meteen van wal. Je dochter Christien heeft me gisteravond gebeld en alles verteld wat er gebeurd is. Ze heeft me ook het adres van de Loft gegeven en gevraagd of ik vandaag met je wilde praten. Om maar meteen met de deur in huis te vallen : hoe heeft het zover kunnen komen? Je hebt een mooie, lieve vrouw, wat zoek je toch bij andere vrouwen? Ze keek hem vriendelijk aan. Nou, begon hij aarzelend, ik ben nu 33 jaar getrouwd met Annet en de seks is een sleur geworden. Om eerlijk te zijn, vind ik er niks meer aan. Leonie barstte in lachen uit. Volgens mij is vrijen een bezigheid voor twee, dus wat meer je best doen, man! Chris voelde de spanning uit zijn lijf wegebben. Heb je ergens wel gelijk in, grote zus, gaf hij toe.
Is dat alles, of schort er nog meer aan je huwelijk, vroeg ze? Annet is te volgzaam Leonie, zei Chris, ik kan doen en laten wat ik wil, Ze past zich altijd maar aan me aan, ik heb behoefte aan meer tegengas, Alsof je dat echt zou accepteren, snoof zijn zus : je kan soms best dominant zijn. Op je werk deel je ook met gemak de lakens uit. Ik heb af en toe medelijden met je personeel. Heeft je zoon John, je mede-directeur, eigenlijk wel genoeg inbreng? Door John zit ik nu hier, ik mag nomenteel niet eens mijn eigen bedrijf in van hem, dus dat zit wel snor, glimlachte Chris. Schalks antwoordde Leonie, een beetje nadenken word je niet slechter van, Chris. Je huwelijk op het spel zetten is echter niet zo slim, broer. Volgens mij heb je niet geslapen vannacht, je ziet er niet uit. Kruip maar lekker in je mandje, ik ga. Voordat Chris ging slapen, checkte hij nog zijn mobiel of hij berichtjes had gehad. Niets. Vier dagen lang kwam er geen enkel teken van leven, zelfs geen berichten van zijn bedrijf. Chris begon zenuwachtig te worden: hoe lang moest hij nog op het stafbankje blijven zitten?
De 5e dag ging de telefoon, het was John. Pa, ik heb tegen het personeel gezegd dat je lichamelijk niet in orde bent, dus daarom laten ze je nu met rust. Christien is 3 avonden bij mama geweest en ze hebben lange gesprekken gehad. Het blijkt dat je enkele jaren geleden ook al een flinke scheve schaats hebt gereden en mama is haar vertrouwen in jou nu volledig kwijt. Ze wil je niet zien, dus blijf nog maar even weg en neem geen contact op. Op het werk red ik het ook nog wel even alleen. Chris slikte zijn teleurstelling weg en zei:. Ik snap het zoon, ik geef jullie alle ruimte. Laat maar weten wanneer ik weer aan het werk kan. Een week hoorde hij niks, kreeg zelfs geen appje. Op de 12e dag rinkelde zijn mobiel en op het schermpje zag hij dat het Annet was.
Ze vroeg hem of hij nog in orde was en vertelde rustig welke stappen ze had ondernomen. Vorige week was ze naar een reunie van haar middelbare school geweest. Daar had ze haar oude jeufdliefde ontmoet. Hij was 2 jaar geleden weduwnaar geworden en ze hadden lang bijgepraat. Het klikte als vanouds. Na afloop had ze hem in vertrouwen genomen en alles verteld over haar vastgelopen huwelijk. Ze hadden nu iedere dag contact met elkaar. Hij is nog steeds dezelfde fijne en integere man van vroeger. De kinderen weten ervan en vinden allebei dat ik deze kans niet voorbij moet laten gaan. De loyaliteit en mijn warme gevoelens voor jou zijn helemaal verdwenen, ik ben er klaar mee. Je kan morgen weer terugkomen, maar geef je eerst alle sleutels van de Loft af bij John's vrouw. Jullie rijden vervolgens samen naar kantoor. Ik haal de sleutels bij haar op en ben weg als jij thuiskomt. Ik ga nu een tijdje in de Loft zitten. Ik wil daar op mijn gemak uitzoeken of ik in de toekomst nog gelukkige jaren met mijn jeugdliefde kan hebben...
geplaatst door sixty - 2708 keer gelezen
Vorige berichten
Tegenpolen
Tegenpolen trekken elkaar aan wordt alom beweerd. Maar is dat wel altijd zo ? Het kan heel fijn zijn als je daar echt naar zoekt . Voorbeeld : als jij van nature onzeker bent en daar soms zenuwachtig en druk van wordt, kan een rustige partner die niet gauw in de stress schiet een rots in de branding zijn. Maar hoe zit het met dingen die heel erg belangrijk voor je zijn?
Ik kan me goed voorstellen dat een man of vrouw die helemaal opgaat in de verzorging en liefde van de eigen huisdieren, het liefst een partner vindt die daar ook affiniteit mee heeft. Hetzelfde geldt voor normen en waarden, hoe je omgaat met het milieu kan veel invloed hebben op een relatie. Maar ook binnenshuis is de manier van omgaan met elkaar belangrijk Zeker als je van liefdevolle seks,houdt, met veel intimiteit, zal je toch een monogame partner zoeken. Zo zijn er nog veel meer dingen te bedenken.
Maar om even terug te komen op die tegenpolen. Wat je eerst zo aantrekkelijk vond, kan op de lange duur ook tegen gaan staan. Als die rustige partner later zo introvert blijkt te zijn dat je het gevoel krijgt dat hij of zij in een eigen wereld leeft en jou daar eigenlijk niet zo bij nodig heeft, kan dat de relatie bergafwaarts doen gaan. Omgekeerd : de spontaniteit en gevoeligheid die je partner bij jou zo leuk vond in het begin, kan ook gaan irriteren, als de rust in huis daar teveel door verstoord wordt. Dat zijn toch dingen waar je vaak veel later pas achter komt.
Daarom vind ik het belangrijk dat je elkaar goed aanvult. Als hij handig is en graag klust, laat hem lekker zijn gang gaan. Als jij graag leest, of je favoriete serie op tv wilt zien, so be it ! Maar alles valt of staat door dingen niet te overdrijven. Het bekende gezegde ; hier vindt je wat en daar laat je wat, is volgens mij nog steeds van toepassing. Een goede communicatie is daarbij onontbeerlijk. We zijn nu eenmaal niet hetzelfde en de gulden middenweg werkt meestal toch het beste...
Een toekomst zonder zorgen
De gemiddelde leeftijd van de deelnemers aan deze site zal 70 jaar zijn, schat ik. Vanaf de kleuterschool kan ik me dingen nog goed herinneren. Daarvoor zijn het nog vage momentopnames die af en toe door mijn hoofd flitsen, maar zo’n 65 jaar aan concrete herinneringen is er wel verzameld.Herinneringen aan vreugde en verdriet, ontmoeting en afscheid, succes en falen, gezondheid en ziekte, trots en schaamte, hulp en bedrog, geluk en pech. Ieder van ons heeft hetzelfde in meer of mindere mate meegemaakt.
Soms is het bitterzoet. Wat waren er veel fijne dingen en wat is het jammer dat ze nooit meer terugkomen! Toch prijs ik me gelukkig dat het per saldo een enorme rijkdom in mijn hoofd heeft opgeleverd. Rijkdom, die niemand me meer kan afpakken.
Ik vraag me ook niet meer af of ik het beter of anders had kunnen doen. Ongetwijfeld, maar zou mijn leven dan wel zonder vallen en opstaan zijn verlopen? Natuurlijk niet. Terugkijken doe je op onze leeftijd waarschijnlijk vaker, dan een half leven geleden. Ik zelf -en dat gun ik iedereen- kan zo’n moment van bezinning steeds afsluiten met een gevoel van tevredenheid en dankbaarheid.
Maar meer nog dan dat: het geeft ook vertrouwen in de toekomst. Het leven is nog niet voorbij en waarom zou er niet nog een mooie reis in het verschiet liggen? Ongetwijfeld met hier en daar een spannende hobbel, maar veel minder dan tot nu toe. Met minder bewijsdrang, minder lawaai en minder strijd en daarentegen meer tevredenheid, rust en vrede wordt de weg een stuk eenvoudiger en vriendelijker.
Het is nog niet voorbij, in tegendeel.
Machiel van der Schoot
Buitenland
Mijn leraar Frans, lang geleden op de middelbare school, vertelde eens een verhaaltje over een gebeurtenis ergens in Frankrijk. Hij was bij een viskraam gekomen en had wel trek in een rolmops. Dat is een zure haring om een augurkje heen gerold, met een paar cocktailprikkers erdoorheen. Maar hij wist niet hoe je dat noemde in het Frans, dus hij begon het te omschrijven: hareng, rouler, cornichon, bâtonnet… De visboer begreep het : Ah! Un rollmops! Dat vond ik erg grappig. Daarbij kwam ook het ontzag van dorpsjongens voor iemand die over Frankrijk kon vertellen. Onze wereld was klein, zelf was ik toen nog nooit in het buitenland geweest. Afgezien dan van het schoolreisje naar Trier, dat zo rond die tijd moet hebben plaatsgevonden – nadat de traditionele Rome-reis ons, wegens de economische malaise van die jaren, door de neus was geboord.
Buitenlandse reizen waren in onze familie meestal beperkt tot de bedevaartsreis naar Lourdes. Wie zich die pelgimage kon permitteren kon rekenen op een verhoogde status, want blijkbaar werd er goed geboerd. Vol trots kwamen ze dan ook terug met flesjes gewijd Lourdeswater voor iedereen. Een eeuwenoude lokroep waar buitenland synoniem was van bedevaart. Iets anders had je er niet te zoeken. En die traditie is nog steeds levend, er is een neef die tot op de dag van vandaag Lourdes-reizen organiseert.
Mijn ouders hoorden niet bij de uitverkorenen, zij zagen Lourdes alleen op de stereofoto’s uit de souvenirshop. Maar gelukkig hadden wij in Roermond, de stad die tegenwoordig vooral bekend is van de Designer Outlet, onze eigen Maria-bedevaart. Dat is de Kapel-in-’t-Zand, ook met een legende en bijpassend mirakel, iets met een beeldje in een put. Water uit die put is dus ook gewijd en werkzaam tegen kwalen en ongelukkige toestanden. Minder heilig natuurlijk dan het water uit Lourdes, dus we hoefden er niet mee aan te komen bij familie. Maar als die familie bij ons op visite kwam, dan namen ze vaak toch wel een flesje mee… voor de zekerheid.
De Kapel-in-’t-Zand (de naam is bedrieglijk, het is een forse neogotische kerk van de 19e eeuw) heeft ook, net als Lourdes en andere bedevaartsoorden, wanden vol devotietegeltjes. Daarop uiten mensen hun dankbaarheid jegens Maria, wegens verleende gunsten, of ze vragen Maria om voor hen te bidden in moeilijke tijden, of om genezing van een ziekte. Om een link te leggen, bidden om een lieve man/vrouw te vinden, of dankbaarheid voor een geslaagde verbintenis hoort ook tot de mogelijkheden.
Daarvoor is het nu dan wel te laat, dacht ik, want elke centimeter is bedekt. Maar op de site (laatst bijgewerkt 2024) lees ik tot mijn verbazing, dat er ruimte voor nieuwe tegeltjes is gecreëerd. Tegen een bijdrage van honderd euro per tegel kunnen we voor iedere wens de hulp van Maria inroepen. Overigens mag bidden natuurlijk altijd, dus mocht de de lezer(es) na een bezoek aan de Designer Outlet nog een paar uurtjes te besteden hebben, dan is een bezoekje aan de Kapel in ‘t Zand zeker aan te bevelen. Het is een wonderlijke plek, echt.
Wat Lourdes betreft, ik ben daar vele jaren later nog wel eens langs gekomen, meermaals zelfs, op de route naar de Pyreneeën. Ik kan persoonlijk geen deel uitmaken van die wereld en ik werp een cynische blik werp op de bedevaartsindustrie met gewijd water plastic jerrycans als dieptepunt. Maar tegelijk heeft het ook iets ontzagwekkends, die mensenmassa die daar uit de hele wereld samenkomt, verenigd in een gezamenlijk verhaal. Dat is wonderbaarlijk.