Papegaaien; in Vlaanderen zwijgt men als Men spreekt!
maandag 11 januari 2021
Toen ik als kind met mijn ouders naar de dierentuin ging was het punt, waar de papegaaien zaten een verplicht nummertje. Omdat ze heel goed benaderbaar waren (niet in een kooi) kon ik ze van zeer nabij aanschouwen. Het eerste wat mij opviel was hun formaat, het zijn best flinke vogels. En de veelkleurigheid, vooral blauw en geel, maar andere soorten waren ook rood getooid.
Papegaaien zijn vooral bekend omdat ze zouden kunnen praten. Nu ja, het is eigenlijk napraten. Papegaaien hebben geen stembanden, maar maken geluiden doormiddel van een orgaan dat voorin de luchtpijp zit: de syrinx. Doordat dit orgaan trillingen veroorzaakt, kunnen de vogels op deze manier verschillende (harde en zachte) geluiden tegelijkertijd maken, waardoor ze woorden kunnen zeggen.(bron Wikipedia).
Met een papegaai kun je dus niet echt communiceren, zoals mensen dat onderling doen. Het zijn napraters. Ik heb enkele keren meegemaakt, dat degene, met wie ik in gesprek was steeds mijn laatste zin herhaalde en pas daarna met zijn / haar eigen verhaal kwam. Iets van: “Jij hebt gezegd dat je dat en dat wilt kopen. Ik vind, dat je dat beter niet kunt doen”. Die mensen gaan dus verder dan de papegaai.. Die voegt er misschien wat krassende geluiden aan toe, maar daar moet ik het mee doen, deze mensen reageren in elk geval op mijn woorden.
In elk geval is dat beter dan wanneer iemand meepraat. Waarom zouden sommige mensen steeds met iemand meepraten en hun eigen mening niet willen of durven geven? Dat is een andere manier van papegaaien. Dat meepraten gebeurt soms omdat ze geen zin hebben in de discussie, omdat ze om de vrede te bewaren. de ander niet voor het hoofd willen stoten of uit luiheid, ze willen zich er gemakkelijk van afmaken. Terwijl ze het in hun hart vaak niet eens zijn met wat er beweerd wordt of niet geïnteresseerd zijn! Ze durven dat alleen niet te uiten.
Behalve met woorden of door stilzwijgen was er vooral vroeger nog een andere manier om een partner tevreden te stellen. Door zonder mokken alleen datgene doen wat er verlangd wordt. Deze personen konden en / of wilden niet eens als papegaai figureren. Gelukkig is die situatie thans verleden tijd.
We hebben daarnaast mensen, die achter iedereen aan lopen, waar ze helemaal “weg van zijn”. Het zijn superfans; sommige idolen uit de popscene hebben groupies, die elke gelegenheid te baat nemen om in de omgeving van hun ster te kunnen zijn. Bij een optreden gaan ze dan hysterisch gillen. Wie herinnert zich nog de optredens van de Beatles en Doe Maar?
Onlangs nam een date het mij kwalijk, dat ik tijdens een telefoontje teveel aan het woord was. Dat was voor haar reden te stoppen. Terwijl een andere keer iemand, met wie ik afgesproken had zelf het hoogste woord voerde, ik kon er weinig aan toevoegen, maar ik klapte dicht. Misschien is het bij persoonlijk contact, telefonisch of vis-a-vis essentieel hierin de gulden middenweg te vinden. Of dat gaat lukken???
Ooit was ik op een driedaags schoolkamp in Vlaanderen. Als tiener gedraag je je anders dan thuis. Hoewel het strikt verboden was, had Bas, een van mijn klasgenoten drank meegenomen, en dat deelde hij ruimhartig uit op de slaapzaal. Helaas werd die actie ontdekt door de “Vader” van de jeugdherberg. Bas was de fles wijn en ander drankgerei kwijt. We zongen toen het liedje: “Kling, daar klonk een glaasje, Basje is het haasje” Even later maakten verschillende slapers hoewel het middernacht was behoorlijk wat stampij. Opnieuw dook de “Vader” op, sprak zijn gasten aan op hun gedrag, Maar ze luisterden niet en bleven met elkaar praten.. Toen sprak de “Vader” de onsterfelijke quote uit: “In Vlaanderen zwijgt men, als Men spreekt!”
Luisteren en spreken, we hebben het moeten leren. Dat viel niet mee… Wie daar niet altijd in slaagt kan altijd nog een paar dagen logeren in die Vlaamse jeugdherberg. Van de papegaaien word je niet veel wijzer..
geplaatst door Aktivo1 - 2534 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.