terug

Van kerkklok tot muziekvideo

dinsdag 5 januari 2021

Dit nieuwe jaar begon met luidende kerkklokken. Zingende kerkklokken. Een heldere lucht, een net niet volle maan, en dan die klokken. Zo mooi! Tien minuten later was alles alweer zoals het altijd was rond deze tijd: Het geknal van vuurwerk, de verstikkende dampen van vuurwerk. Ik-bepaal-zelf-wel-wat-ik-doe-vuurwerk. Ik stond daar met de vrouw die mij al langer kent dan ik haar, en het was goed.

De kerk van mijn jeugd had geen klokken; het klokgelui van mijn jeugd klonk uit de toren van de oude, grote kerk van mijn hartsvriendin. Een orgel had ´mijn´ kerk wel, een groot orgel dat werd bespeeld door de baas van het orgel. Hij trok altijd dezelfde registers open en hij speelde principieel alleen op zondag - zoals al het andere, zwemmen bijvoorbeeld, of een ijsje kopen, juist niet mocht op zondag. Ik weet niet meer welke muziek er eerder was: de liedjes die mijn moeder zong tijdens het eten koken of de logge orgelklanken in die kleine kerk. Ik weet wel dat ik àl mijn moeders liedjes wilde leren zingen, en dat ik mijn kriebelhoest moest inhouden totdat het orgel inzette. In deze kerk zaten de gezinnen op de voorste banken. Kregen twee jonge kerkleden verkering, dan mochten zij samen hun plaats kiezen op één van de banken achterin, onder de orgelgalerij. Ik heb nooit officieel op zo´n bank achterin gezeten tijdens mijn kerkelijke leven - al denk ik nog wel eens aan die stoere zoon van de stadsagent. Hij (de zoon) heeft mij tijdens een verboden wandeltocht door de weilanden gered bij het slootje springen. Hij greep me stevig vast bij mijn armen - wat in die tijd, in dat kleine stadje, al heel ver ging.
Een kleine eeuwigheid later stonden mijn schipper en ik samen stil te zijn in de lege Martinikerk van Bolsward toen die kerk zich vulde met orgelklanken: Toccata en fuga van Johann Sebastian Bach. Een organist was zijn registers aan het noteren voor zijn concert van die avond. Orgeltonen tot in het diepst van onze ziel.

Zomaar op een dag - hoe oud zal ik geweest zijn? Acht? Tien? - bleek er een gele koffergrammofoon in de huiskamer te staan.  Een stapeltje singletjes ernaast. Een symfonie van Haydn, ´Erlkönig´van Schubert, ´Mary´s boy child´ gezongen door Harry Belafonte, en ´Dank sei Dir, Herr´ door Aafje Heynis. Wee mij, die vond dat haar stem zo lelijk bibberende, zij zong immers geestelijke muziek… In die Haydn-symfonie zat een melodielijn die mij raakte. Alle muziek die ik daarna heb gehoord, gespeeld en gezongen, lijkt voort te vloeien uit mijn fascinatie voor deze ene melodielijn.
Zomaar op een ochtend - ik zat in de keuken een kommetje yoghurt met muesli leeg te lepelen - hoorde ik deze tekst op de radio, voorgelezen alsof het een gedicht was:
¨Betoverend, deze partita´s op piano van J.S. Bach. Alsof ik een heerlijk warme trui aan trek en elk mens slechts een halve stap hoeft te zetten om gelukkig te zijn.
Maar nu moet ik kiezen: Een warme trui kopen of die cd met Bach-partita´s.
Ik kies de trui, ik moet wel, ik heb het koud en niet overal klinkt Bach.
Toch… zou het kunnen, de warme klanken van zijn partita´s in mijn woonkamer…
Zou dat kunnen?¨
Mijn tekst! Mijn argument om die cd thuisgestuurd te krijgen was gekozen als het beste argument! Ik was alleen daar in die keuken, ik had niet veel tijd. Er zat niets anders op dan door te gaan met yoghurt lepelen. Met trillende handen en een bonzend hart.

Muziek was er altijd al en zal er altijd zijn. Muziek troost, betovert, verleidt. Dus het plaatsen van een muziekvideo op een datingsite moet welhaast dé ultieme daad van verleiding zijn...

geplaatst door RodeJas - 3404 keer gelezen