terug

Ommekeer

dinsdag 23 februari 2021

Vaak word ik geïnspireerd door uitspraken op mijn dagkalender. Zo ook deze keer.
Een paar dagen geleden stond er : Ik heb iemand gevonden die ik nooit meer in de steek wil laten ……..die persoon zie ik in de spiegel. Ik kom voor mezelf op. Hier bedoel ik absoluut niet mee, dat ik meest geweldige en perfecte vrouw ben. Nee ik bedoel hiermee dat ik blij ben met wat/hoe ik geworden ben.

Nu laat ik de onprettige uitdrukking eens gebruiken. Ik had in het verleden weinig ruggengraat. Als men mij dom en dik vond, dan huilde mijn hart maar ik zei niets. Deed en gedroeg mij zoals er van mij verwacht werd. Van mijn kindertijd naar mijn pubertijd naar mijn jong volwassen tijd, ja en in mijn huwelijk. Toen er kinderen kwamen, wat deed ik mijn best om een supermoeder te zijn, maar was ik natuurlijk niet. Buiten de fouten die iedereen maakt, vond mijn schoonfamilie dat ik ze verwenden en mijn familie dat ik te streng was.

Jullie vragen je misschien af, waar was de vader. Zwijgend aanwezig. Dus ook geen steun. Wat was ik moe. Op het moment dat mijn kinderen op zichzelf gingen wonen dacht ik, nu gaat het beter worden, wij hebben nu de tijd om met elkaar te praten en ik wilde toch wel wat anders met mijn leven dan tot dat moment. Het liep anders. Liever beschrijf ik dat niet verder. Ik werd steeds somberder en verdrietiger. Maar mijn lontje werd nog korter. Op een moment ben ik bij een psycholoog terecht gekomen, de beste keus in mijn leven. Hij gaf mijn zelfvertrouwen en de kracht om zelf keuzes te maken en te kiezen voor mezelf.

Al snel werd ik uitgedaagd. Mijn plan om te scheiden kon ik niet ten uitvoer brengen. Een week na mijn besluit, mijn man wist nog van niets, hoorden we dat hij ongeneeslijk ziek was. Wat is dan voor jezelf kiezen. Voor mij was dat blijven. Ik heb mijn echtgenoot in alle rust bij kunnen staan, ik was even ondergeschikt.
Later vertelde ik dat wel eens aan mensen waarvan ik dacht dat ze het zouden begrijpen. Dat was niet bij iedereen het geval. Het kostte mij ´vrienden´ en mijn schoonfamilie. De oordelen waren niet van de lucht.
Het is nog wel eens nodig om goed in de spiegel te kijken. Dat ik bijna gedwongen word om keuzes te maken waar ik niet achter sta. En dan altijd die angst, zal hij of zij nu boos worden. En ja, dat gebeurt wel eens. Maar ben ik mezelf niet kwijt geraakt.

Op het moment zijn meningen heel erg verdeeld over maatregelen tijdens de pandemie, er ontstaan ruzies , scheldpartijen. Velen kunnen niet accepteren dat er andere meningen over zijn. Het ergste vind ik dan nog dat men elkaar van alles toewenst. 
Bij het daten wordt het ook steeds agressiever. Bijv. een profiel zonder foto? Ik zie er ook liever een gezicht bij. Als men op ondanks mijn verzoek dat weigert, ga ik niet verder. Maar is die persoon dan onbeleefd, dat hoeft natuurlijk niet. Ik hou niet van tatoeages, waarom weet ik niet eens. Ik denk toch de associatie met een bepaald type mens…….wat ook weer een vooroordeel is. Het blijft een strijd om iedereen de ruimte te geven zichzelf te blijven en de ander de ruimte te geven. Bovendien denk ik dat je best vrienden kan zijn en een goede relatie kan hebben, als je van mening ergens over verschilt. Het kan in mijn ogen zelfs heel leerzaam zijn.

Liefs
Schell

geplaatst door Schell - 1577 keer gelezen