Desinteresse kan veel kapot maken

Het kan best leuk zijn eens terug te blikken.
En als ik dat doe zie ik wel specifieke dingen op bepaalde fases in mijn leven, en ook groei.
Ik ben nooit een carrièretijgerin geweest. Natuurlijk moet je wel werken, maar een carrière heeft mij nooit geïnteresseerd. Wél goed verdienen en werk waar ik blij van word.
Maar mijn hoofdfocus lag meer op een leuke partner en kinderen krijgen.

Dat gebeurde dan toen ik in de 20 was. Getrouwd, twee kindjes en bewust ervoor gekozen om thuis te blijven voor hen. Ik wilde geen sleutel- of oppaskinderen, maar mama thuis als ze uit school kwamen.
Toen mijn jongste naar school ging, ben ik weer gaan werken. Maar dat was niet waar ik blij van werd, dus ging ik weer studeren.
Toen ik ondanks een auto ongeluk en whiplash in record tijd een MBO-4 opleiding had afgerond, wilde ik door! Het doel was mijn grote droom, OK-assistente!
Dat lukte om redenen niet. Ik heb de zorg verlaten en ben gegaan voor mijn andere passie, de Engelse taal.
Ik was toen nét gescheiden en het was een rommelige periode van meerdere keren verhuizen, over de breuk heen komen, alleenstaande moeder zijn, single vrouw, en studeren.
Ergens kwam er werk als docente Engels, een nieuwe partner, en verhuizing naar Zeeland.

Tussen mijn 40e en 50e lag de nadruk sterk op persoonlijke ontwikkeling. Iets wat ik sowieso belangrijk vind.
In die tijd kwam ik tot de ontdekking wie ik nou eigenlijk ben en waar ik gelukkig van word.
Dat kwam uit een beetje onverwachte hoek. Nou ja, eerlijk gezegd een totaal onverwachte hoek!

Mijn toenmalige partner was professioneel drummer geweest en met een aantal andere muzikanten werd een gelegenheidsband opgericht. Bedoeld voor één optreden per jaar: op Koninginnedag.
Iedereen uit het dorp die een liedje wilde zingen mocht meedoen, maar er moest dan wel flink geoefend worden.
Mijn dochter en zoon deden ook mee en op den duur was mijn hele gezin telkens weg om te oefenen. Zat ik daar in mijn eentje.
Ik besloot er ook heen te gaan. Al snel vond ik het leuk en toen een zangeres niet bij het oefenen kon zijn, werd gevraagd of ik in wilde vallen.

Nou, dat was me wat! Ik weet nog dat ik naar die microfoon keek alsof het een of ander monster was.
Ik had nog nooit zoiets gedaan. Maar al snel ging het gewoon goed, was ik over mijn angst heen. Het hielp natuurlijk dat ik iedereen van de band kende en de sfeer heel gemoedelijk was.

Een aantal maanden later was de show. Het podium was een trailer van een vrachtwagen die dwars op straat werd gezet. Eén zijkant ervan was opengemaakt, mooie verlichting erin en alle apparatuur. Ergens vóór het podium stond de geluidsman.
Ik had hier en daar mijn ‘werk’ met wat achtergrondzang en percussie. Af en toe stond ik dus ook op het podium.

De show begon, de hele straat stond vol met publiek, want zo’n eerste keer komt natuurlijk iedereen kijken of het wat is.
Het was hartstikke leuk en gezellig.
Maar op één of andere manier liep het ergens een beetje dood. Ik stond toen toevallig op het podium en zag het gebeuren. De aandacht en interesse van het publiek verslapte en ze begonnen wat weg te gaan van het podium. Een aantal ging het dorpskroegje in gaan of naar huis.
Als in een reflex greep ik een microfoon en begon ik de presentatie over te nemen. Ik begon tegen het publiek te praten, hen erbij te betrekken.
Door mijn enthousiasme en directe benadering kwam het publiek weer terug?!
In no time kon de show verder mét publiek dicht voor het podium. Duidelijk was het gewoon nodig zo af en toe de mensen er echt bij te betrekken en dat ben ik de rest van de avond af en toe blijven doen.
Het werd een hele geslaagde avond!

Na afloop ging ik het kroegje nog even in. Gewoon gezellig. Langs alle kanten werd ik door mensen gecomplimenteerd om wat ik had gedaan, er werd zelfs gezegd dat ik de show had gered.
Ik was helemaal beduusd. Ik voelde me alsof je een compliment krijgt dat je haar zo mooi zit terwijl je 6 weken je haar niet hebt geborsteld. Het voelde vreemd, want ik had toch niets bijzonders gedaan? Blijkbaar wel.
Later werd me gevraagd of ik het jaar erop de gehele presentatie op me wilde nemen. Ik heb “ja” gezegd en ik ben dat alle jaren blijven doen. De complimenten kreeg ik ook elk jaar weer.
Alhoewel ik het nog altijd niet snap wat er zo bijzonder aan is wat ik doe -ik ben gewoon ‘ik’ - kan ik het nu omarmen.

Die hele gebeurtenis heeft mij geleerd waar ik goed in ben én waar ik ontzettend blij van word: voor een groep staan en iets overbrengen.
Of dat nou als presentatrice is of als coach van groepen of docente of webinars online.

Rond de 50 was ik weer een paar jaar single en lag wéér de nadruk op een partner vinden.
Door de jaren heen is dat verschoven naar gelukkig zijn. Nu ik dan gister 60 ben geworden, is een partner niet langer het centrum van mijn universum, maar ikzelf en mijn geluk.
Die partner wil ik heel graag, maar dat is werkelijk een aanvulling. De kers op de taart.
Of de aardbei, want ik had een heerlijk aardbeitaartje om mijn verjaardag te vieren!

Dauwtrappen
Letterlijke betekenis: “In de vroege ochtend op je blote voeten lopen over het nog vochtige gras door de nog aanwezige dauw”. Terwijl ik hier in mijn woonkamer zit te schrijven, tikt de regen tegen de ramen, waardoor mijn ochtendwandeling letterlijk in het water valt. De tijd is voorbij dat ik de stoute schoenen aantrok en gehuld in regenkledij toch op pad ging. Ik heb er geen zin meer in. Ik wacht wel tot het droog wordt.
De laatste keer, dat ik in de heel vroege morgen met blote voeten over het gras liep, was in het zuiden van Frankrijk tien jaar geleden. Het was fris, maar niet zo koud zoals de temperatuur op dit moment aanvoelt. Dauw komt in de zomer in het zuiden van Frankrijk niet zo vaak voor. Maar die nacht had het geregend en de laaghangende wolken hingen nog tussen de heuvels. De zon zou echter dit alles snel oplossen, want het beloofde weer een warme dag te worden. Mijn terugreis naar Nederland stond die dag gepland. Het was een dag van afscheid. Mijn (ons) huis verkocht en nieuwe eigenaren stonden op de drempel van hen pensioen gerechtigde leeftijd om evenals wij van dit huis en de omgeving te gaan genieten. Ik gunde het hen van harte, want na de eerste kennismaking voelde het goed om het huis aan hen over te dragen. De auto tot aan de nok toe volgepakt met de laatste spullen. Voor het definitieve afscheid liep ik nog eens door het huis. Herinneringen aan belevenissen in mij opnemend en tevens wensend het te willen vasthouden. Buiten was het stil, enkel het geluid van de vogels, zelfs de krekels hielden zich nog rustig. Ik hoorde het zachte kabbelen van het water in het bijna droge riviertje aan de overkant van de weg. Ik trok mijn slippers uit en liep met blote voeten over het nog vochtige gras. Ooit eens gelezen dat de dauw een magische en helende werking zou hebben. Ik wilde vooral die verbinding met de aarde, deze plek, tot in alle vezels van mijn lijf voelen en bewaren in mijn herinneringen. Een afscheid voor altijd.

Dauwtrappen, deze eeuwenoude traditie is vooral bekend in de Achterhoek, Salland, Twente, Overijssel en in het Zuiden van het land. Boswachters organiseren natuurwandelingen op de Veluwe en in de bossen. Al eerder schreef ik hier, dat mijn roots in de regio Salland liggen, in het dorpje, toen nog niet zo groot, Schalkhaar en later in Deventer. Als tiener, veertien jaar, zou ik met een vriendengroepje op Hemelvaartsdag gaan dauwtrappen. Niet wandelen, maar op de fiets naar de Veluwe was het plan. Dagen tevoren er al naar uitzien en maar hopen dat het niet zou regenen. Het was een gure dag en al onze plannen gingen jammer genoeg niet door. Een vriendje waar ik verliefd op was zou ook van de partij zijn. En da het niet door ging, was wel het ergste, dat voor mijn gevoel door het slechte weer mij moest overkomen. Hoe verliefd kun je op die leeftijd zijn. Het jaar daarop was het stralend weer en vertrokken we om acht uur richting de IJssel, met het pontje over en over de dijk langs de IJssel richting Vaasen, naar Epe en tenslotte naar de watervallen in Loenen. Hilarisch, maar ook knap vervelend was, dat een meegenomen fles Exota in de fietstas door de koolzuur was opengebarsten. Als kind had ik met mijn ouders deze route vaak gefietst. Dat was toen onze vakantie.

Al met al hoop ik, dat deze dag voor alle dauwtrappers toch nog een aangename en vooral droge dag wordt.

Liefs,
Monique

Wat verstaat men onder een seniorenmoment? Volgens Google een moment van vergeetachtigheid of verwarring. Nou ja, dat hebben we allemaal weleens, hoeft niet per se een seniorenmoment te zijn, dacht ik. Maar wanneer dat regelmatig en met verschillende dingen voorkomt, is het niet verkeerd om toch eens na te gaan of dat misschien toch het geval is. Dus speurde ik op internet naar seniorenmomentjes. Ik vond een lijst met 5 punten.

1) Sleutels die ik kwijt ben omdat ik niet meer weet waar ik ze heb gelaten. 2) Waar heb ik mijn leesbril neergelegd? 3) Naam van een beroemdheid, terwijl ik me wel kan herinneren dat hij of zij beroemd is 4) Die kennis of oud-collega die ik al een tijd niet gezien hebt, maar waarvan ik niet meer weet hoe die ook alweer heet. 5) Dat woord waar ik opeens niet meer op kan komen en wat ik dan via een omweg aan de ander duidelijk moet maken in een gesprek. Ik kon achter alle 5 een vinkje zetten, dat was dus niet best. Vervolgens googelde ik op de leeftijd waarop zoiets regelmatig optreedt : 70plus. Check, klopt allemaal precies. Wat zou ik daaraan kunnen doen?

Allereerst me daar niet te druk over maken. Het is een tijdelijk moment van informatieverlies. De herinnering is er nog wel, maar vertraagd. Soms schiet de naam me na een poos opeens te binnen. het is dus geen geheugenverlies. De harde schijf in mijn hoofd moest gewoon even zoeken. Is zo'n vergeetmoment reden tot bezorgdheid? Nou, wel als ik het gas vergeet uit te zetten, of wegloop bij het fornuis terwijl ik aan het koken ben, dat kan gevaarlijk zijn. Daarom neem ik tegenwoordig mijn mobieltje mee naar de keuken als ik ga koken, want het is me al 2 x overkomen dat het telefoongesprek in de woonkamer te lang duurde en het in de keuken bijna verkeerd afliep.

Wat kan ik doen om mijn geheugen sterk te maken? Werken aan mijn gezondheid : evenwichtig en gezond eten, veel water drinken, genoeg lichaamsbeweging, maar ook op tijd mijn rust nemen. Mijn brein kan ik trainen met puzzelen of cryptogrammen. Een geregeld slaapritme helpt ook. Liever geen middagdutjes, de biologische klok kan daardoor verstoord raken. Dan slaap ik 's avonds moeilijker in, of word ik halverwege de nacht wakker en duurt het lange tijd voor ik weer inslaap. Overdag kan ik meer structuur aanbrengen in mijn bezigheden, vaker vaste tijden hanteren. Vroeger opstaan, want vroege vogels hebben meer controle over hun dagindeling, omdat de dag langer duurt.

Klusjes niet steeds uitstellen. Nu ik met pensioen ben, denk ik vaak "dat kan morgen ook wel en dan vergeet ik het soms helemaal. Een lijstje maken van dingen die ik nog moet doen, zeker als het nog te betalen rekeningen betreft. Afspraken noteren, indien nodig nachecken, zeker als die afspraken wat langer geleden zijn gemaakt. Voorkomt dat iemand voor een dichte deur staat, of dat jij (of je date) daarom niet op de afgesproken plek verschijnt. Een app of telefoontje om die afspraak nog even een dag tevoren te bevestigen is dan wel zo handig...