Desinteresse kan veel kapot maken

Toen ik werd geboren was een grote meerderheid van de Nederlandse bevolking lid van een Christelijke kerk. Niet iedereen ging elke zondag, maar men rekende zich toch tot een bepaalde richting.

Twee geloven op een kussen, daar sliep de duivel tussen. Dat gold voor mijn ouders, die waren uit liefde getrouwd en dat leverde ook best een aantal praktische problemen op omdat het hele land verzuild was. Boodschappen doen, onderwijs, werk en vrijetijdsbesteding deed je binnen je eigen groep. Ook ontweken de (grote) families van beide kanten elkaar het liefst op verjaardagen en andere evenementen. Tenslotte werd er in de kerk met een scheef oog gekeken naar een lid dat was getrouwd met een paap of een ketter, afhankekijk van welke kant het werd bezien. Wij als kinderen kregen de vrijheid om te kiezen of en bij welke kerk we wilden horen. Niet ongebruikelijk en op basis van wat we hadden gezien bij onze ouders, besloten we ons niet bij een kerkgenootschap aan te sluiten. We verlieten wel gelovig het huis, eigen intrepetatie zou dat nu genoemd worden op de site bij de betreffende vraag.

Mijn vrouw ontmoette ik in eerste instantie op school. Zij ging wel naar de kerk. Toen we eenmaal ‘vaste verkering’ hadden, ging ik regelmatig zondag met haar mee. Niet zozeer uit overtuiging maar omdat het fijn was om 1 1/2 uur naast haar te zitten zonder daar commentaar op te krijgen. Dat we in de kerk een stel werden, is eigenlijk wel waar. Het was nooit een probleem in ons huwelijk. Dat had er vast ook mee te maken dat er geen kinderen kwamen en op daf punt er geen moeilijke beslissingen hoefden te worden genomen. Inmiddels was de ontzuiling begonnen en boeide het de bakker waar je brood kocht niet meer, naar welke kerk je ging en het omgekeerde gold ook. De beide (kleine) families konden goed door één deur en eigenlijk was geloof nooit een onderwerp van gesprek tijdens verjaardagen en feestjes. Ook zakelijk deed het er steeds minder toe waar iemand naar de kerk ging.

Momenteel is 27% van de Nederlanders nog lid van een kerk. Dat zijn vooral ouderen en mensen buiten de grote steden. Instellingen die het geloof nog in het vaandel dragen noemen zich vaak nu Christelijk zodat ze zowel voor katholieken als protestanten openstaan. Op 50 plus staat in het profiel nog steeds de vraag over de religie maar ik zie dat die niet ‘verplicht’ is en ik die heb overgeslagen. Het speelt ook blijkbaar niet echt meer een rol bij het daten als ik kijk naar de blogs en T2S. Alleen van Musje heb ik gelezen dat het voor haar een belangrijk selectiecriterium is. Omdat ik hier vriendschap zoek en geen romantische relatie Is het ook voor mij niet iets waarop ik direct zou selecteren. Echter ook in geval van vriendschap is respect voor mijn overtuiging van belang. Als iemand anti-geloof is en dat ook wil laten weten zou het op een gegeven moment toch een probleem gaan vormen. Hoe wordt er hier eigenlijk gedacht over geloof en daten. Speelt het geen enkele rol meer of is het toch nog wel een dingetje als het serieus lijkt te worden? Iedere avond gedenk ik mijn vrouw nog in een gebed, ook iets wat bij mij hoort en niet zal veranderen.

Een bezoek aan Antwerpen
Het was al weer meer dan een jaar geleden dat ik de sinjorenstad aangedaan heb. Hoewel de NS site mij waarschuwde voor vertraging wegens werkzaamheden aan het spoor heb ik het er toch maar op gewaagd. Zowel in de trein als in Antwerpen zelf viel mijn oog op allerlei pareltjes van het Vlaams. Merkwaardig dat men zich in Nederland voor teksten in het openbaar op bordjes vrijwel nooit bedient van rijmpjes. Onze zuiderburen grossieren er in.

Op de deur van de wagon in Roosendaal las ik “Eerst opzij – dan erbij” (toelichting: laat andere reizigers eerst uitstappen voordat je instapt). Ook: “Deur dicht, comfort in zicht” (energiebesparing”)
Ik houd van het Vlaams. Ook van de omroepberichten in de trein. De conductrice zegt: “We komen aan in Kijkuit” En even later: “Kijkuit” Lieve mevrouw, ik kijk al de hele rit uit het raam! In de trein had een rijmelaar zich uitgeleefd: “Ticket oké? Dan kun je mee” , “Gang vrij – iedereen blij” En in het Frans: : “Parlez plus bas – c’est le bon choix (zachtjes praten).
Vervolgens komen we aan in het plaatsje Heide. Op het stationsgebouw lees ik “Groene halte”. Bij de halte Kapellen heb ik dan weer geen kerkgebouw kunnen bespeuren.

Aangekomen in Antwerpen stond een jongeman in het station in recordtempo blikjes fris te openen, wie maar wilde kon zo gelaafd aan zijn of haar bezoek aan de Scheldestad beginnen.
Toen ik in Antwerpen de Frankrijklei wilde oversteken met andere voetgangers hoorden we opeens keihard: “Opgepast, tram!” in plaats van het belletje wat ik in onze steden hoor.. Ook spotte ik daar een bordje: “Vandaag met een trapper? Sorry hier is enkel ruimte voor een stapper” (alleen voor voetgangers, niet voor fietsers, het fietspad was opgebroken).
Ik word steeds als ik naar Antwerpen ga verrast. Ook nu. In een “winkel” in de stadsgehoorzaal was een team van vier (na later bleek Nederlandse) jongeren bezig met het bedrukken van teashirts. Ik mocht een leuke afbeelding uitkiezen en die drukten ze op een teashirt van de door mij gewenste maat, kostte niets. Nog leuk gesproken met de “drukker”, hij woont maar een paar kilometer van mij vandaan. Ik had weer een leuk cadeautje voor een kleinkind., ik was echt een Hollander: alles wat gratis is…

Even verderop bezocht ik weer de Chocolate line, een winkel met veel chocola en een atelier van chocolade figuren. Ditmaal ontwaarde ik een grote chocolade wisent en een draakje. De tekst op het affiche naast een andere choco sculptuur was een eyeopener: Mosquitoes are like family: they ‘re annoying, but they carry your blood. Is het zo, dat bloedverwanten soms strontirritant kunnen zijn?

In het stadhuis heb ik een expositie over de archeologie van de stad bezocht, de rondleiding heb ik overgeslagen, hoewel ik dan vast en zeker nog meer bijzonderheden had vernomen. De rondleider was heel enthousiast bezig.. Weer dat heerlijke Vlaams!
Nadat ik mijn broodje had genuttigd op de wandelpromenade boven de oever van de Schelde wurmde ik mij door de mensenmassa (er was een optocht gaande in verband met de Pride), totdat mijn oog viel op het bordje aan de gevel van een penthouse: “Te koop straf”.
Nu brak mijn klomp, is het een straf dat huis te kopen? Maar “straf” was de naam van de vastgoedmakelaar..

Om even tot rust te komen streek ik zoals altijd in mijn geliefde stad neer in de Andrieskerk. Wat een tegenstelling met de Pride drukte! Een fijne plek om wat te mediteren. De wandeling richting station liep gesmeerd, voor het eerst heb ik terug via Noorderkempen gereden. Dat ging een stuk sneller dan op de heenweg.
Wie komt ook wel eens in België en geniet van het Vlaamse woordgebruik? Een bezoek aan Antwerpen is voor mij dus geen straf..

Vulkanisme is een van de meest heftige natuurverschijnselen waardoor je als mens soms een gevoel van onwerkelijkheid krijgt als je er langer over nadenkt.

We leven op een enorme bol met een kern van vloeibaar metaal. En onder de aardkorst die op sommige plaatsen dun is, zit vloeibaar gesteente dat na miljoenen jaren nog niet is afgekoeld. Via nieuwe of bestaande barsten perst dit gesteente zich soms met enorme kracht naar buiten en dan noemen we dat een vulkaan. Ze zijn overal, ook voor onze kust. De meeste zijn inactief maar dat zegt niet dat ze morgen niet kunnen uitbarsten. Soms wordt een vulkaan volkomen onverwacht weer actief, Sommige vulkanen zijn regelmatig actief zoals op IJsland en Hawaii. Overeenkomst van alle vulkanen is dat ze ondanks alle kennis die is opgedaan door bestudering van voorgaande uitbarstingen en de modernste meetapparatuur, het nog steeds niet mogelijk is te voorspellen of een vulkaan zal uitbarsten, wanneer dat gebeurt en hoe heftig dat gaat worden.

De overeenkomsten tussen vulkanisme en liefde, (verliefdheid) zijn wel duidelijk. En hoewel de wetenschappers hier wellicht nog meer onderzoek naar hebben gedaan dan naar dat andere natuurverschijnsel heeft dat nog maar weinig opgeleverd. Het is Inmiddels bekend dat het hart hierbij geen enkele rol speelt dat is gewoon een fenomenale pomp. Het gebeurt allemaal in de hersens en er is een bijzondere cocktail van hormonen voor nodig. En tioch blijven we hartjes sturen terwijl hersentjes meer toepasselijk zouden zijn. Maar hoe, waarom, hoe lang, hoe heftig en tig andere vragen zijn nog niet beantwoord. De een vindt dat wel prima, want een beetje mysterie in het leven mag toch best. Een ander kan bijna niet wachten op de verliefdheidspil. De juiste cocktail van hormonen voor beiden en de liefde kan beginnen. Is de pil uitgewerkt neem je gewoon een nieuwe dosis. Een duizelingwekkende gedachte, nooit meer eenzaamheid en alle datingsites kunnen worden opgeheven en bloggers hebben wel wat beters te doen dan schrijven.

Een andere gedachte nog over datingsites en daarvoor moet ik 1964Pete bedanken. In eerste instantie zoek ik hier vriendschap, ook daar is de site immers ook voor bedoeld. Daarvoor is ook een klik nodig maar er zijn verder minder ‘hobbels’ te nemen. Maar ik werd nieuwsgierig gemaakt naar de functie ‘zoeken’ hier. En inderdaad zijn er volgens het algoritme op 50+ tientallen vrouwen die een 100% match zijn met me. Dat zou toch moeten inhouden dat we zonder veel moeite een stel zouden kunnen worden met de juiste cocktail en alles wat er verder bijhoort. Betekent dat dan dat het gezegde dat iemand die op zoek is naar een partner juist is: geen handvol maar een land vol? Tenslotte zijn niet alle vrouwen die ern partner zoeken hier ingeschreven. Hoe groot zou het aantal 100% matches dan in totaal zijn? Honderden of zelfs duizenden? Wat zegt dat dan weer over liefde? Er is ook een meer romantische opvatting dat een mens maar een echte grote liefde in zijn leven zal kennen, die voorbestemd is maar niet per se hoeft uit te komen. Andere relaties kunnen dan best fijn zijn maar kunnen niet eens in de schaduw staan van die ene ware liefde. Wie het weet mag het hietonder zeggen.