terug

Kalverliefde

donderdag 11 maart 2021

Zowel op de lagere school als de middelbare school zat ik op een katholieke school. Dit hield in dat jongens en meisjes streng gescheiden werden door aparte scholen. De aanwezigheid van jongens in de klas zou immers de leerprestaties maar nadelig beinvloeden? Zo dachten mijn ouders. Het gekke was dat de twee basisscholen pal naast elkaar stonden. Bij de middelbare school was het idem dito : het lyceum was voor de jongens, daarnaast stond de Meisjes School. Twee bolwerken met een brede stoep langs alle leslokalen. Die stoep werd iedere dag gebruikt door alle leerlingen van beide scholen.

Het probleem was de "pauze". Zowel de meisjen als de jongens mochten onder de middag circa 20 minuten de benen strekken buiten. Als de pauze van de jongens na of voor die van de meisjes was, konden de leraren amper lesgeven omdat de jongens dan buiten lawaaierig de aandacht van de meisjes trokken. Gelijktijdig met pauze kon niet in die tijd, want mijn school werd geleid door 3 nonnen en die wilden "de kat niet op het spek" binden. Dit pauze-probleem werd handig opgelost : als de zoemer ging, moesten de meiden weer naar binnen. De jongens waren ongeveer 5 minuten daarvoor naar buiten gekomen. Had je een oogje op een van de jongens en wilde je hem even zien, moest je hard terugrennen om nog op tijd in het volgende lesuur te zijn. Hem aanspreken was uit den boze, want de 3 zusters stonden tijdens de pauze als levensgrote pinguins op te letten in de luchtbrug tussen de twee gebouwen van mijn school. Vermoedden ze dat je een vriend had, belden ze je ouders. Bij mij thuis zouden dan mijn rapen zeker gaar zijn geweest.

Mijn buurjongen, die even oud was als ik, zat op het lyceum en had een hele leuke jongen in zijn klas, die veel op Ard Schenk leek, de beroemde schaatser. Hij was vrij groot en ook blond. Aangezien Ard Schenk onbereikbaar was, werd ik verliefd op zijn look-a-like. Dus ben ik heel wat keren teruggerend naar mijn eigen school, nadat de zoemer al was gegaan om nog een glimp op te vangen van "Piet". Mijn buurjongen had dat in de gaten en liep altijd mee in het groepje van Piet, zodat ik amper durfde te kijken. Dat was ook verlegenheid, want mijn hart bonkte in mijn keel.

Ik hoopte altijd dat Piet een keer bij mijn buurjongen thuis op visite zou komen, zodat ik hem kon laten merken waar ik woonde, maar dat gebeurde nooit. Toen ik al 2 jaar van de middelbare school af was, kwam ik mijn buurjongen tegen, met zijn inmiddels vaste vriendin, in een jongerencafe. Hij grijnsde en zei : je hebt je zeker weleens afgevraagd waarom mijn andere vrienden wel, maar Piet nooit bij mij thuis kwam? Ik had zelf een oogje op je in die tijd, dus hij moest niet onder mijn duiven schieten. Hij gaf me een plagerige knipoog en liep vervolgens naar de bar om drank te halen, mij sprakeloos achterlatend...

geplaatst door sixty - 2657 keer gelezen