terug

Alle tijd

donderdag 8 april 2021

Datingtijd. Voor de routinier is het de tijd tussen nagloeiende hitte en oplaaiende begeerte; voor mij is het de toch misschien niet tijdelijke tijd alleen, de tijd van alle tijd. Een relatie kan dan wel van alles verdubbelen of halveren; er tijd aan besteden is wel het minste dat ík kan doen. Al met al heb ik nu de tijd om het achter mijn bolletjesgordijnen wit te zien worden, en weer kletsnat, en weer wit, en weer kletsnat. Ik hoef mij niet te vervelen. Water of wijn, bos of strand, ochtend of avond, strand of museum, tutoyeren of vousvoyeren, broek of rok; urenlang kan ik mezelf tegenspreken over het juiste antwoord. Of maandenlang, zoals sommige vragenstellers hebben gemerkt. Ik weet het antwoord niet, echt niet. Ook al heb ik alle tijd.

Die hitte is inmiddels allang uitgegloeid - al tintelt het weer licht in mijn rechterhand. Ik zei: "Ik zou je nu wel willen aanraken, maar ja," en stak hem mijn vuist toe. We hadden een schitterend eind gefietst, gewandeld en weer gefietst. Hij kende de weg, ik niet. En nu stonden we fiets aan fiets voor het kruispunt waar hij linksaf zou gaan en ik rechtsaf. Hij legde zijn hand rond mijn gebalde hand. We glimlachten naar elkaar. Een leeftijdsverschil van haast een generatie en geen enkele andere bedoeling dan een paar uur in de zon te zijn. We glimlachten naar elkaar en hij hield zijn hand om mijn hand.

Gisteren was het de dag van de horizontale hagelbuien. En de dag van een groepswandeling naar het oude stadje waarin ik ben opgegroeid: Voor mij een pelgrimsdoel zo hartverwarmend dat alleen m´n vingertoppen koud zijn geweest. Ik had een knielange gore-tex jas aan, dat hielp ook wel. "Wat is dit genieten, hè," zei één van de medewandelaars tegen me. Waarom zegt zo´n man zoiets als het juist super rottig is? Geniet of ik verklaar je depressief? Geniet of je bent een spelbreker? Geniet of ik schiet? Ik lachte maar wat: "Ik weiger hiervan te genieten, dit is berusten en blijven lopen." Ons pad was van platgestampte klei en slingerde dwars door een plassengebied. Knotwilgen als windbrekers. Hij trok, zo te zien teleurgesteld, zijn schouders op onder zijn poncho. Dit is het machteloze geploeter van twee mensen die elkaar als zielsverwant herkennen, nieuwsgierig naar elkaar zijn, maar geen flauw idee hebben wie die ander is. Compassie interpreteren als kritiek. Geboeid naar een toverachtige belevenis luisteren, om dan "Nu zul jij denken: waarom overkomt mij zoiets nooit? Nou, je moet ervoor openstaan!" om de oren te krijgen. Dat was trouwens het moment waarop ik besloot om mijn fluwelen handschoenen uit te trekken. Het was een goed besluit, geloof ik. Niet aan elkaars verwachtingen voldoen kan louterend werken. Nieuwe wegen openen voor wezenlijk contact. Na vijfentwintig kilometers waren we precies op tijd voor de bus terug, net buiten de stadspoort. Mijn pelgrimstocht eindigde met een schampschot. Het is de hoogste tijd voor alle tijd!

geplaatst door RodeJas - 3106 keer gelezen