terug

Huidhonger

donderdag 22 april 2021

Op de radio sprak een dame enige tijd geleden over huidhonger vanwege Corona. Ik werd toch zo boos. Zij is getrouwd, elke nacht kan ze tegen hem aankruipen. In mijn ogen dus geen sprake van huidhonger.

Tot een paar jaar geleden wist ik niet eens wat huidhonger was, laat staan dat ik er last van had. Wel merkte ik na de eerste heftige periode van rouw dat ik me heel anders gedroeg dan ooit daarvoor. Ik snapte er werkelijk niets van. Nooit eerder in mijn leven heb ik mannen geclassificeerd op basis van uiterlijk. In mijn hoofd gaf ik cijfers, commentaar en duwde ik ze in hokjes. Ik die nooit in hokjes geloofde, plaatste daar nu mannen in op basis van een vluchtig zien. Geen enkele man was meer veilig voor me, kwam hij voorbij op zijn fiets: boem categorie toegekend, liep hij in de weg in de supermarkt: knal in die hoek ga je. Ik vond dit zo ontzettend bizar en ook verontrustend. Wie was deze idiote vrouw in mij?

Vanwege een historie met depressies, heb ik heel snel hulp gezocht voor rouwverwerking. Want was het verdriet dat ik voelde gewoon rouw of een voorbode van een hernieuwde kennismaking met die afschuwelijke depressies? Ik wilde koste wat kost voorkomen dat ik weer in die grauwe wereld verzeild zou raken. En deze psychologe leerde mij de term huidhonger kennen. Het snakken naar menselijk contact, het voelen van huid op huid. Natuurlijk, als je jezelf aanraakt heb je ook huid op huid contact, maar dat is niet hetzelfde als met iemand anders. En juist die honger zorgde ervoor dat ik in hokjes, classificaties en cijfers dacht. Het was een vorm van honger stillen.

Toen ik dit door had, was mijn honger natuurlijk nog niet gestild. Want het lichamelijke contact, een aai over mijn hoofd, klap voor mijn kont en een kus was nog steeds weg. Wel begreep ik waar die vreemde, idiote vrouw in mij vandaan kwam. Ik heb dit hele proces uiteindelijk maar geaccepteerd. Het is inmiddels nog niet helemaal verleden tijd, maar er zijn nu mannen die ontsnappen aan mijn drang tot categoriseren en een enkeling, tja die krijgt nog steeds een oordeel. Gelukkig weten ze dat zelf helemaal niet, sterker nog, ik denk dat ze mij niet eens hebben gezien.

Huidhonger dus. De enige met deze honger zal ik niet zijn, Corona zorgt er zeker ook voor dat er meer hongerenden zijn. Vooral de dames en heren die vaak alleen zijn, zullen dit herkennen en ernaar snakken. Ik denk ook aan de senioren onder ons die geen bezoek meer kunnen ontvangen, en/of via raambezoekjes hun lievelingen zien. Afschuwelijk. Een van de kinderen stelde in de eerste lockdown voor om een raambezoek te brengen. Ik weigerde. Een geliefd iemand zien op een paar centimeter afstand en dan niet aan kunnen raken? Nee, dat zag ik absoluut niet zitten. Dan maar via videobellen, dan was de mogelijkheid tot aanraken helemaal niet aan de orde.

Dus ik heb nog steeds huidhonger. Het kennen en erkennen scheelt veel. Als het beestje een naam heeft, is het al makkelijker te accepteren. Zoals ik me probeer te houden aan een gezond voedingsdieet, is mijn huidhonger ook op dieet. Soms spring ik uit de band, het is niet meer vol te houden, dat lege, hongerige gevoel van huid op huid. Gelukkig woont een van de kinderen dichtbij en kan ik terecht voor een knuffel en een kus. Want soms moet je het dieet laten gaan en toegeven aan je grootste wens. En de dame van de radio? Die heeft geen huidhonger, die mist gewoon mensen om haar heen. Zoals wij allemaal.

geplaatst door RosaReis - 1767 keer gelezen