terug

Langs het tuinpad van mijn vader II

dinsdag 6 april 2021

Mijn bezoek aan mijn vader op de laatste dag in het ziekenhuis, was als een ontmoeting met een dodelijk vermoeide reiziger in het laatste treinstation voor de eindhalte, volledig onwetend waar zijn trein nog naar toe zou gaan. Elk houvast en gevoel van richting kwijt en toch nog met alle macht zoekende naar kracht om weer overeind te komen. Kracht die alleen nog in zijn handen zat. Met die handen kon je nog contact maken en dat deden we ook, een ongelooflijk fijne herinnering. Mijn grote warme handen om zijn koude gespierde tanige en versleten handdrukkershanden.

Ik voelde de intense kracht van mijn immer hardwerkende vader, tuinier, bloemschikker en Vierdaagseloper die zijn hele leven bang was voor het grote zwarte gat waar hij echt nooit in terecht wilde komen. Hij sprak nog over schraalheid onder zijn hart, even in een helder moment. Ik kwam langs in zijn troosteloze niemandsland en dacht aan “Je suis seul avec ma solitude” van Georges Moustaki, muziek waar we samen zo graag naar luisterden. Hij praatte nog slechts in niet te volgen wartaal, verdrietig vooral voor mij. Vanbinnen voelde ik het branden, maar liet het niet merken. Ik liet mijn tranen niet lopen, want juist dat zou hij zeker dan nog wèl opgemerkt hebben. Zijn Willy was hij toen al 2 jaar kwijt; ik zag hem delirisch reikhalzen naar het niets. En dat is wat me mijn levensdagen lang als een triest refrein zal bijblijven een einde leven van lijden door het gevoel geen houvast of baken meer te hebben, een kwellende verzuchting van het onmogelijke blijven zoeken naar ons mam.

Samen hebben we jouw laatste dagen nog naar muziek geluisterd, muziek uit jouw jeugd van voor de oorlog en muziek uit de tijd van mijn oudste herinneringen, de jaren 30 en 40. Vaak weeïge Heimat-muziek over Sehnsucht, Heimweh und Wehmut, melancholische muziek die diep in ons beider ziel binnenkwam. Veel Duitse muziek ook, want das hättest du so gerne gehat auf Deutsch, Lieder, Operetten und Show, Show und Leben. “Zet ‘m eens ff op den Duitser”, hoe vaak hebben we dat wel niet gehoord. Met zijn en mijn lievelingsmuziek hadden we dus nog een soort van intiem contact. “Zoek de Zon op” van Lou Bandy, klonk als in eeuwen geleden. Het was voor jou, vader wat het voor mij was, is en blijft.

Uit de tijd geraakt ben je nu, pap, zo heet dat. Je bent zelf een verhaal geworden om door te vertellen in mijn tijd van leven. Waarbij ik kan blijven doorvertellen over een bijzondere bevlogen eigenwijze man als in heel eigengereid plus wijs. Jij hebt me zowel ruimte van leven gegeven als heel veel liefde. Maar begrepen heb je jezelf nooit, zoals je jezelf denk ik ook nooit begrepen voelde. Ze vonden mij maar een rare in Beek en Donk zei je vaak en verwaand ook, voegde hij er fronsend aan toe. Zo zien mensen mij vaak ook, denk ik dan weer met een grote glimlach en daarom ben en blijf ik de trotse zoon van mijn vader in de rest van mijn tijd.

Toen ik langs het tuinpad van m'n vader
De hoge bomen nog zag staan
Ik was een kind, hoe kon ik weten
Dat dat voorgoed voorbij zou gaan

Wim Sonneveld, 1965

geplaatst door DenDonck - 1835 keer gelezen