terug

Prikken en pel pinda's...

donderdag 22 april 2021

Nieuws kan ons op allerlei manieren bereiken. Via het lezen van de dagelijkse krant, via het kijken van de journaals op de TV, het luisteren naar nieuwsberichten op de radio en het surfen op internet. En dan ook nog kunnen we bijgepraat worden door de praatprogramma’s met diverse deskundigen. Ieder met een eigen mening, advies en/of opinie. Het nummer één nieuws is al geruime tijd “Corona”. De wetens en waardigheden over het virus, de voortgang, het aantal besmettingen en het R-getal worden ons ingehamerd, net alsof we de gegevens zoals op school, in ons hoofd dienen te stampen. We er maar van doordrongen worden hoe belangrijk vaccineren voor ons allen is. Ik vind het allemaal prima die informatie, hoewel ik het soms wel eens teveel van het goede vind en het goed beu ben. Maar daar zal ik niet de enige in zijn. Ik kan er natuurlijk nog altijd voor kiezen om het nieuws het nieuws te laten. Maar wat ik eigenlijk goed beu ben, is dat iedere keer maar weer op TV die arm wordt getoond waarin een spuit verdwijnt. In allerlei hoeken wordt dat gebeuren belicht. Keer op keer. En dan zie je ook, dat door degene die die prikken zet, het toch niet door iedereen op dezelfde manier wordt gedaan. Ik ben niet bang voor die prik, als het maar goed gebeurt. De gevolgen van de bijwerkingen daar maak ik me meer zorgen over.

Soms sla ik het journaal over en kijk naar een dating programma. Een aantal jaren geleden heb ik mij ook aangemeld voor deelname. Voordat je daadwerkelijk in de opname terecht komt, gaat er heel wat aan vooraf. Allerlei gegevens dienen op een formulier te worden ingevuld, eigenlijk wel ongeveer gelijk aan de informatie die men kwijt wil en kan in het profiel op een datingsite. Alleen hier gaan ze een stapje verder. Er wordt naar een match gezocht. Zelfs een zelfgemaakt filmpje wordt er aan toegevoegd. Toch moet ik, na diverse afleveringen te hebben gezien constateren, dat ook op deze wijze daten maar een mager positief resultaat oplevert. Ik ben niet uitgenodigd. Of ik dat jammer vind? Nou nee, niet echt, maar vond het wel een leuke kans om dat ook eens te ervaren. Iemand digitaal kiezen uit al die aangeboden profielen is net zoals een product kiezen uit een schap in de supermarkt. Vindt je het niet lekker, gooi je het weg. Met één klik scroll ik verder niemand die het pijn doet. En toch maak ik een keus op het eerste gezicht. Het gezicht dat mij vanaf een foto op het scherm aanstaart. De eerste blik zegt al genoeg om interesse te tonen en om meer van die persoon wens te vernemen. In ons onderbewustzijn hebben we allemaal een beeld, een beeld voor ogen waar men op valt en ook nastreven. En soms… nadat ik geen enkele warmte voel bij dat eerste aanzicht, maar het bericht dat ik ontvang toch wel boeiend vind, maak ik toch die stap om iemand te ontdekken. Ontstaat fysiek eenmaal dat contact, dan blijkt steeds weer, dat de fysieke aantrekkingskracht het wint. Bij mij dan. . Iemand als partner kiezen is niet zomaar een product dat je uit de schappen plukt.

“Geforceerd”, ik zet het maar even tussen aanhalingstekens, omdat al die datingmogelijkheden niet spontaan zijn. Ik grijp een mogelijkheid aan om iemand te ontmoeten om de eenvoudige reden, omdat er op mijn leeftijd verder weinig mogelijkheden meer voor handen zijn. Er is geen vriendengroep meer waarmee ik het uitgaansleven bezoek en daardoor ondertussen ook geen ‘vrienden’ maak die vroeger enkel ontstond door elkaar te ontmoeten in de disco’s en waar weer nieuwe contacten en uitstapjes uit ontstonden.

Het is Lente. De natuur is verliefd. Roept bij de mens ook verliefde gevoelens op. Ik schreef er al eerder over. Wat ik vanmorgen zag wil ik even hier delen. Ik werd wakker in de vroege morgen. De daken zagen wit door een dun ijslaagje. Het had licht gevroren. Ik open mijn raam en kruip weer onder mijn dekbed. Heerlijk nog de warmte van de nacht te voelen en de kou buiten te sluiten. Ik ervaar die warmte des temeer en voel mij behaaglijk. Ik hoor de vogels naar elkaar roepen. Dan zie ik een kauw op het dak van mijn tuinhuis landen. Vast geïnteresseerd in de pel pinda’s die ik voor de koolmeesjes heb opgehangen. Echter het draadje wol waaraan ik de pinda’s geregen had, trok meer zijn belangstelling. Twee pinda’s zaten er nog aan. Heel slim haakt hij met zijn snavel het touwtje van het spijkertje. Het touwtje belandt op de grond. Ik sta op en ben nieuwgierig wat hij er nu mee gaat doen. Voor het raam zie ik dat hij met enkele pikken van zijn snavel het touwtje tot een pakketje vormt en er dan mee weg vliegt. Vast bezig voor een nestje, dat hij/zij ergens aan het creëren is. Zo wonderlijk en prachtig de natuur. Ik geniet ervan.

Liefs,
Monique

geplaatst door monique3 - 2617 keer gelezen