terug

Stijve zolen

zondag 25 april 2021

Soms, vooral als in het tomeloze geweld van het wasproces m'n dekbedhoes zich weer eens heeft ontfermd over de hemdjes, de slipjes en de theedoeken, soms denk ik: Ik ga dit nooit meer doen, een tweepersoons dekbedhoes wassen. Ik slaap voortaan wel in een slaapzak op m'n blauwe bank.

Soms, vooral als ik weer eens drie dagen achter elkaar rode bietjes heb gegeten, zeg ik tegen mezelf: nooit meer doen, zo'n handig pakje voorgekookte bietjes kopen. Ook niet als dat pakje bietjes de enige Nederlandse biologische groente in de hele supermarkt is, ook niet als een plak rode biet de enige manier is om de geitenkaas op te krijgen. Ook nooit meer doen, trouwens: geitenkaas kopen. 

Echt nooit meer doen: mij in de war laten brengen door een hand vol munten, en zeker niet door zijn hand, en al helemaal niet op een veerpontje. ¨Zal ik voor jou betalen,¨ zei ik tegen de kaartlezer van de wandeling, waarop hij met een vriendelijk ¨hoeft niet hoor¨ een handvol munten liet zien. ¨Hoeveel personen?¨ De pontbaas heeft haast. ¨Eén persoon¨, zegt mijn mond, terwijl mijn hoofd ¨twee personen¨ bedoelt…

Ook nooit meer doen: zo'n papieren poster kopen vanwege het makkelijke, mooie plaatje. Mijn laatste miskoop heet 'Een golf', van Katsushika Hokusai. Ik kon er lang naar kijken, gefascineerd door de kracht van de roeiers in hun smalle boten. Ik zag hen behendig met die golf mee roeien, voldoende vis vangen voor hun dorp en veilig thuis komen. Maar ik zag het verkeerd: ´Een golf´ bleek de eerste van ´Zesendertig gezichten op de berg Fuji´, getekend als hommage aan de berg die onbewogen toeziet hoe mensen ten onder gaan, niet bij machte om de kracht van de natuur naar hun hand te zetten. Ik kon de vissers niet meer veilig naar huis denken - en de poster staat opgerold in de schuur. Zal ik ansichtkaarten uit hem knippen?

Liever nooit meer doen, of misschien juist wel en zelfs veel vaker: Actief aanwezig zijn op Things2Share. Soms ben ik daar een roeier in zo´n smalle boot, soms een golf en soms de berg Fuji - maar mijn conclusie lijkt me helder: Wie onhebbelijke trekjes heeft, kan die maar beter verbergen. De anderen (zonder onhebbelijke trekjes) vinden je dan leuk en zo krijg je verkering met één van hen. Mijn andere conclusie is: Wie onhebbelijke trekjes heeft, kan dat maar beter laten merken. Voorkomt teleurstelling achteraf - en werkt bij voldoende zelfvertrouwen, een frisse profielfoto en tactisch geplaatste machts-pionnetjes juist in je voordeel.

Wellicht ook nooit meer doen: ´Dat vind ik juist lekker´ roepen als het om zolen gaat, en zeker niet als het om wandelzolen gaat tijdens een aangename lange wandeling. We koesterden ons in het warme zonlicht, aten meegebrachte boterhammen en dronken koffie uit thermosflessen. Bankje voor een leegstaand dijkhuisje, uitzicht op de bijna bloeiende appelbomen. We hadden alle tijd om onze voetstappen te bepeinzen, en de invloed van onze zolen op het wandelgenot. Stijf versus slap, hard versus zacht, dik versus dun. Mijn zolen zijn vooral gloednieuw. Ze vormen een stevige, soepele barrière tussen de grond en mijn voeten, ze geven mee bij stenen, boomwortels en kleikluiten. Barefoot-zolen maar dan dikker. Ik prees hun comfort. Zegt de kaartlezer: ¨Dat lijkt me vreselijk, elk steentje in m´n voetzolen voelen.¨ Waarop ik ¨dat vind ik juist lekker¨ roep en stijve zolen plotsklaps een teken van innerlijke beschaving zijn. Ik slaap nog wel even alleen.

geplaatst door RodeJas - 3737 keer gelezen