Dansles
zaterdag 1 mei 2021
Jaren geleden heb ik een keer de stoute schoenen aangetrokken en ben ik naar een gratis inloopavond van een dansschool voor stijldansen gegaan. Ze wilden leden werven voor het nieuwe cursusjaar. Je kon die avond de locatie goed bekijken en je mocht ook de dansvloer uitproberen. Het was er gezellig druk en er hing een leuke sfeer. Ik doe het, dacht ik en heb me ingeschreven voor de cursus brons.
Voor deze cursus, die 2 weken later al begon, heb ik dansschoenen aangeschaft en een paar leuke rokjes gekocht om goed voor de dag te komen. Wat denk je? Wel 10 dames dames en maar 4 heren voor de cursus brons. Langs de kant zaten de heren van de al eerder afgelopen danslessen voor zilver en goud en die vulden het ontbrekende aantal heren aan. We konden beginnen. De quickstep kan ik al en gelukkig begonnen ze daarmee. Ik trof een van de gevorderde heren van zilver, dus dat ging prima. Na een half uur ruilden iedereen van partner en kreeg ik een lompe man als danspartner. Hij trapte regelmatig op mijn dure, nieuwe dansschoenen, dus die zagen er aan het eind van de les niet meer uit. Geen nood, er was niks stuk gegaan en een likje schoensmeer doet wonderen.
Bij de 2e les had de organisatie toch nog wat nieuwe heren ingeschreven voor mijn lesuur en hoefden er minder heren van zilver of goud in te vallen. Na de 3e les mochten we na afloop van alle lessen nog een uurtje vrijdansen om de net geleerde danspassen te oefenen. Helaas kon ik niet meedoen aan de Engelse Wals, Tango, Rumba of de Cha-Cha-Cha. want die lessen moest ik nog krijgen. Ik vond het wel fantastisch om ernaar te kijken, terwijl ik praatte met de andere dames van brons, die deze danspassen ook nog niet konden doen. Er was ook een beeldschone dame bij onze cursus brons. Ik noem haar Rianne, want je weet nooit of iemand van de danslustige heren/vrouwen van toen nu ook ingeschreven staat bij 50plus. Rianne had prachtig lang haar, wat leuk opgestoken was en zag er fantastisch uit. Dat hadden ook de heren allemaal gezien en ze werd gevraagd om toch mee te dansen bij het vrijdansen. De gevorderde heren zouden haar de danspassen wel even bijbrengen. Dat ging bij het volgende vrijdansuur ook zo, dus kon zij veel eerder goed dansen dan ik.
Halverwege het cursusjaar was het nog steeds zo : als het vrijdansen begon, werd Rianne meteen gevraagd en de overige dames van brons maar mondjesmaat. Sterker nog, als Rianne tussendoor wilde uitrusten of haar drankje wilde opdrinken, gingen de heren meteen rechtsomkeert als ze even bedankte. Naar de andere dames van ons groepje werd niet eens gekeken. Het leek wel of er een soort wedstrijd was ontstaan wie Rianne kon versieren. Haar zus zat ook bij ons groepje op dansles. Ze vertelde me dat Rianne af en toe schoon genoeg kreeg van die mannen die haar stijf tegen zich aan drukten tijdens het dansen. Ik kreeg meteen een AHA-moment. Het ging dus niet alleen om het dansen, maar ook de opwinding om die knappe vrouw lekker vast te kunnen houden. Het mannelijk libido werd dan kennelijk behoorlijk geprikkeld.
Er was er in die tijd bij een aantal horeca-gelegenheden regelmatig een stijldansavond en al gauw hadden we een vast groepje waarmee we 2 x in de maand ergens gingen oefenen op zaterdagavond. Rianne was nooit van de partij, haar zus wel. Op een van die vrijdansavonden vertelde ze mij : Rianne heeft een oplossing gevonden voor de dansles. Ze heeft een leuke vent ontmoet en hem overgehaald om lid te worden van onze dansschool. Ze heeft hem beloofd zijn vaste danspartner te worden. De week daarop deed hij zijn entree.
Hij mocht er inderdaad wezen!. Een lange, knappe man, die een perfect zittende spijkerbroek droeg. Daarboven een bijpassend modern overhemd en daaroverheen een te gek colbertje. Rianne had zich voor de gelegenheid ook helemaal opgedoft, dus waren ze het stralende middelpunt van de dansles. Tijdens het uur vrijdansen staken ze niet alleen de mannen de ogen uit, maar ook de vrouwen keken jaloers met een schuin oog naar dit knappe danspaar. Missie geslaagd, Rianne danste de rest van het seizoen alleen nog met hem.
Het jaar daarop heb ik ze bij de vervolgcursus zilver niet meer gezien. Haar zus ging wel door en ze vertelde : de relatie tussen die 2 is over. Rianne wil niet meer stijldansen, want ze heeft kort na afloop van de danscursus een hele leuke man ontmoet via een datingsite...
geplaatst door sixty - 2585 keer gelezen
Vorige berichten
Eenzaamheid
Er zijn sites waar je reacties kan uitsluiten indien je iets wilt vertellen waar Je wpeigenkijk liever geen reacties op krijgt omdat het erg persoonlijk is en een reactie onnodig pijn kan doen. Dat is hietbnirybmogelijk maar ik zou het op prijs stellen als er geen berichten onder verschijnen.
Er worden twee hoifdsoorten eenzasmheid onderscheiden
Sociaje eenzasmheid: iemand voejt zich niet verbonden met de maatschappij. Er zijn te weinig vrienden, kennissen of goede buren. Iemand maakt geen deel uit van een groep en mist dat.
Emotionele eenzaamheud. Er is geen hechte intieme band met iemand. Er wordt een gemis gevoeld, Er is geen partner om zaken mee te delen. Dat kunnen kleinigheden zijn uit hrt dagelijks leven maar ook dieoe gevoelens. Er ontstaat een gevoel van leegte in je binnenste.
Uiteraard kan een combinatie van beide soorten voorkomen. De emotionele eenzaamheid ontstaat vaak na een langjarig huwelijk dat gelukkig of althans niet ongelukkig is geweest. Onlangs wees iemand hier terecht op dat een van de partners in een scheiding soms vergelijkbaar is met een weduwe of weduwnaar als het huwelijk als donderslag bij heldere hemel wordt ontbonden. Tot zoverre de theorie.
Al eerder heb ik hier gemeld dat de dood van mijn echtgenote een enorme klap was en daarin zal ik beslist niet de enige zijn. Nu kom ik uit een familie waar de regel is dat ‘gewoon al gek genoeg is’. Verdriet mag maar je moet je er wel overheen kunnen zetten. Tijd heeft alle wonden en je hebt nog zoveel om voor te leven. Maar wat als het steeds meer pijn gaat doen en het niet lukt om weer in het spoor te komen? Toen ik niet meer wist waar ik het moest zoeken, heb ik professionele hulp gezocht: een psychologe. Dat heb ik ook gemeld bij de familie. Die was daar nogal door beledigd, want blijkbaar was hun hulp niet goed genoeg geweest. Nadien werd er niet echt meer over gesproken, Hoogstens de vraag of ‘ze’ weer was geweest op een zuinig toontje. Psychologen zijn er voor gekken en zwakjken van geest immers
Wat had ik er eigenlijk van verwacht? Misschien met name wat slaap- en kalmeringsmiddelen. Maar zil was meer van het praten en analyseren. Waarom mis je haar zo dat het lichamelijk pijn doet? We kwanen gezamenlijk tot de conclusie dat er soms een ware liefde in je leven komt. Dat hoeft geen sprookjesachtig karakter te hebben en ook niet dagelijks rozengeur en manenschijn te zijn. Maar in zo’n rekatie ken je elkaar en zie je elkaar zoals je zelf denkt te zijn. Dan is er geen ‘schijn’ of maskerade meer nodig. Het is niet eens zo zeldzaam. Je ziet het bij stellen die elkaar soms zonder woorden meteen begrijpen. De eenzaamheid die daarop volgt is vaak erg pijnlijk maar ook erg menselijk en komt in vele gradaties voor. Dat was een opluchting omdat ik dacht dat ik dat gevoel overdreef en me eroverheen zou moeten zetten. Het sjechte nieuws was dat er geen eenvoudige oplossing is. De pijn zal blijven en wellicht de rest van het leven. Is een nieuwe relatie het wondermedicijn. Ook daarin was ze realistisch. De kans om voor de tweede maal een vergelijkbare partner te vinden wordt steeds kleiner naarmate de leeftijd vordert. Ook is dit soort eenzaamheid een taboe omdat een potentiële nieuwe partner niet kan of zou willen concureren met een geest, Hoor je dan niet thuis op een datingsite? Zelf heb ik ondervonden dat een hechte vriendschap een deel van de pijn kan wegnemen. Maar als ook daar het noodlot toeslaat? Duidelijker kan ik wil ik niet zijn en ik beraad me op mijn toekomst als blogger hier.
Geluk kan ik ook vinden in kleine dingen
Dat genieten lang niet altijd in opwindende zaken of grote wensen hoeft te zitten, is algemeen bekend. Maar zoals altijd kan ik alleen maar voor mezelf spreken. Doordat mijn gezondheid het afgelopen jaar me behoorlijk in de steek heeft gelaten, kan ik sommige dingen niet meer en ben ik in 2025 en in 2026 niet met vakantie geweest. Ik ben echter niet bij de pakken neer gaan zitten. Ik kan ook veel plezier beleven aan dagjes uit. Gelukkig heb ik een museummaatje en een festivalvriend, dus dat zit wel goed. Alleen op pad gaan is een stuk moeilijker voor mij en samen genieten is bovendien dubbel genieten.
Maar ondanks dat ik veel meer aan huis gebonden ben dan andere jaren heb ik genoten van mijn tuin, zowel voor als achter mijn huis. De rododendron heeft uitbundig gebloeid. Mijn verzameling Hortensia's die ik ooit gekregen heb van visite en later in de tuin heb geplant, zitten ook vol met bloemen. Ik moet voor mijn gezondheid veel wandelen, maar heb daar niet altijd zin in. Dit heb ik gedeeltelijk opgelost door mijn hortensia's, die enorme waterslurpers zijn, met een kleine gieter iedere avond water te geven. Gewoon 36 keer op en neer lopen. Daarna uitrusten onder mijn zonnescherm in een comfortabele tuinstoel en genieten van alle kleurenpracht en de ondergaande zon.
Ook mijn kleinzoon, die eind mei 2 jaar werd is een bron van vreugde voor mij. Een heerlijk kereltje met gezonde ontdekkingsdrang. Met zijn loopfiets op straat is hij amper bij te houden. Zijn vader rent dan achter hem aan en ze wachten samen bij iedere zijstraat op oma. Ik zie tijdens dat tochtje zijn zijdezachte haren wapperen in de wind. Oma mag dan bij iedere zijstraat met haar vinger naar rechts wijzen en "Kijken" zeggen, vervolgens met mijn vinger naar links wijzen en "Kijken" zeggen. dan samen oversteken en hij gaat er weer vandoor met zijn loopfiets.
Ook houdt hij erg van klimmen. In mijn woonwijk zijn vorig jaar wadi's ingericht om al het overtollige regenwater in op te vangen. daarin staan ook lange loopbalken voor kleine kinderen op verschillende hoogtes, stapstenen en een kronkelige houten vlonder in het diepste gedeelte. Geen groter plezier voor hem om wel 3 x achter elkaar al deze hindernissen met hulp van papa en oma te nemen. Een heerlijke leeftijd heeft hij, geen internet, nog geen behoefte aan duur speelgoed. Hij geniet gewoon van zijn loopfiets en de hindernisbanen vlakbij mijn huis. Een oma geniet van hem met volle teugen.
Ik besef me terdege dat ik 74 jaar ben. Als ik nu nog 54 was geweest had ik met alle plezier allerlei uitdagingen aangegaan. Op die leeftijd en ook nog volledig gezond heb ik daar ten volle van genoten, eerlijk is eerlijk. Maar ik zoek nu geen partner meer die met een camper of een tent door Europa wil trekken. Ik hoef ook niet meer achterop de motor te zitten bij hem. Al die dingen heb ik vroeger al gedaan en zijn een gepasseerd station. Laat mij maar rustig genieten in mijn buurt of in zijn buurt met een leuke man. Verweggistan hoeft voor mij niet meer zo nodig...
Leeftijd
Leeftijd is toch meestal ook wel een dingetje als je 50-plusser bent, al wordt er meer vrijelijk over gesproken dan over andere zaken. Er zullen vast meer blogs hier zijn geschreven over leeftijd dan over kersen eten. Maar vooruit er is vast wel ruimte voor nog eentje.
Iedereen wil oud worden, maar niemand wil het zijn verzuchtte Johatan Swift in de 17e eeuw en hij had recht van spreken want hij werd 78 in een tijd dat dat weinigen was gegeven. Leeftijd is maar een getal. Mijn vrienden(innen) zeggen dat ik er 10 jaar jonger uitzie dan de kalender. Je bent zo oud. (jong) als je je voelt. En een persoonlijke favoriet Die ik onlangs las van een man van 70+: ik val alleen op oudere vrouwen want die hebben meer uitstraling. Het uiterlijk van jonge vrouwen doet mij niets. Nou, dat ben je echt ‘needy’. Maar ook vrouwen kunnen op dit gebied hun woorden wellicht zeer diplomatiek kiezen.
Feit is natuurkijk dat er wel degelijk grote verschillen zijn. Een man van 59 kan zich gedragen als een 80- jarige en een man van 80 zal zich soms helemaal niet meer kunnen gedragen. Met ee; beetje make-up kan een vrouw er 20 jaar jonger uitzien en zich ook zo voelen. Maar er zijn weinig vrouwen van boven de 20 die zich ouder willen voordoen dan de kalender. . Maar is er een leeftijd waarop vrouwen en mannen het meest aantrekkelijk zijn en waarom dan? Dat blijft een moeilijk punt zolang AI onze gedachten nog niet kan lezen omdat het antwoord op die vraag afhankekijk is van wat iemand zegt en dat hoeft niet hetzelfde te zijn wat hij of zij denkt.
Laten we beginnen met de mannen. Vrouwen van alle leeftijden kiezen dan gemiddeld voor een man van 38. Op die leeftijd wordt een man geacht zelfverzekerd en ervaren te zijn. Hij is dan (volgens vrouwen) op de top van zijn kunnen zowel in zijn werk als andere zaken en vrouwen voelen zich geborgen en gewaardeerd bij hem. Mannen denken zelf dat dit moment al eerder komt, namelijk rond hun 30ste. Mannen vinden vrouwen het aantrekkelijkst als ze rond de 20 zijn. Mannen blijven nu eenmaal meer dieren en reageren instinctmatig . Op die leeftijd zijn vrouwen het meest ‘geschikt’ om kinderen te krijgen en mannen (van alle leeftijden) willen dan graag een handje helpen om dat te realiseren, Afijn, vrouwen menen zelf op hun 30ste op hun top te zijn. Min of meer om dezelfde redenen als bij mannen. Op die leeftijd denken ze te weten wat er te koop is in de wereld.
Wat moet je nu met deze kennis als je 50-plusser bent op een datingsite waar niemand op die leeftijd is die zo aantrekkelijk wordt gevonden. Er is een grote troost, want de meeste mensen zijn ook realistisch. Aks gevraagd wordt naar de meest favoriete leeftijd van een potentieel nieuwe partner, kiest men meestal iets in de buurt van de eigen leeftijd.Maar dromen mag immers.