terug

Dwarsligger

donderdag 27 mei 2021

Niet ver vandaan waar ik woon staat er aan de voorzijde van een grote tuin een vakkundig gebouwd kastje. Ik loop er bijna dagelijks voorbij tijdens mijn ommetje. Tegelijkertijd wandel ik dan dikwijls richting de dierenweide, zodat ik mijn oude brood kwijt kan en er de eenden, de kippen, de herten en de geitjes blij mee maak. Wanneer mijn kleinkinderen bij mij zijn, staan ze te popelen om er heen te gaan.
Met grote letters staat er aan de buitenkant van het kastje “Minibibliotheek”. Sinds kort staat er een kastje naast met kinderboeken. In allerlei genres is er altijd een ruime en vernieuwde keus voorhanden. Onlangs sprak ik de initiatiefneemster. Ze vertelde, dat ze in het bezit was van een ruime voorraad boeken. “Ze staan er maar in mijn boekenkasten te verstoffen en op deze manier kan ik ook anderen er een plezier mee doen”. “Er wordt veel gebruik van gemaakt”.

Het is daar dat ik dat piepkleine boekje “Dwarsligger” ontdekte. Een boekvorm waarbij de bladspiegel van één pagina uit een conventioneel boek overdwars op twee pagina’s van elk acht bij twaalf centimeter wordt afgedrukt. Ik moest even wennen aan het formaat, ook aan het gewicht, maar vooral, dat een heel verhaal in zo’n minieme vorm verwerkt is. En moest eveneens wennen aan de kleine lettertjes die afgedrukt zijn op zeer dun papier, denk maar aan het papier in een Bijbel. Een heel dik boek in zakformaat. Misschien dat U als lezer hier al wel mee bekend bent, maar voor mij was het een nieuwe ontdekking. Het boekje “Een meisje uit de trein” geschreven door Irma Joubert, heb ik in één adem uitgelezen. Een verhaal over oorlog, bevrijding en liefde.

Met dit miserabele voorjaarsweer is het heerlijk om een boek te lezen en geheel in het verhaal te kunnen verliezen. Daten staat nog steeds op een laag pitje, hoewel de datingsite probeert er toch wat fleur aan te geven door voor mij dagelijks 25 matches te selecteren. Ben ik er blij mee? Mmm… het is een snelle manier om enkele foto’s , lees gegadigden te bekijken, maar ook gewoon weer weg te gooien. Dit klinkt wel heel onaardig, maar in feite heb je maar één blik nodig, je klikt en… weg, waarop de volgende zich al weer aandient. Bovendien zijn de ‘aanbiedingen’ allemaal in de categorie 60-jarigen. Binnenkort wordt ik 73, dus… matches? En een hartje geef ik niet zo maar weg. De spanning en verrassing van het daten van toen ik begon is al lang verleden tijd. Het nuchtere bekijken van profielen is er voor in de plaats gekomen. Ook wel zo verstandig denk ik dan. Geef mij dan maar een goed boek! Die kan ik weg leggen en weer oppakken wanneer mij dat uitkomt. Natuurlijk een rare vergelijking. En eigenlijk bedoel ik het ook niet zo direct, in een flits moment vloog die gedachte door mijn brein! Ik had ook graag gezien, dat er eens iemand zou zijn, die naast mij op de bank zou zitten. Eventueel met een goed boek in zijn handen! Zeker in deze langdurende coronatijd. De vraag blijft dan: wat wil ik nu eigenlijk, ik zit toch niet voor niets op een dating site! Een relatie is er nu eenmaal niet om met iemand om te gaan wanneer mij het alleen maar uitkomt. Nou ja, ik wacht gewoon op het moment, dat de vlam in de pan slaat. Een beetje overdreven, want nuchter blijf ik, maar er een blij gevoel van herkenning ontstaat bij het zien van een foto. Een eerste aanblik die mij aanspreekt en waar ik meer van zou willen weten. Ik heb dat een enkele keer op deze datingsite meegemaakt. Dat blije, maar vooral verwachtingsvolle gevoel krijgen met de instelling; voor deze persoon wil ik alles uit de kast halen in het benaderen. Met natuurlijk de hoop op een positieve reactie anderzijds. Iemand waarvoor ik een goed boek opzij wil leggen. En dan kan het elkaar leren kennen beginnen. Maar ja, dat begin… die start blijft niet zo gemakkelijk als het lijkt.

En dat swipen door die aangeboden matches… misschien wanneer ze beter aangepast waren aan mijn zoekprofiel??? Voorlopig lees ik maar een boek. Tenzij…

Liefs,
Monique

geplaatst door monique3 - 2919 keer gelezen