Herdenken om niet te vergeten

Het is zeker zo dat er genoeg verbeterpunten in mijn leven te vinden zijn, maar ik ben meer van de geleidelijkheid. Het hele jaar door kleine aanpassingen doen, werkt bij mij beter. Zo heb ik er lang over gedaan om die 2 scheppen suiker uit mijn koffie te krijgen en het is me gelukt. In het begin vond ik koffie zonder suiker bijna niet te drinken, maar dat is een kwestie van wennen. Ik doe tegenwoordig bijna een jaar met een pak suiker, want ik heb die suiker bijna alleen nog in huis voor de koffie of thee van mijn visite.

Ik weet dus echt niet hoe het voelt om veel kilo's te gaan afvallen, een zware verslaving te moeten overwinnen, die "ene" stap te zetten, die al jaren is uitgesteld. Wat ik wel weet? Een goed voornemen dwingt je om in de spiegel te kijken. Eerlijk naar jezelf te bekennen dat wat ik doe niet meer klopt. Gezondheidsredenen kunnen soms de doorslag geven, een betere verstandhouding met familie door zelf eens vaker contact met ze op te nemen, om wat belangrijke redenen te noemen.

Goede voornemens hebben iets hoopvols. Ook heeft het te maken met voorbereiding. Als je je sportkleding alvast klaarlegt, vergroot je de kans ook echt te gaan. Als je overdag meer water wilt drinken, vul dan alvast die fles en zet hem goed in het zicht. Veel mensen maken hun doelen te groot, de kans op mislukking is dan ook veel groter. Het oude leefpatroon laait soms toch weer op als er veel tegen zit. Wees daarom mild voor jezelf bij terugval, zie het als bijsturen, niet als falen.

Gebruik bijvoorbeeld frisse starts. Iedere maandag voelt dan als weer een nieuwe kans, een scheidslijn tussen oud en nieuw gedrag. Maak het ook haalbaar, gemiddeld heb je 66 dagen nodig voordat nieuw gedrag beklijft in je brein. En hoe zit het dan met de broodnodige motivatie? Motivatie komt meestal pas als je de actie al gestart hebt. Vaak krijg je pas zin nadat je begonnen bent, meestal niet andersom.

Eigenlijk geldt dat ook voor het daten. Als je volledig lid bent, vraag dan eens iets aan de ander over dat onderdeel van zijn of haar profiel wat je aanspreekt. Of benadruk overeenkomst(en) met "wat leuk dat jij ook van die muziek, musea, wandelen etc houdt, hebben we dat alvast gemeen". Je hebt dan veel meer kans dat je ook een leuk bericht terug krijgt...

In de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw moesten jongens van 18 jaar oud nog hun militaire dienstplichtplicht te vervullen. Velen ontsprongen deze dans door allerlei oorzaken. Wie wel tot de “gelukkigen” behoorde die het soldatenpak aan mocht trekken is daar niet altijd slechter van geworden. Een extra actie was toen nog de herhalingsoefening, om te bewerkstelligen, dat het op jonge leeftijd geleerde bijgespijkerd werd.

Wie terugkijkt op zijn relatieleven kan dit absoluut niet een op een met de militaire dienst vergelijken. Het woord “plicht” alleen al! Hoewel, in de vorige eeuw werden nog heel wat relaties, toen veelal huwelijken verplicht gesloten na afspraken van de wederzijdse ouders, en in heel wat gevallen was die verplichting om te trouwen tegen de zin van de betrokkenen.

Het liefdesleven anno 2026 kent een aantal fasen. In de vorige eeuw was het nog: Verliefd, verkering, verloofd en dan trouwen. Wie ging hokken werd met de neus aangekeken.
Pas eind 20e eeuw is het daten via internet van de grond gekomen.
Eerst door jongeren, die gingen op speurtocht naar de nieuwe mogelijkheden die sociale media boden. Alras ontdekten ook ouderen dit fenomeen.

Het komt nog al eens voor, dat iemand, die een date had of een korte relatie na het daten, dat hij of zij na een tijdje opnieuw benaderd wordt door diegene, waarmee hij of zij een (verbroken) contact had. Of hij of zij neemt zelf het initiatief tot hernieuwde kennismaking.
Ik ken zelf een stel dat zelfs voor de tweede keer met elkaar getrouwd is.

Moet ik dat voortschrijdend inzicht noemen?
Als er geruime tijd lag tussen de eerste date, en de nieuwe poging om het maar weer eens te proberen rijst meteen de vraag, waarom er een tijd geleden een punt achter het veelal prille contact gezet is. De belangrijkste vraag is mijns inziens: Zou het nu wel lukken samen iets duurzaams op te bouwen?

Soms krijgt een van beide of krijgen beiden advies van iemand uit hun netwerk: “Waarom zou je (naam ex date) niet weer eens opzoeken? Je bent nu weer een tijd alleen, en alleen is maar alleen”. Ik denk dat puur het single zijn niet het belangrijkste motief moet zijn om de banden weer proberen te smeden.

Is het verstandig als diegene, die uitgenodigd werd voor de nieuwe ontmoeting voorzichtig vraagt waarom hij of zij haar of hem weer benaderd heeft? Ik denk dat zo’n vraag in elk geval niet via een mail aan de orde moet komen. Een gesprek onder vier ogen is daar beter voor geschikt. Volgens mij is het goed als dat, wat er de afgelopen tijd in het leven van allebei is gebeurd te evalueren. Hoe is de positie van diegene, die het initiatief neemt voor het nieuwe contact in vergelijking met diegene, die daartoe uitgenodigd wordt? Ik denk, dat hij of zij, die uitgenodigd wordt betere papieren heeft..

Zeker weten dat er mensen zijn die dit lezen en met dit bijltje gehakt hebben. .

Hij moet dichtbij wonen. Liefst op fietsafstand. Niet meer dan 20 minuten rijden voor een spontaan kopje koffie. Geen logistieke uitdaging als je een keer wilt blijven slapen. En dat is nog maar het begin.

Ook zeker geen intercityverbinding als de vonk overslaat. Een man om de hoek; dat is het ideaal van een opvallend groot deel van de single 50-plus vrouw. Daarbij heb ik zelf het idee dat die wens sterker wordt naarmate de leeftijd oploopt. Ik heb alleen geen harde cijfers om dat te onderbouwen.

Geografie van het hart
Op het eerste gezicht klinkt het trouwens redelijk; die geografische beperking. Praktisch zelfs. Ik hoef alleen maar naar de profielen op deze site te kijken. "Ik zoek iemand uit de regio." "Maximaal 10 kilometer." "Liever niet verder dan de stad waarin ik woon." Het staat er gewoon. Eerlijk, transparant en volkomen begrijpelijk. Want wie wil er nou een relatie onderhouden over het eindeloze asfalt van een willekeurige snelweg?

En toch... Als je er even bij stilstaat, zegt die voorkeur ook iets anders. Iets over hoe we de liefde zijn gaan organiseren. Als een agenda-item; een planmatige opgave die bij voorkeur weinig reistijd kost en goed inpasbaar is tussen de sportschool en de wekelijkse boodschappen. De romantiek van vroeger de man die voor je door het land reist, die kilometers maakt omdat hij geen andere keuze ziet) lijkt te zijn ingeruild voor een straal van een paar kilometer en een parkeerplaats voor de deur.

De man om de hoek bestaat
Het goede nieuws: hij is er. Ergens in jouw buurt woont een man die ook op deze site zit. Die ook naar zijn telefoon kijkt en hoopt. Die óók een profiel heeft geschreven waarin hij zichzelf zo eerlijk mogelijk probeert neer te zetten, met een foto waarop hij er net iets beter uitziet dan in het echt.

Het slechte nieuws: hij woont misschien twee straten te ver. Of precies om de hoek, maar dan draagt hij altijd witte sportsokken in zijn sandalen. Of hij woont ideaal dichtbij, maar heeft een ex die ook in die buurt woont. Of hij heeft twee pitbulls en een radicale mening. De afstand klopt. De rest even niet. Maar zegt dat verder iets?

In- en aanpasbaar
Er is niks mis met praktisch denken. Op ‘onze’ leeftijd weten we wat we willen en wat we niet meer willen. Een relatie die voelt als een heen-en-weer is daar één van. Tegelijk vraag ik me soms af of die voorkeur voor nabijheid niet iets anders verbergt. Een behoefte aan controle; aan overzicht. Aan een liefde die past binnen de contouren van het leven dat je al hebt en dat je zo wilt houden.

Als je eerlijk bent, vrouw die dit leest: een man om de hoek is voor jou een man die jouw wereld niet al te veel verstoort. Die inpasbaar is. Die geen grote aanpassingen vraagt. En daar is op zichzelf niks mis mee. Maar de liefde heeft de gewoonte om zich weinig aan te trekken van wat in- of aanpasbaar is. Die gooit roosters overhoop. Die vraagt soms om een halfuur extra in de auto. Die komt soms van een kant die je niet had verwacht en zeker niet had gepland.

Want de man om de hoek is ook die man die je kunt tegenkomen wanneer de nieuwe relatie toch niet zo goed uitpakt als je dacht. Bij de bakker. Op het terras van dat café waar je altijd zit. Met zijn nieuwe vriendin, die er veel jonger uitziet. De nabijheid die je zoekt is dezelfde nabijheid die je later misschien wilt ontwijken.

Keuze of compromis?
Misschien is de vraag niet waar hij woont, maar wie hij is. Misschien is de man van je leven iemand die veertig minuten rijden bij je vandaan woont, maar voor wie je graag in de auto stapt. Iemand bij wie de afstand voor jou geen probleem is, maar een klein offer dat je met plezier brengt. Net als hij, uiteraard.

En misschien woont hij inderdaad om de hoek. Op loop- of fietsafstand. Met een parkeerplaats voor de deur en zonder witte sportsokken in de kast. Dat zou ook kunnen. Alleen moet je hem dan nog wel tegenkomen… En of dat voor de laptop lukt? Alles kan, maar wat denk je zelf? ?