terug

Overwegingen bij een kater

vrijdag 23 juli 2021

Er zaten te veel muizenissen, slangen, katers, ratten en angsthazen in mijn hoofd. De hoogste tijd dus om naar schildpadden te gaan kijken, geschilderde schildpadden bedoel ik. Op een schilderij van Oskar Kokoschka komen ze langzaam, langzaam tevoorschijn uit de klodders en vegen verf, de twee kolossen. Oskar zelf kwam niet langzaam tevoorschijn: Hij paradeerde door de stad met een levensgrote pop, in zijn opdracht gemaakt naar het evenbeeld van Alma Mahler. Ze was de zijne geweest. En nu miste hij haar.

Het begon met een plaatje. Zoals zoveel met een plaatje begint, of zou kunnen beginnen. Het plaatje was op Facebook gezet door Kunstmuseum Den Haag - waardoor het logisch leek om juist naar dat museum af te reizen. Eindelijk weer! Schitterend gebouw, ontworpen om te imponeren. Die ingang, die lange lichte glazen gang! Maar eerst at ik een boterham op een doodgewoon bankje bij de vijver, waar ik verzuimde om een plaatje te schieten van de schildpad die over de rand kwam kijken. Ik keek naar het gebouw, en naar die gang waar ik straks zou mogen lopen. T-shirt jurkje van dunne, zwarte wol, grijs groene barefoot-schoenen; in deze entree klopt het plaatje in mijn hoofd, het plaatje dat mij laat zien wie en wat ik ben. Geen gala-vrouw. Gala is voor het toneel, om me een andere vrouw te laten voelen en daardoor beter te kunnen zingen. Gala wás voor het toneel; ik heb het immers opgegeven, dat zingen. Met terugwerkende kracht val ik steeds meer samen met de rol die ik vervulde bij ´mijn´ Theaterkoor: Tekstschrijfster, voordrachtskunstenares, vat vol ideeën en, na de nodige lessen, steeds meer zangeres. Het koor bestaat niet meer - wat helemaal goed is. Het is zelfs goed dat Corona het mes heeft gezet in mijn Leidse koor-plannen. Zo langzamerhand begin ik blij te worden dat ik al een jaartje ouder ben…

Opdat ik mij niet zou verliezen in de Donkere Blik van Chaissac of in een zeegezichtje van Mondriaan, vroeg ik bij de informatiebalie aan het einde van de lange gang naar de Reuzenschildpadden. De vrouw wist het niet. Hier? In dit museum? Ze bladerde in een dikke catalogus. Geen Reuzenschildpadden. Ze ging het elders vragen. Geen Reuzenschildpadden. ¨Helpt het als ik het objectnummer geef,¨ vroeg ik. Jawel, dat zou kunnen helpen. Ik had het schilderij toch maar even opgezocht, ik heb immers het soort hersens dat mij in de trein naar het verkeerde museum laat stappen. Het hielp. Boven, bij de modernen, daar hingen ze. Vriendelijk de weg gewezen door een museum-vrouw die verliefd werd op mijn schoenen - en op mijn manier van lopen - stond ik dan toch voor de Reuzenschildpadden. Eindelijk. Hoe kwam ik er eigenlijk bij dat ze zouden glanzen? Ach ja, het glanzende plaatje. Ze straalden het moedeloos makende, onverzettelijke optimisme uit dat oudere mannen soms als hun schild gebruiken. Twee keer knipperen en de dieren zijn onzichtbaar; een vlak vol klodders en vegen verf in een barokke omlijsting. Zo mooi. Zo zou ik willen schrijven.

Een verhaal schrijven is niet moeilijk. Het hoeft niet eens zo heel goed geschreven te zijn om gewaardeerd te worden, om een aardig, glanzend plaatje te zijn. Een vlak vol klodders en vegen schrijven en de lezers zelf het verhaal laten ontdekken, dat is wel moeilijk. Het vereist moed - en een perfecte schrijftechniek. Het vereist vooral moed.

Dit is een datingsite. Een soort club voor mensen die elkaar niet kennen en die de club verlaten zodra ze wel iemand hebben leren kennen. Meer specifiek, de opzet van de club is: Je wordt als alleenstaande lid en je vertrekt als de levensgezel van een ander lid. Vertrekken omdat de club - wie dat ook moge zijn - je verblijf ongemakkelijk heeft gemaakt, of omdat je het jezelf wel erg moeilijk hebt gemaakt, slaat gaten in de club. Katergaten. Mijn kater van vandaag is mijn gebrek aan moed: Een vlak vol klodders en vegen zonder duidelijk verhaal, zonder omlijsting. Te laat om het te herschrijven tot een aardig, glanzend plaatje.

geplaatst door RodeJas - 2862 keer gelezen